Asgari ücrete, sefalet ücretine mahkûm değiliz!

2027’de asgari ücrete yapılacak zam, aralık ayında toplanacak Asgari Ücret Tespit Komisyonu tarafından belirlenecek. Komisyonun bileşimi her bir taraftan beşer üye olmak üzere hükümet, işveren ve işçi temsilcilerinden oluşuyor. Geçen sene işçi tarafını temsilen komisyonda yer alan Türk-İş, komisyonun adil ve demokratik işlemeyişini eleştirerek toplantılara katılmama kararı almıştı. Türk-İş’in toplantılara katılmama kararı, komisyonun işleyişiyle ilgili temelden bir sorunu olmasından kaynaklanmıyor elbette; sadece asgari ücrete yapılacak sefalet zammının bir parçası gibi gözükmek istememişlerdi. Velhasıl komisyonu, Tek Adam rejimi işverenlerle birlikte, emekçilere yönelik bir saldırı programı olan Orta Vadeli Program (OVP) doğrultusunda, tek taraflı şekilleniyor. Elbette komisyonun bileşimi bir neden değil sonuç. Asıl mesele enflasyonla mücadele bahanesiyle krizin faturasını tamamen işçi ve emekçilerin sırtına yükleyen ekonomi politikaları.

Şimşek politikaları doğrultusunda, 2024’ten beri asgari ücrete yılda yalnızca bir kere zam yapılıyor. 2026’da asgari ücrete yapılan zammın üzerinden daha birkaç ay geçmişti ki bu ücret açlık sınırının altında kaldı. DİSK-AR’ın Ücret Kayıpları İzleme Raporu’nun da gösterdiği gibi, enflasyon ve vergi kesintileri de kümülatif olarak eklenince 2026 yılının ilk altı ayında emekçilerin kaybı 113 milyar 18 milyon TL’yi buldu. Temmuz ayında ara zammın yapılmaması da ücretli çalışanların alım gücündeki azalmayı iyice derinleştirdi. Tüm bunlar, 2027’de asgari ücrete gelen zammın daha açıklanır açıklanmaz açlık sınırının altında kalacağını ve emekçilere yönelik saldırının derinleşeceğini gösteriyor.

Asgari ücretin genel ücret haline geldiğini, ücretli çalışanların yarısından fazlasının asgari ücret ve civarında ücretlerle çalıştığını hesaba katınca, ücretleri baskılama ve krizden sermaye lehine çıkma politikalarının, hedefleri doğrultusunda ne kadar “başarılı” olduğunu görüyoruz. Öte yandan bu “başarının” da bedelleri var elbette. Rejim, derinleşen yoksullukla birlikte oy tabanında sarsıntılar yaşıyor ve 2022 ve 2023’te asgari ücrete yılda iki kere zam yaptığında olduğu gibi, emekçilerin ağzına bir parmak bal sürecek ekonomik manevra alanı da daraldı.

Bunu da okuyunZamlar geri alınsın!

Rejim böylesine sıkışmışken ve çelişkileri daha da ayyuka çıkmışken emekçilerin beklemeye sabrı azalıyor. Bu sabırsızlığın meyve vermesi için ise emekçilerin örgütlü bir şekilde sefalet zamlarının, yoksulluğun kader olmadığını göstermesi gerekiyor. İşçi sınıfının bağımsızlığı temelinde hem tüm sendika konfederasyonlarından işçileri hem de sendikasız işçileri kapsayan bir mücadele programına ihtiyacımız var. Bu bakımdan geçtiğimiz günlerde DİSK’e bağlı 16 sendikanın yaptığı ortak mücadele çağrısı da bir ilk adım olarak değerlendirilebildiği ölçüde büyük önem taşıyor. 2027 bütçesinin ve asgari ücrete yapılacak zammın tartışılacağı bu günlerde, sınıfı “Kaynaklar emekçiler yararına harcansın!”, “Asgari ücret en az yoksulluk sınırına çıkarılsın!” ve “Ücretler her üç ayda bir gerçek enflasyon oranında zamlansın!” gibi acil talepler etrafında harekete geçirmek için atılacak her adıma güç vermek gerekiyor.

İlginizi çekebilir

Kavram atölyesi

Bir kavram:

Demokratik sloganlar ve görevlerin temel önemi: Kurucu Meclis

Emperyalizmin ve tekellerin olduğu kadar bürokrasinin de en derin eğilimlerinden dolayı, demokratik sloganlar ve görevler daha ve daha fazla önem kazanmaktadır. Bu üçü de totaliter devletlere doğru sürekli bir eğilime sahiptir. Kitle hareketinin sürekli yükselen çizgisini dizginlemenin tek yolu budur.…

Kavram Atölyesi · 16 Eylül 2010

Yazının devamı
Yeni sayı çıktı30 TL · Satış noktaları

Son yazılar

Tüm yazılar →