Bolivya: OHAL’e son!

Ülke çapında oldukça cesur ve kitlesel seferberlik, 19 Haziran’da 50. gününü doldurdu. Köylülerin, işçilerin ve halkın başını çektiği bu seferberlik, yolları kapatarak ülkenin üretim araçlarını büyük oranda durdurmayı başardı ve böylelikle sağcı Rodrigo Paz hükümetini köşeye sıkıştırdı. Mücadele halen devam ediyor.

COB yönetiminin ihaneti

Bu tarihte, Bolivya İşçi Merkezi’nin (COB) liderliği, seferber olan tabanına danışmaksızın hükümetle bir anlaşmaya vararak mücadeleye ihanet etti. Anlaşmada yalnızca Paz’ın halihazırda uymadığı taahhütlerle birlikte, hükümet tarafından hukuksuzca tutuklanan tüm işçilerin serbest bırakılmasını dahi garantiye almadan müzakere masaları kurulması şart koşuldu. COB’nin baş lideri Argollo, olağanüstü halin ve kan dökülmesinin önlenmesi için bu anlaşmaya vardıklarını iddia etti. Fakat anlaşma, yolları bloke eden köylü ve taban örgütlerinin çoğunluğu tarafından hızla reddedildi ve kınandı.

Olağanüstü hal

Nitekim, COB liderliğimim koşullu teslimiyeti ile anlaşmanın imzalanmasından yalnız birkaç saat sonra, Rodrigo Paz ve kabinesi en alçak ve hain tutumu takınarak olağanüstü hal ilan etti. Böylece COB ile anlaşmasını hiçe sayarak, seferberliği sürdüren işçi sınıfını acımasız bir şekilde baskı altına almayı hedefledi. Bu, patronların hükümetine güven olmayacağını bir kez daha göstermektedir.

Altı ayı bulan halk karşıtı kemer sıkma politikası

Rodrigo Paz’ın sürekli düzenbaz ve yalancı tutumu, Bolivya işçi halkının, Paz’ın yalnızca altı aylık görevi sonrası ayaklanarak istifasını istemesinin sebeplerinden biri. Ekonomik durumu iyileştirme, ikramiye ve kredi gibi yalan vaatlerde bulunan Paz, gerçekte halk karşıtı kemer sıkma politikaları uyguladı. Bu politikalar kapsamında benzin fiyatlarında keskin bir yükseliş sonrası düşük kaliteli benzinlerin satışını yaygınlaşması, keyfi fiyat artışları, rekor düzeyde borçlanma ve ücretlerin dondurulmasının yanı sıra baskıcı kararnameler ve yasalar uygulandı. Paz; köylü ve yerli toplulukların topraklarını gasp eden bir yasa çıkardı; güvencesiz çalışmayı yaygınlaştıran bir yasa tasarısı hazırladı ve başka uygulamaların yanı sıra özelleştirme ve doğal kaynakların teslim edilmesini hedefleyen bir politika izledi. Bir yandan da devlet görevlilerinin maaşlarını artırdı, servet vergisini kaldırdı ve genel olarak ülkede faaliyet gösteren çokuluslu şirketlere ve büyük ticari kurumlara bir dizi ayrıcalık tanıdı.

Ne yapmalı?

Tupac Katari Federasyonu, Bartolina Sisa Konfederasyonu, Kızıl Pançolular gibi başlıca köylü örgütlerinin yanı sıra El Alto’nun 8. bölgesini bloke eden köylü ve taban örgütlerinin COB ile hükümet arasında yapılan anlaşmayı reddetmesi ve Rodrigo Paz rejimine karşı taleplerini savunmak için seferberliğin ve ablukanın süreceğini beyan etmesi esas önem taşımakta.

Mevcut koşullar altında, kemer sıkma planlarını tamamen defetme ve mücadelenin asli talebi olan hükümetin düşmesi adına mücadelenin sürdürülüp güçlendirmesi kritik önem taşıyor. Olağanüstü hal, halk seferberliğinin kitlesel şekilde genişletilmesiyle defedilmelidir.

Bu doğrultuda, mücadele içindeki örgütlerin de kendilerini alternatif bir güç olarak konumlandırarak, muzaffer bir seferberliğin içinden doğan bir köylü, işçi ve halk hükümeti kurmaya önderlik etmek için hazırlanmaları gerekmektedir. Bu, Rodrigo Paz’ın ardından neyin geleceğinden endişe duyanlar başta olmak üzere tüm ülke için bir net yol da çizecektir.

Bu sebeple; devlet baskısının son bulması için taktikler, stratejiler ve lojistik hazırlıkların yanı sıra ulusal düzeyde mücadelenin farklı noktaları için birleşik bir koordinasyonun kurulması gerekmektedir. Sendikalar, toplumsal hareketler ve seferberlik komiteleri ulusal bir koordinasyon inşa etmelidir. Ulusal Seferberlik Komitesi ya da Halk Meclisi gibi bir ada sahip olabilecek bu koordinasyonun işlevi, mücadelede yer alan tüm örgütleri birleştirmek ve yönetimleri tarafından ihanete uğrayan tabanı bir araya getirmek olmalıdır. Bu; henüz kendilerini mücadeleye tam anlamda dahil etmemiş başka sektörleri de onların ihtiyaçlarını ve başlıca taleplerini ulusal bir platforma, programa veya ajandaya katarak içermelidir. Tüm önemli kararların geniş katılımlı toplantılar, meclisler ve buluşmalar yoluyla taban örgütlenmelerine danışarak alınması da son derece mühimdir.

Mücadelenin ulusal ajandası

Belirli sektörlerin taleplerinin yanı sıra ulusal ajanda, çokuluslu şirketlerin ülkenin zenginliklerini yağmalanmasına son vermeyi ve toprak sahibi oligarşiyi mülksüzleştirerek bir tarım devriminin önünü açmayı hedeflemelidir. Bir yandan da dövizin kontrolü sağlanarak sermayenin muazzam kaçışı önlenmeli; kaliteli yakıt tedariki garanti altına alınmalı; yangınlar, kirletici madencilik ve ekstraksiyon projeleri ile çevrenin talanına son verilmelidir. Başka hedeflerin de yanı sıra devasa bir istihdam yaratma planı oluşturulmalı, maaşlar artırılmalı, sağlık ve eğitim bütçeleri artırılmalıdır.

Mücadeleye dair enternasyonal perspektif

Tupac Karari Federasyonu ve mücadeleci diğer örgütlerin halkların enternasyonal dayanışması çağrısını sürdürmesi oldukça önem taşımaktadır. Bunun yanında, bölgede emperyalizmin ve çokuluslu şirketlerin hizmetinde korkunç kemer sıkma ve yoksullaştırma politikaları uygulayan aşırı sağ hükümetlere karşı mücadele veren yoldaşlarımızla bir koordinasyon da kurulmalıdır. Ekvador’daki kardeşlerimiz de şu anda olağanüstü hal altında baskı görmekte. Peru’da işçi sınıfı Fujimori’nin seçim hilesine karşı seferber olmaya başladı bile. Şili’de gençlik, Kast’ın kemer sıkma uygulamalarına karşı kitlesel bir şekilde seferber olmuş durumda. Ve Bolivya halkını desteklemek için önemli eylemlerin düzenlendiği Arjantin’de Milei karşıtı seferberlikler sürüyor.

Dahası, Paz’ı destekleyen Amerikan emperyalizmi İran karşısında askeri bir yenilgiyle karşılaştı. Bu da onun, Bolivya halkına yönelik kışkırtıcı açıklamalarına karşın, dünyadaki ve bölgedeki müdahale kapasitesi zayıfladı.

Mücadeleci örgütlerin önderliğindeki bir hükümet!

COB’nin hain anlaşmasına rağmen mücadeleyi sürdüren örgütler toplumun, halkın, işçilerin ve köylülerin talepleri adına seferberliği ve ablukayı sürdürmeye karar verdi. Bolivya emekçi halkının hükümetine dair berrak bir perspektifle, ve nihai olarak olağanüstü hale ve Rodrigo Paz rejiminin tamamına son vermek için daha çok sektörde taban örgütlenmelerine katılarak ve bunları birleştirerek mücadele sürdürülebilir, genişletilebilir ve kazanabilir.

Olağanüstü hale son!

Köylülerin, işçilerin ve kitlelerin seferberliğini sürdürelim ve büyütelim!

Rodrigo Paz, defol!

Mücadeleci örgütlerin önderliğinde bir hükümet için!

Bolivya İşçi Partisi

20 Haziran 2026