Gören gözler için bütün emareler ortada. İktidarın hikâyesi, uzun süre önce bitti. Başkanlık rejimi, sanıldığının aksine, bitişin başlangıcı değil sonuydu. Başkanlık, iktidar için, hikâyesinin bitişini çaresizce savuşturmak için girişilmiş bir Amok koşusuydu.
İktidar yeni bir hikâye ortaya koyamıyor. Yeni bir hikâye ortaya koyamadığı için olası bütün yeni hikâye girişimlerini engellemek ana siyaseti haline geliyor. Rıza, istikrar ve güven tesis edemeyen iktidar, açığını baskı ve şiddet aygıtlarıyla kapamaya çalışıyor. Böylece rejimin zor aygıtları siyasetin öncü aktörleri olarak öne çıkıyor. Bu zorlama, nobran siyaset sadece iktidar içi aktörleri ve güç dengelerini değiştirmekle kalmıyor, bütün bir sistemi çürüten bir mekanizmaya dönüşüyor.
Bu kısırdöngü siyasi ve toplumsal bir tıkanma, yozlaşma ve çürüme dinamiği yaratıyor. Fon soygunu bu siyasal toplumsal çürümenin bir fotoğrafıdır. Benzeri her tıkanma ve kısırdöngü durumunda tarihsel, toplumsal ve siyasal olarak iki şey yaşanabilir: Bir; tıkanma ve çözülmenin ulusun kendini yeniden inşa edebileceği dinamikleri de tamamen tahrip etmesi. İki; aynı sonucu doğurmak üzere, durumdan görev çıkaran ya da fırsat gören şu ya da bu güdümlü güçlerin siyasete ve topluma kelepçe vurması!
Bunu da okuyunParaguay: Başkan Peña istifa etti, bankacılık dolandırıcılığına karşı seferberlik sürüyor
Türkiye bu iki yıkıcı dinamiği eşzamanlı olarak yaşıyor. Siyaset ve toplum arafta rehin kalmış halde. Gidişat iyi değil! Siyasal çözüm üretemeyen toplumlar çözülür. Böyle devam edebileceğini düşünenler olabilir. Böyle devam edemez. Fon soygunu neden böyle devam edemeyeceğini gösterdi. Denebilir ki hesap soruluyor! Çürük elmalar sistemden temizleniyor! Öyle olmadığı açık ama daha önemli bir mesele var.
Bir sistemin sağlamlığı, kötü niyetli kişilere rağmen doğru işleyebilmesindedir. Sistem art niyetlere rağmen reaksiyon gösterebilecek şekilde bağımsız denetim ve yönetim aygıtlarına ve kuvvetler ayrımına tabiyse ayakta kalabilir. Lakin tuz kokmuş, su çürümüş halde. Bozuk düzende sağlam çark olmaz!
İktidar değerler anlamında, kurallar anlamında, kurumlar anlamında siyasi ve toplumsal yapıyı çürüttü. Çeyrek asrın özeti iktidar “dava” olarak kaybetti. İktidar olmakla iktidarda kalmak aynı şey değildir! Buna mukabil kitlelerde karşılık bulan, güven veren bir yeni söylem ve hikâye henüz öne çıkmış; işçi sınıfının, emekçi halkın, ezilen ve sömürülen kesimlerin gönlünü kazanmış değil. Peki, bu nasıl mümkün olacak? Tekrarlayalım: “Başkalarının günahıyla aziz olunmaz!”
