Dünyada olduğu gibi Türkiye’de de had safhada bir kutuplaşma var. Toplumlar neredeyse bir pasta gibi ikiye bölünüyor. Toplumun eskisi gibi yönetilmek istemeyen bir kesimi değişim için seferber olurken diğer kesimi değişimin karşısında statükonun yanında yer alıyor. Peki, bu kutuplaşmalar neden yaşanıyor? Toplumlar neden bu derece yüksek bir düşmanca kutuplaşma içindeler? Toplumsal ortak payda alanları neden sürekli küçülüyor?
Kuşkusuz her ülkenin kendine özgü birikmiş, çözülememiş sorunları var. Bunları derinleştiren, içinden çıkılamaz hale getiren ana etken emperyalist kapitalist sistemin yapısal krizi oldu. Neoliberalizm son 50 yılda sınır tanımayan talan siyasetiyle dünyayı tüketti. Sistem tamamen tıkandı. Yağmacı ekonomik düzen 20 yıldır krizden çıkamadı. Burjuvazinin krizden çıkış reçeteleri hemen her ülkede krizi daha da derinleştirdi. Sermaye düzeninin toplumsal siyasal merkezleri birer birer çöktü. Çöküş geleneksel merkez siyasetleri yok ederken toplumlar öfke ve çaresizlik içinde çözüm için yeni alternatiflere, kutuplara yöneldi.
Kutuplaşmanın yönü ve içeriği
Lakin bu kutuplaşmalar çoğunlukla ezenle ezilenler arasında bir kutuplaşma olarak cereyan etmiyor. İşçiler, emekçiler, köylüler, küçük esnaf, dar gelirli milyonlar sanki çıkarları karşıtmış gibi farklı kutuplarda yer alabiliyor. Toplumun gerçek ve haklı öfkesi son derece çelişkili ve yanılsamalı bir şekilde politika arenasına yansıyor. Bir emek kutbunun olmadığı koşullarda işçi sınıfının ve emekçi halk kitlelerinin düzenin reformist ve statükocu seçenekleri arasında bölünmesi son derece anlaşılır. Hayat boşluk kaldırmaz!
Bunu da okuyunYeni bir mücadele dönemine giriyoruz!
Yaşanan bu nedenle bir sistem kutuplaşması olarak gerçekleşmiyor. Bir yanda krizin gerçek sorumluları kapitalistler, öbür yanda sistem mağdurları antikapitalistler yer almıyor. Kapitalizmin ürettiği yoksulluk ve eşitsizlik bir vaka. Hiçbir kesim kapitalizmin yarattığı bu yoksulluk ve eşitsizliği sahiplenemiyor. Onun savunusunu yapamıyor. Ama kapitalizm içinde bir çözüm sanki mümkünmüş ve mevcut sorunların sorumlusu sanki kapitalist sistem değilmiş gibi yine kapitalizm içinde çözüm aranabiliyor.
Sonuçta kutuplaşma emekle sermaye arasında bir sınıf kutuplaşması olarak değil, kişilere indirgenmiş “iyi ve kötü” kapitalizm seçenekleri arasında bir tercih olarak sunulabiliyor. Sorun kapitalizmde değil onu istismar eden açgözlü sapkınlarda denerek sermaye düzeninin paçasını kurtarabileceği bir aralık yaratılmaya çalışılıyor.
Kurucu bir kopuş
ABD somut bir örnek. Trump sadece ABD’yi değil bütün dünyayı yakmaya hazır bir deli olarak lanse ediliyor. Oysa Trump bütün dengesizliğiyle emperyalist kapitalist sistemin öz çocuğu. Onu sistemin gayri meşru çocuğu olarak yutturmak isteyenler, yarattıkları krizin ve yıkımın sorumluluğundan kaçmak isteyenler. Cumhuriyetçiler ve Demokratlar elbirliğiyle Trump’ı dünyanın başına bela ettiler. Trump ABD’nin yarısının oyunu alarak iki kez başkan seçilebiliyorsa bu Clintonların, Obamaların, Bidenların ortak eseridir. Her şey güllük gülistanlıkken milyonlar zevk olsun diye Trump’ın peşine takılmadı. O yüzden biz sınıf içi değil sınıflar arası kutuplaşmadan, sömürü ve yağmaya alan açacak uzlaşmadan değil eşitlik ve özgürlük üretecek kopuştan yanayız.
Hiç kuşku yok ki Trump gitmeli! Trump ve benzerlerinin yenilgisi için mücadele ertelenemez bir görev. Peki, Trump’ın yerine kim gelecek? Gelen kişi nasıl yönetecek? Aynı soru, benzeri bütün ülkeler için olduğu gibi Türkiye için de geçerli. Erdoğan/AKP gitmeli! Sadece son fon krizi tek başına bunun için yeterli bir sebep. Peki, Erdoğan/AKP’nin yerine kim gelecek? Gelen nasıl yönetecek? İşçi sınıfı, emekçiler, bu ülkenin ezilen ve sömürülenleri sadece gidene odaklanan bir politikayla yetinemez.
Kötünün iyisini seçmek, sistemin içine sıkışmak anlamına geliyor. Günü kurtaralım derken sürekli geleceği de kaybediyoruz. Sonuçta ne günü kurtarabiliyoruz ne de elimizde bir gelecek imkânı kalıyor. Bu bir kısırdöngü. Bu kısırdöngüden mutlaka çıkmalıyız. Bağımsız bir emek kutbu yaratmanın önemi ve anlamı burada yatıyor.
