Yeni Parti Genel Başkanı Özgür Özel’e Sözcü TV’de, İBB’nin AKP’nin eline geçmesi halinde gerekirse CHP ile işbirliği yapıp yapmayacakları soruldu. Özel’in ilk cevabı “Yakacağım kendimi… Bunu mu istiyorsunuz?” oldu. Ardından stratejinin rakibe baştan ilan edilemeyeceğini, kâğıtların açık oynanamayacağını anlattı ve ekledi: “O gün geldiğinde ne olacağını bugünden söyleyemem.”
Bu cevabı yalnızca bir sinir anı olarak okumak yanlış olur. Yani İstanbul’un iradesine el konulması ihtimali karşısında kamuoyunun önünde bir plan yok, varsa da parti odalarında konuşuluyor. Oysa rejime karşı tek gerçek koz, açıkça ilan edilen ve milyonların sahiplenebileceği bir seferberlik takvimi olabilir. Özel’in aynı yayında transferlere karşı önerdiği çare de bunu doğruluyor: “İktidar olmak suretiyle.” Yani bütün yollar yine sandığa çıkıyor.
Operasyonlar hız kesmiyor
Bakırköy Belediyesi’ne yönelik operasyonda gözaltına alınan 63 kişiden 39’u tutuklandı. Merkezefendi Belediye Başkanı Şeniz Doğan da tutuklananlar arasında. Çukurova’da AKP ve MHP’li meclis üyeleri, Yeni Parti adayına karşı butlanla Kılıçdaroğlu’na teslim edilen CHP’nin adayına oy verdi. Üsküdar’da Sinem Dedetaş ise ev hapsiyle tahliye edildi fakat belediye başkanlığı görevine dönmüyor. Belediyenin nasıl bir meclis “oylamasıyla” AKP’ye geçtiği hafızalarda tazeliğini koruyor.
Bunu da okuyunYeni parti, eski siyaset
Açlık sınırının 38 bin lirayı aştığı bir ülkede ikna edemeyen iktidar, rakiplerini adliyede eksiltiyor. DEM Parti ise tespiti yapıyor fakat sonucunu çıkarmıyor. Tülay Hatimoğulları 30 Ekim’de hem “Haktan, hukuktan, adaletten, demokrasiden neredeyse bahsedilemez” bir noktaya gelindiğini söyledi hem de “Barış süreci ve demokratik toplum inşası sürecinin içindeyiz” dedi.
Yarım muhalefet neyi eksik bırakıyor?
Rejim şafakta operasyon yapıyor, Yeni Parti akşam açıklama. Aradaki saatleri dolduracak bir seferberlik ise ortada yok. Yeni Parti’nin operasyonlara cevabı belediye önlerinde açıklamalar, AİHM başvurusu hazırlığı ve katılım törenleri oluyor. Bunların hiçbiri meydanları dolduracak bir hazırlık değil. Özel “Önemli olan milletin bugünden ne yapılmaya çalışıldığını görmesi” diyor. Fakat görmek yetmiyor, görenleri örgütleyecek bir irade gerekiyor. Sermayeyle hesabı olmayan bir parti, denetleyemeyeceği bir kitle hareketinden çekiniyor ve 2028’i bekliyor. Oysa 2023’ü beklemenin faturasını bugün bütün emekçiler olarak ödüyoruz.
Çıkış nerede?
Tutuklu belediye başkanlarının serbest bırakılmasını, görevden almaların geri çekilmesini, butlan ve kayyum siyasetinin terkini savunuyoruz. Fakat bu talepleri kazanacak güç adliye önlerinde değil, işyerlerinde. Bir Emek İttifakı direnişteki işçileri, mücadeleci sendikaları, sosyalist solu ve Kürt halkının taleplerini aynı eylem planına bağlamalı. Bu planın bir ayağı demokratik haklar, öbür ayağı açlık sınırının üzerinde ücret ve işten atma yasağı olmalı. Kâğıtlarını açık oynayan, ortak eylem günleri ve tabandan büyüyen böyle bir seferberlik, operasyonları durdurabilecek tek güç olarak gözüküyor.
