Yaşam bugün her alanda bir mücadeleyi gerektiriyor.

Gündemimiz ne çok sorun üzerine kurulu düşünsenize!

Hayat pahalılığı, işsizlik, iş cinayetleri, kadın cinayetleri, cinsel istismar, göçmenlere dönük saldırılar, doğanın tahribatı, kayyumlar…

Öyle ki her alanı başlı başına bir sorun olarak tarif edebiliriz.

İstihdam (sorunu), ekonomi (sorunu), Kürt (sorunu), eğitim (sorunu), kadın (sorunu), Suriyeliler (sorunu), çevre (sorunu)… Azı yok fazlası var!

Peki, neden? Her konunun birer sorun haline dönüşmüş olmasının nedeni ne?

Duyarsızlık mı, umursamazlık mı, yetersizlik mi, beceriksizlik mi, iradesizlik mi?..

Ya da belki politikasızlık diyeceksiniz. Öyle mi, politikasızlık mı?

Biz tersini iddia ediyoruz. Tersine, tüm bu sorunların nedeni bizzat politikadır.

Sürdürülen politikaların birer sonucudur. Hepsi birer politik tercihtir.

Kaynağını sermaye ve emek, sömüren ve sömürülen, ezen ve ezilen arasındaki ilişkiden alan, bununla beslenen, bu ilişkiyi varlık sebebi gören aynı politikaların ürünüdür. Kâr odaklıdır, cinsiyetçidir, ayrımcılıktan beslenir. Üretimi değil, tüketimi destekler! Çoğaltmaz; yıkar, öldürür. İnsanı değil, doğayı değil, geleceği değil; kendini var eden dinamikleri her ne pahasına olursa olsun sürdürmeyi esas alır.

Bu yüzden Emine Bulut cinayeti politiktir; Afgan uyruklu mültecinin Geri Gönderme Merkezi’ndeki intiharı politiktir, Kaz Dağları katliamı politiktir, orman yangınları politiktir.

Bir çözüm için öncelikle bunu ortaya koyabilmemiz, bu sorunları var eden politikaları ve bu politikaların uygulayıcısı hükümetleri teşhir edebilmemiz gerekiyor.

Ve en az bunun kadar öncelikli olarak, kendi politikalarımızı üretebilmemiz gerekiyor.

Sorun politikse elbette çözüm de politiktir, politik olmak zorundadır! Ancak bu şekilde bu sorunları var eden toplumsal ilişkiler değiştirilebilir.

Sorunların zemini, erkek egemen kapitalist sistem ve bunun dayattığı toplumsal ilişkilerse; dönüştürücü bir çözümün ön koşulu da bu sisteme karşı -yani antikapitalist- bir zemin gerektirir.

Bu zemin, soruna karşı mücadelenin programını, taleplerini, araçlarını ve elbette öznesini belirler.

Aksi, sorunların kaynağının üstünü örtmekten, onlara yama yapmaktan ötesine geçmeyecektir.

Kadın sorununun arkasında erkek egemen (patriyarkal) sistemi görmeyen, çevre sorununun arkasında kapitalist sistemi işaret etmeyen, yoksulluğun ekonomi-politiğini teşhir etmeyen her çaba kısmi etki alanları ve kazanımlar elde edebilmiş/edebilecek olsa da, kazanımları kalıcılaştıracak ve mevcut tahakküm ilişkilerini dönüştürebilecek güçten yoksun olacaktır.

Evet, yaşam bugün her alanda bir mücadeleyi gerektiriyor. Bu yüzden mücadele, çoğumuz için bir tercih konusu bile değil, bir hayatta kalma uğraşı… Asıl soru, bu mücadeleyi, ortak talepler etrafında ortak bir hedef için birleştirebilecek miyiz? Geleceği bu cevap belirleyecek.

Halk desteğini gün geçtikçe yitiren, içeride ve dışarıda birçok zorlu başlıkla aynı anda mücadele etmeye çalışan Saray koalisyonu, gidişatı tersine çevirebilmek için yine en iyi bildiği yola başvurdu: İçeride baskıcı, Kürt ve yabancı düşmanı, milliyetçi politikaları yükseltmek; dışarıda saldırgan, maceracı ve militarist dış politikaya hız vermek. Yarattığı ekonomik yıkımın ve doğa tahribatının sonuçları giderek daha fazla görünür hale geldiği, kitlelerdeki hoşnutsuzluğun yaygınlaştığı ve iktidar partisi içindeki çatlakların derinleştiği bir dönemde, Saray ittifakı yeni bir milliyetçi histeri dalgasıyla günü kurtarmaya dönük adımlar peşinde.

19 Ağustos günü Diyarbakır, Van ve Mardin belediye başkanlarını İçişleri Bakanlığının “idari kararıyla” görevinden uzaklaştırarak yerlerine kayyum atayan Saray iktidarı, halkın seçme ve seçilme hakkı gibi en temel demokratik işleyişi tanımadığını bir kez daha ortaya koydu. 7 Haziran 2015 genel seçimlerinden bu yana pek çok kez tanık olduğumuz bu tutum, Cumhur İttifakı’nın inşa ettiği başkanlık rejiminin baskıcı, antidemokratik niteliğini bir kez daha gözler önüne serdi. Beştepe’nin emrinde olan yargı erkinin dahi haklarında hüküm vermediği ve halkın ezici çoğunluğunun oylarıyla seçilen belediye başkanları, İçişleri Bakanlığının “terör örgütleriyle iltisaklı olmak” gibi yapay bir suçlamasıyla görevlerinden el çektirilmiş durumda. Seçilmiş belediye başkanlarının yerine ise, 31 Mart öncesinde kayyum olarak atandıkları dönemde, karıştıkları yolsuzluk skandallarıyla hayal güçlerimizin sınırlarını zorlayan valiler, Saray tarafından yeniden bu göreve atandılar. Bir yandan bölge kaynaklarını yağmalama hırsı, öbür yandan bölge halkının demokratik iradesini kırma çabası Erdoğan yönetimini bir an önce bu baskı uygulamasına itmiş görünüyor.

Öte yandan, Saray’ın bu adımını, dışarıda uyguladığı saldırgan ve maceracı politikadan bağımsız ele almak mümkün değil. Erdoğan yönetiminin Suriye’de Fırat’ın doğusuna yönelik olarak aylardır sürdürdüğü tehditlerin ve ABD’yle yaşanan sürtüşmelerin ardından, ABD’yle pazarlık halinde ve onun onayı alınarak Suriye’ye yeni bir askeri operasyon planlanmakta. PYD’nin kontrolündeki alanlarda bir tampon bölge oluşturularak, Suriye’de yeni bir askeri maceraya girilmek isteniyor. Gerek Fırat’ın doğusuna dönük bu operasyon hazırlığının gerekse de HDP belediyelerine kayyum atamalarının tek bir amacı var: Bölgede Kürt halkının kendi kaderini tayin etmesini her ne pahasına olursa olsun engellemek ve Kürt düşmanlığı temelinde iç politikada yaşanan ağır problemlerin üzerini örtmek.

Bu maceracı politika Fırat’ın doğusuyla sınırlı değil. Suriye’nin batısında İdlib’de, Rusya’nın icazeti alınarak oluşturulan askeri gözlem noktalarında Esad rejimiyle yer yer sıcak çatışmalara girilmekte. Erdoğan yönetimi, Suriye’de çöken dış politikasını askeri saldırganlıklarla ve Rusya ve ABD arasında yaptığı zikzaklarla örtmeye çalışıyor. Ne var ki, Saray’ın uyguladığı bu yayılmacı ve militarist politika Türkiye ve bölge halkları arasındaki düşmanlığı körüklemekten ve Türkiye’yi ABD ve Rusya karşısında daha da kırılgan ve bağımlı bir hale getirmekten başka bir sonuç getirmemekte. Suriye’de Erdoğan yönetiminin giriştiği askeri operasyonlar Türkiye emekçi halklarına değil, Saray oligarşisinin pazar arayışlarına hizmet etmekte.

Kayyum atamalarıyla gerçekleştirilen baskıcı uygulamalar ve bölgeye dönük saldırgan, yayılmacı planlar, içeride her alanda antidemokratik uygulamaların derinleşmesini beraberinde getirirken, bölgesel düzeyde askeri gerilimlerin ve militarist politikaların güçlenmesine neden olmakta. Saray koalisyonu kendi varlık süresini uzatmak için Türkiye ve bölge halklarını uçuruma sürüklemekten bir an olsun çekinmemekte. Tüm emek örgütlerinin ve demokratik hakların genişletilmesinden yana kurumların Saray’ın bu antidemokratik ve saldırgan politikalarını durdurmak için en geniş eylem birliğini sağlaması gerekiyor. Kayyum atamaları durdurulmalı ve seçilmiş belediye başkanları görevlerine iade edilmeli, saldırgan ve maceracı dış politika son bulmalı, Saray’ın emekçileri sefalete sürükleyen ekonomik saldırı programı çöpe atılmalıdır.

Mülteci sorunu insani olduğu kadar sınıfsal bir meseledir. Bu nedenle “sınır dışılara son” talebi de insani olmasının yanında sınıfsal bir taleptir.

Cumhur ve Millet ittifakına dahil partiler ekonomik krizin sorumlusu olarak mültecileri göstermeye çalışıyorlar. Kapitalistler mültecilerin arkasına saklanıyorlar, kendi yarattıkları enkazın üzerini örtmek için.

Dün kârlarına kâr katmak için mülteci emekçileri yarı ücretine, insan onuruna yaraşmayacak koşullarda çalışmaya zorlayanlar, bugün krizle beraber pasta küçülünce Türkiyeli emekçi sınıfları bölmek adına ırkçılığı, yabancı düşmanlığını kışkırtıyorlar.

İktidar krizin faturasını tüm emekçilere ödetiyor. Ancak bunu yaparken kendisine yönelecek öfkeyi azaltmak adına işçi sınıfının içerisine nifak tohumları ekmeye çabalıyor. Aynı fabrikada, atölyede aynı emeği sarf eden, aynı mahallede oturan, aynı fırından evine ekmek alan işçileri ırkları üzerinden kendi içlerinde ayrıştırmayı hedefliyor. Emekçilerin, ezilenlerin yoksulluğa, işsizliğe, kötü yaşam koşullarına karşı işyerlerinde, mahallelerinde birleşik mücadele etmesini engellemek istiyor.

Buna izin vermememiz gerekiyor.

Mülteci emekçiler Türkiye işçi sınıfının bir parçasıdır. “Mültecilerin sınır dışı edilmesine son” demek bu nedenle sınıfsal bir taleptir. Bugün mülteci işçilerin çalışma, yaşama hakkını savunmazsak yarın patronların ve iktidarın bizlere dönük uygulayacağı ekonomik saldırı planlarına da birlik halinde karşı duramayız.

İşçi sınıfının gücü etnik temelinden değil, üretimden gelir!

Kapitalistler bunun farkında ve emekçilerin sınıf bilincini bulandırmak için ellerinden geleni ardına koymuyorlar.

Ancak tek bir kapitalizmin olduğu dünyada, tek bir işçi sınıfı vardır!

Bu nedenle, amasız ve hayırsız bir şekilde işçi sınıfının enternasyonalist dayanışmasını örmek gerekir. Çünkü kapitalistlerin ve onların iktidarlarının yarattığı ekonomik krizden çıkış emekçi sınıfların bağımsız politikasının, işçi sınıfının birliği temelinde örgütlenmesinden geçer.

Bu noktada, tüm işçileri birleştirerek tek bir güç haline getirmesi gereken sendikalara ve diğer emekçi örgütlerine de büyük görevler düşmektedir.

Birlikte Yaşamak İstiyoruz İnisiyatifi, İnsan Hakları Derneğinde, Sınır Dışıların İki Haftası Raporu’nu açıklamak üzere bir basın açıklaması gerçekleştirdi. Çeşitli medya kuruluşlarının, parti temsilcilerinin ve milletvekillerin bulunduğu açıklamada öncelikle raporun içeriğine dair konuşmalar yapıldı. Ardından soru cevap kısmıyla açıklama sonlandı.

Raporun içeriğine bakacak olursak;

Bildiğimiz gibi İçişleri Bakanı Süleyman Soylu 24 Temmuz tarihinde yaptığı açıklamada “İstanbul’da kayıtsız göçmenlerin geri gönderilmesi için çalışma başlattıklarını” duyurdu ve “12 Temmuz’da başlayan bu operasyonlar kapsamında, 1000’i Suriyeli olmak üzere 6 bin 122 ‘kaçak’ göçmenin yakalandığını” ekledi.  Bu operasyonlar kapsamında 1000’i Suriyeli olmak üzere 6 bin 122 göçmenin yakalandığı söyleniyor. Bunların neticesinde Suriyeli göçmenlerin çoğunlukta olduğu bazı ilçelerde kimlik kontrolleri artmış durumda. Kimlik kontrolü sonrası, ters kelepçe ve kötü muameleye maruz kalan birçok insan var. Valiliğin açıklamasında, kaydı olmayan Suriyelilerin, yerlerini terk etmeleri için 20 ağustosa kadar süreleri var denilmiş olsa da polis kimlik kontrolünden sonra zoraki bir şekilde sınır dışı edebiliyor. Hatta geçici kimlik kartına sahip olan insanların dahi sınır dışı edildiğini görüyoruz. Hal böyleyken İstanbul’da yaşayan Suriyeliler sokağa çıkmaya korkar duruma geldiler.

Valilik her ne kadar sınır dışıları ve kötü muameleyi inkâr etse de rapor içinde bunun tam tersi birçok vaka mevcut. Bu vakalardan biri, İstanbul’dan sınır dışı edilen ve İstanbul’da kalan eşi ile çocuğuna geri dönebilmek için ülkeye tekrar giriş yaparken jandarma tarafından vurularak öldürülen Hisham Mustafa… Bunun dışında, Gaziantep’te geçici koruma kaydı olduğu halde, zorla gönüllü geri dönüş belgesi imzalattırılarak sınır dışı edilme örnekleri ve çeşitli şehirlerde geçici koruma kimliği olduğu halde şu anda sınır dışı edilmiş birçok insan olduğunu görüyoruz.

İnisiyatif adına yapılan açıklamada, sınır dışı uygulamaları ve göçmen, yabancı düşmanı politikalar son bulana dek mücadelenin devam edeceği vurgulandı ve göçmenlerle dayanışmanın büyütülmesi çağrısı yapıldı.

Raporun son bölümünde şu taleplere yer verildi:

1. Kolluk kuvvetlerinin, göçmenlere yönelik, ev baskınları, kimlik kontrolü, alıkoyma, zorla “Gönüllü Geri Dönüş Belgesi” imzalatma uygulamaları ve kötü muamele sonlandırılmalıdır.

2. Göçmenleri kriminalize eden, suçlayıcı, damgalayıcı ve ötekileştirici her türlü söylem ve uygulamaya son verilmelidir.

3. Sınır dışı edilenlerin hızla Türkiye’ye tekrar yasal yollardan girişleri sağlanmalıdır.

4. Göçmenlere seçtikleri şehirlerde kayıt yaptırma hakkı ve koşulsuz seyahat özgürlüğü sağlanmalıdır.

5. Farklı illerde ikamet eden aile fertlerinin istedikleri illerde birleşimi sağlanmalıdır.

6. İdari gözetim uygulamasına son verilmelidir.

7. Geri gönderme merkezlerindeki insan hakları ihlalleri derhal son bulmalıdır, geri gönderme merkezlerinin kapatılması için çalışmalara başlanmalıdır.

8. Türkiye, Cenevre Mülteci Sözleşmesi’ne koyduğu sınırlamayı kaldırmalı, zulümden kaçan herkese mültecilik statüsü tanınmalıdır.

9. Mültecileri Türkiye’ye hapseden AB-Türkiye arasındaki geri kabul anlaşması iptal edilmelidir. Kimse nedensiz göçmez, bütün sınırlar açılmalıdır.

Birlikte Yaşamak İstiyoruz İnisiyatifi, başta Suriyeliler olmak üzere çeşitli ülkelerden mültecilerin sınır dışı edilmesini protesto etmek için dün (2 Ağustos) Kadıköy’de Süreyya Operası önünde bir araya geldi. Siyasi partilerin, sivil toplum örgülerinin, feministlerin ve çeşitli sektörlerden aktivistlerin katılımıyla yapılan eylemde, göçmenlere dönük sınır dışı uygulamasının derhal son bulması, göçmenlerin sığınma ve çalışma hakkının hükümet tarafından tanınması talep edildi.

İçişleri Bakanı Süleyman Soylu başta olmak üzere MHP’li ve AKP’li milletvekillerince göçmenler, kaçak ve yasadışı ilan edilerek kriminalize ediliyor, Türkiye’deki işsizliğin ve ekonomik krizin nedeni olarak hedef haline getiriliyorlar. Gerçekte Türkiye, Avrupa Birliği’nin sınır bekçiliği üzerinden göçmenleri bir pazarlık unsuru olarak kullanıyor ve dahası güvencesiz konumlarından ucuz işgücü olarak yararlanıyor. Rejimin göçmen karşıtı uygulamalarının politik ve sınıfsal hattını teşhir etmek hayati önemde.

İnisiyatif adına okunan basın açıklaması sırasında “Sınır dışıları derhal durdurun!”, “Sınıfsız, sınırsız, sürgünsüz bir dünya!”, “Sınırlar öldürür, dayanışma büyütür!” sloganları atıldı. Dayanışma eylemi, göçmenleri ayrıştırıcı, yaşama ve barınma özgürlüklerini kısıtlayıcı tüm baskıcı uygulamalara derhal son verilmesi, mültecilik haklarının tanınması ve göçmen dayanışma ağını büyütme çağrısı ile son buldu.

Basın açıklaması metninin tamamı şu şekilde:

Son birkaç haftadır, İstanbul’un çeşitli mahallelerinde, göçmenlere yönelik kimlik kontrolleri, ev ve işyeri baskınları, alıkoyma ve zorla sınır dışı operasyonları yapılıyor. Türkiye’de her daim süregiden benzer uygulamalara ek olarak son dönemde “geçici koruma” altındaki Suriyelilerin de zor ya da hile ile “gönüllü geri dönüş” belgesi imzalatılarak sınır dışı edildiğini, göçmenlerin sınır dışı ve alıkoyma işlemleri boyunca haklarından mahrum edildiği ve kötü muameleye maruz kaldığını duyuyoruz. Kısa süre önce İstanbul Valiliği, kentte bulunan ve kaydı başka şehirde olan Suriyelilerin, İstanbul’u 20 Ağustos’a kadar terk etmesi için süre tanıdığını duyurdu. Öte yandan tüm bu gelişmeler yaşanırken, özellikle de sosyal medyada ırkçı ve yabancı düşmanı nefret söyleminin giderek yayıldığına tanıklık etmekteyiz.

Türkiye uzun yıllardır göç alan bir ülke olmasına rağmen, sadece birkaç yıl önce oluşturulmuş göç politikaları insan hakları temelinde, kalıcı ve destekleyici yapılar oluşturmaya yönelik olmak yerine; güvenlik merkezli, keyfi ve siyasi kararlarla, göçmenleri kontrol altında tutulması gereken sayılara indirgiyor. Halihazırdaki kayıt ve sığınma sistemi göçmenlerin uzun vadeli bir statüye erişmelerinin önünü tıkayarak onları ya kayıtsız durumuna düşürüyor ya da “geçici” bir statü ile belirsizliğe mahkum ediyor. Hükümetin Suriyeliler için benimsediği “misafir” söylemi, hak arama yollarının önünde büyük bir engel oluşturuyor. Biz göçmenlerin siyasilerin merhametinde değil hukukun koruması altında olması gerektiğine inanıyoruz.

Kayıt şehrine geri gönderme, seyahat yasağı ve uydukent gibi kontrol odaklı uygulamalar göçmenlerin barınma, çalışma, eğitim gibi en temel haklarından mahrum kalmalarına neden oluyor. Yaşadıkları yerleri terk etmek zorunda kalan insanlar tekrar yerlerinden edilerek ekonomik ve sosyal açıdan daha dezavantajlı, daha güvencesiz olacakları ve çoğu zaman ırkçılık ve ayrımcılığın daha baskın olduğu yaşam alanlarına itilmiş oluyorlar. Bu durum kimi zaman ailelerin bölünmesine ve göçmenlerin birbirlerini destekledikleri ağların kopmasına sebep oluyor. 

Son dönemde giderek artan ve kitlesel hal alan sınır dışı etme uygulamaları ise Türkiye’nin taraf olduğu uluslararası insan hakları sözleşmeleri ile belirlenen “geri gönderme yasağı”nın açık bir ihlali ve insanlık dışı bir politika. Türkiye’den sınır dışı edilen kişilerin bir çoğu, siyasi, mezhepsel, cinsel ve etnik kimlikleri dolayısıyla hayati tehlike altında oldukları veya savaşın halen devam ettiği yerlere gönderiliyorlar. Çatışma, ekonomik koşullar ya da bireysel tehditlerden dolayı insanların geri gönderilmesi yaşam güvencesini tehlikeye sokuyor. Bizler herkesin hareket özgürlüğünü savunuyoruz!

Türkiye’nin uygulamaları tüm dünyada geçerli olan göçmenlere yönelik güvenlik odaklı politikaların bir parçası. Göçmenlerin Türkiye’deki bu güvencesiz konumunun başlıca sorumlularından bir diğerinin Avrupa Birliği (AB) olduğunun altını çiziyoruz. AB’nin göçmenlere yönelik politikası sınırlarını kapatmak ve Türkiye’yi bir tür sınır bekçisi haline getirmek oldu. AB-Türkiye anlaşması ile Türkiye, AB’nin öldüren sınır politikalarının uygulayıcısı konumuna geldi ve bu sayede her fırsatta göçmenleri bir pazarlık unsuru olarak kullanıyor. Bu çerçevede, göçmenlerin ancak en “makbul” bulunanlarına hareket özgürlüğü tanınırken geri kalanları sistematik olarak ve kitleler halinde geri gönderiliyor, insanlık dışı koşulların olduğu kamplarda bekletiliyor ya da daha tehlikeli yollara itiliyor. Tüm bu süreçte sınırların militarizasyonu gitgide arttırılıyor. Herkes için güvenli seyahat yolları derhal açılmalıdır! Sınırları açın!

Göçmenler ırkçı ve yabancı düşmanı söylem ve saldırıların da hedefi halindeler. Gerek hükümet gerekse muhalefet partilerinden yapılan açıklamalarda, Türkiye’de var olan yapısal sorunların, ekonomik krizin sorumluluğu göçmenlerin ve mültecilerin üzerine yıkılmaya çalışılıyor. Zorunlu olarak yerinden edilen, güvencesizliğe ve ağır sömürüye maruz bırakılan insanlar ekonomik krizin sorumlusu olamazlar! Göçmenlere koşulsuz çalışma izni sağlanmalıdır! Göçmen emeğinin ve bedeninin sömürülmesini önlemek üzere yapısal düzenlemeler hayata geçirilmelidir. Bu talep doğrultusunda başta sendikalar olmak üzere tüm emek örgütlerini dayanışmaya çağırıyoruz!

Bir yandan göçmenler ‘kaçak’ ve ‘yasadışı’ ilan edilerek kriminalize edilirken, bu ayrımcılık ve ırkçılığın karşısında göçmenlerle birlikte duranlara da ciddi bir pay biçiliyor. Göçmenlerle dayanışma eylemlerinde bulunanlar ve insani destek sağlayan kişi ve örgütler de hedef gösteriliyor. Dayanışma mahkum edilemez! Bizler ayrıştırıcı ve düşmanlaştırıcı tutuma karşı birbirimizi ihbar etmeye değil; ırkçılığa ve insan hakları ihlallerine karşı birarada durmaya niyetliyiz! Ulusal ve etnik kimliklerin ötesinde, sınırsız ve ulussuz bir dayanışmayı büyüteceğiz!

Hangi siyasi eğilim veya medya organından gelirse gelsin, ırkçılığa zemin hazırlayan her türlü söylem ve tutumu teşhir ediyor ve reddediyoruz! Bizler bu suça ortak olmayacağız! Tüm siyasi partiler, kurumlar ve hak örgütlerini de bu konudaki sorumluluklarının farkında olarak, göçmen ve mültecilerin temel haklarının yanında bulunduğunu belirten açıklamalar yapmaya ve ırkçılıkla mücadele etmeye çağırıyoruz. 

Göçmenleri hapsedici, ayrıştırıcı, hareket, yaşama, çalışma özgürlüklerini kısıtlayıcı tüm baskıcı uygulamalara derhal son verilmelidir. Kimse sebepsiz göçmez! Sınır dışı edilmeler derhal durdurulmalı, sığınma hakkının gaspına dönük politikalar son bulmalıdır. Bizler, “Sınır dışılara son!”, “Birlikte yaşamak istiyoruz” diyenler olarak bu taleplerin arkasında duruyor ve gerek Türkiye gerekse de uluslararası kamuoyunu göçmenlerle dayanışmayı güçlendirmeye davet ediyoruz.

#SınırdışılaraSon  #BirlikteYaşamakİstiyoruz 

23 Haziran’da yenilenen İstanbul belediye başkanlığı seçimleri, iktidarın tarihsel seçim yenilgisini 800 bini aşan oy farkı ile pekiştirmiş oldu. Kitleler, oy hakkının gaspı girişimine karşı önemli bir sonuç elde etti.

Oy farkı niye arttı, AKP niye yenildi, bu ne kadar önemli bir gösterge kabul edilmeli, bunlar üzerine çokça konuşuldu… Kim kimi tebrik etti, hangi gazeteciler nasıl tutum sergiledi, ne dedi ne demedi magazinine de fazlasıyla maruz kaldık.

O esnada dikkat çeken ilk açıklamalar ise şaşırtıcı olmayacak şekilde sermaye birliklerinden geldi. Birer birer “her şeyin güzel olması” adına kendi taleplerini sıraladılar.

Türk Sanayicileri ve İş İnsanları Derneği (TÜSİAD), Dış Ekonomik İlişkiler Kurulu (DEİK), Uluslararası Yatırımcılar Derneği (YASED), TÜRKİYE Genç İş Adamları Derneği (TÜGİAD) tebrik mesajları ve birlik-beraberlik temennileri ile birlikte, ağız birliği yapmışçasına “hadi şimdi ekonomiye bakalım, artık şu reformları yapalım” minvalinde açıklamalar yapmayı ihmal etmediler.

Seçim bittiğine göre artık kaldığımız yerden hızlıca devam etmek gerekirdi.

Bu reformların neleri kapsadığını ise iyi biliyoruz. En son 10 Nisan’da kıdem tazminatının gaspından emekliliğin tasfiyesine, vergi yükünün artmasından tasarruf tedbirlerine kadar emek düşmanı politikaların üzerine kurulmuş bir ekonomi planı tarif edilmişti.

Seçimin hemen ardından gelen zamlar, ÖTV ve KDV indirimlerinin sonlanması da önümüzdeki döneme ilişkin bu saldırı planının ilk örneklerini verdi.

Öte yandan, “ekonomiye bakalım” diyen taraf sadece sermayedarlar değil. Bizzat seçim sonuçlarının kendisi, yaşanan ekonomik krizin etkilerinden bağımsız düşünülemez. AKP’nin eriyen oylarının ana motivasyonunu da burada aramak gerek.

Ancak bu değişimin kalıcı bir tutumdan ziyade bir tepki olduğunu da göz ardı etmemek gerek. Ve bu tepkiye bir cevap sunulamazsa AKP’deki şu veya bu insana itiraz (şu anki süreçte damat ve/veya Soylu) noktasında kalacağına ya da AKP’nin kalesi görülen birçok semtte seçim sonucunda belirleyici olduğu gibi Suriye politikalarına vb. tepki üzerinden bir zemin ve alternatif bulmaya devam edeceği de ortada.

Bir cevap sunmak, öne çıkan sorunların ana kaynağının dayatılan ekonomik yıkım modelinde olduğunu açığa vurmak, ekonomik krize karşı emekten yana çözümleri anlatabilmek, yaygınlaştırabilmek, bu saldırılara karşı ortak bir mücadele hattı örebilmekle mümkün.

Üstelik bu sadece son seçimlerde açığa çıkan hoşnutsuzluğa bir yöneliş katmak için değil, tüm yıkıma rağmen halen kendini AKP’nin politikalarına mecbur hisseden önemli sayıda işçi-emekçiyi kazanabilmek için de geçerli.

Mesele, Türkiye’nin demokrasi ve emek mücadelesi içinde emekçilerin yeniden ana özne olabilmesinden, sermayenin ve iktidarın çözümlerine karşı kendi talepleri ve mücadele araçları ile cevap verebilmesinden ve işçi sınıfının öncülüğünde tüm ezilen kesimleri bu mücadele çizgisinde birleştirebilmekten geçiyor.

23 Haziran’da kitlelerin demokrasi adına aldığı bu önemli sonucu kalıcı bir kazanıma dönüştürebilecek tek yol bu. Ve bu yol hiçbir kimsenin başarısına, inisiyatifine, iyi niyetine terk edilemez.