İstanbul’da işten çıkıp evine ulaşmaya çalışan milyonlar için iki saatlik bir yağmur bile kabusa dönüşmeye yetiyor. 14 Ekim akşamı metro istasyonlarının şelaleye döndüğü, dere yatağına dikilen lüks AVM’lerin sular altında kaldığı ve bini aşkın su baskınıyla şehrin felç olduğu ağır bir tablo yaşadık. Altyapı ihmalleri ve denetimsizlik yüzünden sekiz insanımızı kaybettiğimiz sel felaketinin sabahında ise yöneticiler yine son 84 yılın yağış rekoruna sığınıyordu. Oysa yağmuru yıkıma çeviren doğa değildi. TMMOB’nin yıllardır uyardığı gibi dere yataklarını imara açıp Kuzey Ormanları’nı yok ederseniz, betondan akan su Kağıthane ve Sarıyer’deki emekçi mahallelerini vurur.
Kadıköy’de ne planlanıyor?
Üstelik bu rant düzeniyle dere yataklarını betonlaştırmanın yanında şehir merkezini de emekçilerden arındırıp toplumsal hayatı sermaye lehine yeniden biçimlendiriyor. İstanbul’da selin çamurunu temizleyememişken, kente çakılacak yeni bir kazık daha ortaya çıktı. EURO 2032 için yapılacak 75 bin kişilik yeni stadın Fenerbahçe’ye verilmesi, kulübün ise Kadıköy’deki Şükrü Saracoğlu Stadyumu’ndan çıkıp şehrin dışına taşınması isteniyormuş.
Bunu da okuyunDoğal (mı) afet?
Kuşdili su havzasında yer alan bu stadın yoğunluk bahanesiyle boşaltılmak istenmesinin arkasında ne olduğunu anlamak için Mecidiyeköy’e bakmak yeterli. Ali Sami Yen Stadyumu, şehrin dışına daha modernini yapıyoruz denilerek yıkıldığında, yerine deprem toplanma alanı ya da park mı yapıldı? Hayır, yanındaki tarihi Likör Fabrikası arazisiyle birleştirilip işçi cinayetleriyle anılan rezidans kulelerine dönüştü. Bugün Kalamış Yat Limanı ihalesiyle birlikte düşündüğümüzde, Saracoğlu’nun bulunduğu alanı boşaltma fikrinin Kadıköy’ün göbeğinde yeni bir lüks rezidans ve AVM alanları açma isteğiyle ilgili olduğu çok açık değil mi?
Şehir kimin için?
Endüstriyel futbol kulüpleri şirkete, taraftarı müşteriye dönüştürse de merkezdeki stadyumlar hâlâ yüz binlerce emekçinin, gencin ve öğrencinin sokakla bağ kurduğu nadir kamusal buluşma noktalarıdır. Açıkçası bugün İstanbul’da çift yönlü bir kuşatma yaşıyoruz. Bir yandan barınma kriziyle çalışanlar merkezden koparılıp altyapısız, sel ve deprem riski yüksek mahallelere itiliyor. Diğer yandan da stadyumlar, kültür merkezleri ve kıyılar halktan koparılarak şehrin kalbi sadece zenginlerin ve turistlerin tüketebileceği pahalı bir vitrine çevriliyor. Kısacası İstanbul’u sele boğan ihmalle Kadıköy halkını şehrin dışına sürmeye çalışan akıl aynı yerden besleniyor.
Ne yapmalı?
Bize kader diye sunulan bu yıkıma ve vizyon projesi diye pazarlanan sürgünlere mecbur değiliz. Felaketler ne kader ne de öngörülemez şekilde geliyor. Fakat iktidar ve sermaye daha fazla rant için tüm uyarıları yok sayıyor, sonucunda da olan yine bizlere oluyor. Bu gidişatı durdurmak için sorumluları teşhir etmeli, kamucu ve ekolojik planlamayı savunmalıyız. Kent merkezlerinin insansızlaştırılmasına ve ortak mekânlarımızın ranta açılmasına karşı mahalle meclislerinden taraftar gruplarına, kent dayanışmalarından emek örgütlerine kadar ortak bir ses çıkarmalıyız. Çünkü kentlerimiz, yaşadığımız alanlar harita başında kupon arazi hesabı yapanların değil, o sokaklarda yaşayan bizlerindir.
