Yaşamaktan bıktık ancak söylemekten bıkmayacağız. Tek Adam rejimi bir avuç patronun kesesini doldurmak üzere ülkeyi ucuz ve güvencesiz bir emek cennetine, yani emekçilerin cehennemine çevirdi. Ucuz işgücü için ihtiyaç duyduğu nüfusu da hesap ederek “Aile On Yılı” ilan eden rejim, aşamadığı politik ve sosyal krizin faturasını lgbti+lara kesmek istiyor. Büyük salonlarda düzenledikleri buluşmalarda sözde ahlaki kaidelerden bahseden bu güruhun ahlak anlayışına milyonların açlığı ve yoksulluğu ters düşmüyor. Tüm işlerini çözmeye yemin ettikleri patronlar sınıfının patriyarkaya yaslanan gerici ideolojik belirlenimleri hükümetin sinesinde ifadesini buluyor.
İki örnek: Zoe Lila ve Merve Yılmazelli
İstanbul’da özel bir ortaokulda İngilizce öğretmeni olarak çalışan trans kadın Zoe Lila, cinsiyet uyum süreci sırasında medyada hedef gösterildi. MEB okula soruşturma başlattı ve Zoe, 24 Haziran’da gerekçe gösterilmeksizin işten çıkarıldı. Zoe Lila ile dayanışmayı sürdüren rehberlik öğretmeninin de işine son verildi.
Bundan yaklaşık iki hafta sonra Fiyuu’da kurye olarak çalışan 40 yaşındaki trans kadın Merve Yılmazelli, E-5 karayolu üzerinde bir aracın ona çarpması sonucu hayatını kaybetti. Cinsiyet kimliğini gerekçe göstererek kendisiyle görüşmeyen ailesi cenazesini almayı reddediyordu!
Lgbti+ların emek piyasasında yer almalarının önü halihazırda oldukça tıkalı. İş bulabilen lubunyaların çoğu da işyerinde kimliğini gizlemek zorunda kalıyor. Bu durumu belki de en ağır şekilde trans emekçiler yaşıyor. Translar güvenceli sektörlerde iş bulamıyor ve kayıtdışı, güvencesiz ve esnek koşullarda çalışmaya mahkûm ediliyor. Zoe Lila örneğinde gördüğümüz gibi “kurumsal” bir iş bulabilenlerin güvencesizleşmesi ise ana akım medyanın nefret dolu bir yayınına bakıyor. Sözün özü, trans işçiler tüm işçilerin yaşadıkları sorunları birkaç kat daha ağır yaşıyor.
Çözüm nereden geçer?
Yukarıdaki örnekler özelinde çeşitli işçi derneklerinin ve sendikaların aldığı yerinde tutuma da değinmek gerekir. Zoe Lila işten atıldığında, yaptıkları açıklamalarla dayanışmalarını ifade eden Özel Sektör Öğretmenleri Sendikası ve Eğitim-Sen gibi kurumlar birlik ve mücadele için en temel görevlerini yerine getirdi. Merve’nin ailesi tarafından reddedilen cenazesi ise motokuryeler tarafından sahiplenildi. Mezarlıkta yapılan anmaya Kurye Hakları Derneği, Motorlu Kurye İşçileri Derneği, KASK-DER, Kask Meclisi, TEHİS gibi kurumlarla birlikte çok sayıda motokurye konvoyla katıldı. Sözün özü, işçilere yine işçiler sahip çıktı. Asla unutmamalıyız: Bir kısım işçinin ve emekçinin sistematik olarak ezildiği ve dışlandığı bir yerde diğer işçiler özgür olamaz. Tam da bu yüzden birbirimize sahip çıkmalı, transların emek piyasasından dışlanmasının karşısında durmalıyız. Toplumsal cinsiyete ve cinsel yönelime dayalı ayrımlara karşı anayasal güvence için, İş Kanunu’nda bu doğrultuda düzenlemeler yapılması için meslek örgütlerimizde, sendikalarda ve yaşamın her alanında bir arada olmalı ve dayanışmayı büyütmeliyiz.