Bugünlerde PKK sözcüleri çözüm sürecinin donmuş halde beklediğini açıkça belirtiyor. Kürt hareketinin birçok mensubu sürecin ilerlemesi için örgütün sorumluluk aldığını ancak iktidarın gerekli adımları atmakta ayak dirediğini sitemkâr ifadelerle dile getiriyor.
Aslında Öcalan’ın barış ve demokratik toplum çağrısının topluma duyurulması, Meclis’te bir komisyonun kurulması, çerçeve yasanın kabulü gibi kritik uğraklar arasında Kürt hareketinden benzer serzenişler geldiğini sıklıkla gördük. Çünkü sürecin sadece içeriği değil ritmi de rejimin inisiyatifinde belirleniyor.
Zaten sürecin örgütleniş şekli de onun rejimin çizdiği sınırların bir milim ötesine taşmasına imkân vermiyor. Sürecin, iletişim imkânları devlet denetimindeki tutuklu PKK lideri ile devlet görevlileri arasındaki görüşmelere sıkıştırılması bu kısırlığın temel sebebidir. Her ne kadar Kürt hareketinden sürecin toplumsallaşması gerektiğini belirten açıklamalar gelse de hareket bu tespitin siyasi gereklerini yerine getirmiyor.
Bunu da okuyunÇerçeve yasa: Kime güven, neye güvence?
Başta Kürt halkının ulusal demokratik hak talepleri olmak üzere birbiriyle ayrılmazca bağlı olan, tüm emekçi ve ezilenleri rejime karşı seferber edecek ekonomik ve demokratik taleplerin öne sürüleceği yerde, sürecin gidişatı sadece Öcalan’ın statüsüne ilişkin isteklerin yerine getirilmesine endeksleniyor.
Bu politik dar görüşlülük halihazırda Kürt hareketini siyasi şantajla hareketsiz kılmak isteyen Tek Adam rejimi için bulunmaz bir fırsat oldu. Rejim de bu fırsatı iki yıldır tepe tepe kullanıyor. Yoksa tek adamın Demirtaş’tan sonra İmamoğlu’nu da esir alarak tüm kayda değer rakiplerini saf dışı etmesi, ardından burjuva ana muhalefeti yargı operasyonlarıyla hallaç pamuğu gibi atması bu kadar kolay olmazdı. Tek Adam rejimi en çok korktuğu şeyin, yani Türk ve Kürt emekçilerinin rejime karşı birlikte seferber olmasının önünü almayı şimdiye kadar başardı.
Tek Adam rejiminin süreçten bir muradı da iktidarını sürdürmek için gerekli rızayı kazanmak. Eriyen ücretler, derinleşen yoksulluk ve fon skandalı, ekonomik ve siyasi krizin ancak bu rejimle hesaplaşarak aşılabileceğini emekçiler için hiç olmadığı kadar görünür kılıyor. Rejim ise bu enkazın altından yalnızca zor kullanarak kalkamayacağını sezinliyor.
Cengiz Çandar’ın, Anayasa’nın anadili ve vatandaşlık tanımına ilişkin 42. ve 66. maddelerinde değişiklik yapılması halinde Erdoğan’ın yeniden adaylığına desteğin değerlendirilebileceğini ima etmesi, Kürt halkının ulusal demokratik haklarını Erdoğan’ın adaylığıyla aynı pazarlık denklemine sokmayı mümkün sayan uzlaşmacı eğilimin bir örneğiydi. Bu eğilimin Kürt siyasetinde ne ölçüde karşılık bulacağını önümüzdeki dönemde göreceğiz.
Kalıcı barışın ve Kürt halkının kalıcı kazanımlarının güvencesi Erdoğan’ın vereceği sözler değil, emek ve özgürlük taleplerini birleştiren Türk ve Kürt emekçilerinin ortak mücadelesidir.
