Okur mektubu: İşçi ve kadın katliamlarına karşı yaşama hakkı!

Cinayet var arkadaş; faili belli, azmettiricisi belli. 2025 yılında kana susamış kapitalist sisteme işçi sınıfı 2105 can verdi. 2105 sayısı rakamdan ibaret değildir; onlar yaşayan, hayalleri olan insanlardı; yitirilen hayatlar, yarım kalan mutluluklardı. Çocuktu, dördü 14 yaşının altında canice katledildi. Kapitalist sistem, görüldüğü üzere yaşama hakkını görmezden gelip patronların zenginliği uğruna ölmeyi bu topluma reva görüyor. Bizler eğer bu kanlı sisteme başkaldırmazsak, kan siyasetinin birer parçası ya da kurbanı olacağız.

Sokaklardan el çektirenlerin, “Bu işi sandıkta halledeceğiz” diyenlerin hangisi çocuğunu MESEM illetine kurban verdi? Hangisinin çocuğu ölen 85 çocuğun içerisindeydi? Eğitim sistemini çökerten hükümetin ve sözde muhalefetin artık miadı dolmuş, elleri kana bulanmıştır. Emekçiler yönetmeli, devrim çiçeği açmalıdır; açmadığı her gün sömürü düzeni altında işçi sınıfı ezilmeye devam edecektir.

Bu sistemde sadece işçiler değil kadınlar da katlediliyor. Yaşama hakkı elinden alınan 569 kadın, İstanbul Sözleşmesi’nin acilen tekrar yürürlüğe girmesi gerektiğini gösteriyor. Şunu da unutmayalım ki, İstanbul Sözleşmesi’nin uygulandığı yıllarda dahi engellenmeyen kadın cinayetleri, kadın hakları açısından kökten bir değişimi mecbur kılmaktadır. Sadece katledilen kadınlar için değil, cinsel şiddet ve saldırıya maruz kalan ve yıllarca psikolojik destek almak zorunda kalan kadınlar için de cezasızlık politikalarına derhal son verilmelidir.

AKP hükümeti ve müttefiki MHP, işçi sınıfını ve kadınları sindirmek için zaten yetersiz, çürümüş olan adalet sistemini maşa olarak kullanmaktadır. Sayısız suç dosyası olan katil ve tecavüzcüleri serbest bırakan adalet, hakkını arayan işçi sınıfını sefalet ücretlerine mahkûm etmektedir. Duygusunu kaybetmiş, yozlaşmış hükümet bizleri ezemeyecektir; bizler her şeye rağmen ayaktayız, yaşama hakkımızı savunacağız. İşçi sınıfının zaferi, ortak mücadele ve dayanışmamız ile olacaktır. Tarih gösteriyor ki, emekçi halk topyekûn harekete geçtiğinde zafer kaçınılmaz bir sondur.

Petrokimya işçisi