Sosyalizm sadece Ramazan ayında mı hatırlanır? Elbette hayır. Ama Tek Adam rejiminin onca baskısı, onca eziyeti karşısında o kadar çok demokrasiden söz ediliyor ki, kendini en ilerici, en devrimci olarak sayanlar bile Sosyalizmi sanki “şimdilik” bir kenara koymuşlar, belirsiz bir geleceğe ertelemişler gibi.

Rejim değişmiştir; ancak biz, eski rejim devam ediyormuş gibi yaparsak hem kendimizi korur, hem de 2019’da seçimleri kazanıp demokrasiyi geri getiririz…” Tabii, bu da bir taktik. Gerçi hiç kimsenin ağzından bunu açık açık duymadık ama CHP’nin hemen her halinden böyle düşündüğü belli. Bu nedenle iktidarın açık zulüm ve zorbalığına, kanunsuzluğuna karşı yapılan her protesto eyleminde destekçi olarak, milletvekilleri düzeyinde hazır bulunmasına rağmen ana muhalefet partisi CHP, böyle bir durumda asıl yapması gerekenden, kitleleri harekete geçirmekten ve onlara önderlik etmekten özenle kaçınıyor. Gerekçesi ciddi, “Sokaklarda sopalı, hatta silahlı adamlar olduğuna dair duyumlar” alınmış… Daha önce de belirttiğimiz üzere CHP’nin iddiası çok ciddi, ancak anamuhalefet nedense, çok normal bir durummuş gibi bu iddianın üzerine gitmiyor, yani duruma uygun bir ciddiyetle davranmıyor. Bir de 70’lerin CHP’sini hatırlayın, Ecevit, AP’lilerin ve esas olarak da MHP’lilerin taş, sopa ve kurşun yağmuru altında seçim gezileri yapar, gözünü kırpmadan saldırganların üzerine yürürdü. Hey gidi hey, nerelerden nerelere…

CHP bir yandan rejimin değiştiğinden, faşizm tehlikesinden söz edip öte yandan 2019’a kadar durumu bir biçimde idare etme mantığının hem memleketi, hem de kendini nerelere götüreceğinin gerçekten farkında değil mi? Bir çeşit “görmezden gelme” tavrıyla 2019’a kadar “işi büyütmeden” ve de RTE’yi çok fazla kızdırmadan yol almaya mı çalışıyor? Eğer öyle ise, haber verelim: İş çoktan büyümüştür ve bir rejim değişikliğine varmıştır ve de RTE, Gezi’den bu yana çok sinirlidir, üstelik bundan sonra sokaklarda her zaman “sopalı, hatta silahlı adamlar” olacaktır…

Rejim değişti: “Koyun mevzuatı bir kenara..!”

Evet rejim değişmiştir; bu tespiti yapmak için yasal, siyasi vb. “prosedürlerin” tamamlanmasını beklemeye gerek yoktur. Rejim değişikliği, esas olarak bir “hukuk-mevzuat” sorunu değildir. Her zaman önce rejim değişir ve daha sonra kendi hukukunu yaratır. Yani rejim değişiklikleri hukuki yollardan değil, zorla olur. Bu “zor” olmadan yürürlükteki hukuk değiştirilemez, geçersiz kılınamaz. Bu bütün devrimlerin, karşı devrimlerin, cümle rejim değişikliklerinin başlıca kuralıdır. Hele ki “kurucu” rejimlerde, Nazi hukuk ideoloğu Carl Schmitt’in de belirttiği üzere, rejimin eylemleri, var olan hukuka göre değil, gelecekteki hukuka göre şekillenir. Bu tür rejimlerde yasallığın yerini “meşruluk” alır ve bunun kaynağı “halk”, yani “milli irade”dir ve bu nedenle bildiğimiz türden, şu veya bu oranda demokratik seçimlerin yerini giderek plebisitler alır…

Kısacası Erdoğan, 2016’da kaymakamlara seslenirken “Mevzuat şöyledir, böyledir, yeri geldiği zaman koyun mevzuatı bir kenara, kendi zihinsel inkılabınızı devreye sokun…” sözlerini boş yere etmemiştir. RTE kaymakamlardan ve bütün devlet kademelerinden yeni rejimin, temel kural ve mantığına uymalarını istemektedir…

Evet, henüz bazı “eksikleri” olsa da, (Her yeni binanın bazı eksikleri vardır; içinde oturuyor olsak da!) bizim onu tanıyıp tanımamamızdan veya daha önce bildiğimiz bir şeylere benzetip benzetememizden öteye rejim değişmiştir. Rejimle birlikte mücadele koşulları da değişmiştir. “Kurucu” iktidar tarafından geçersiz hale getirilmiş yasal mevzuat, artık hiç kimse için geçerli değildir. Bu her ne kadar onları ileri sürmeye devam etsek de fiilen böyledir. Yasal itirazların artık hiçbir geçerliliği yoktur. Her şey yeni bir rejime ve onun yakın uzak hedeflerine göre yürütülmektedir. “Bilinen” her şeyin yerini, artık “tek adam iktidarı” haline gelmiş bir “milli irade” ve “Reis”in “meşruiyet” adını verdiği “şey” almıştır. Mesela başkanlık rejiminin yolunu anayasal olarak da açan referandum alenen kanundışıdır. Aynı şekilde Cumhurbaşkanı RTE’nin parti genel başkanlığı da yürürlükteki yasalara göre geçersizdir. Artık herkes hiçbir yasal kanıt olmadan “terör örgütü” ile ilişkilendirilerek hapse atılabilmektedir. Ancak bu yasadışılıkları engelleyebilecek, faillere yaptırım uygulayabilecek hiçbir kurum ve yasal güç yoktur. Bütün adalet mekanizması ve kolluk gücü doğrudan saraydan emir almaktadır. Bu, çıkmaza girmiş, kendini tehlikede hisseden “eski rejimin”, varlığını sürdürebilmesi için bir süre için alınmış olağanüstü -koruyucu bir önlem değildir. Her türlü denetimin dışındaki olağanüstü hal rejimi, RTE’nin de ifadesiyle artık olağan bir rejim halini alacaktır. Bütün bunlar, yeni güç ilişkilerinin bir sonucudur . Zaten rejim değişikliklerinin temelinde güç ilişkilerindeki değişimler yatar…

Yeni bir Gezi tehlikesi ve sopalı, silahlı adamlar…

Artık muhalif olan hiçbir şey yasalar tarafından korunmamaktadır; her şey keyfidir. Ancak mesele yasal güvencelerden yoksunlukla sınırlı değildir. Rejim muhalifleri, CHP genel başkanının da ifade ettiği üzere “sopalı, hatta silahlı adamların” tehdidi altındadır. Üstelik bu tehlike sadece “duyumlardan” ibaret değildir. Bazı AKP yöneticilerinin yanı sıra “havuz medyası”nın bazı önemli isimleri de muhalefeti, özellikle de sokağa çıkacak muhalefeti “darbecilik” gerekçesiyle “15 Temmuz”dakine benzer bir silahlı kıyamla tehdit etmektedir. Gezi’nin dış mihrakların eseri bir “darbe girişimi” olarak tanımlanması tesadüf değildir. Benzeri bir kitle hareketinin, hem de “millet iradesini” savunmak amacıyla silahlı bir karşı “kitle hareketiyle” bastırılacağı tehdidi çeşitli vesilelerle tekrarlanmaktadır.

Gezi, yani milyonlarca insanın sokaklara dökülmesi, iktidarın talihinin dönüm noktası olmuştur. RTE, hayatının en büyük kâbusunu yaşamıştır ve hâlâ aynı kâbusu görmektedir. Gezi, aynı zamanda rejim değişikliği sürecinin de başlangıcıdır. Mesela bugüne kadar görülmemiş biçimde, iki açlık grevcisinin tutuklanmasının nedeni, eylemin yayılan kitlesel destekler sonucu yeni bir Gezi’nin (ve TEKEL’in) başlangıcı haline gelme ihtimalidir. Böyle bir ihtimal iktidarı dehşete düşürmektedir. Çünkü bu yeni Bonapartist rejimi geriletmenin ve göndermenin tek yolu onu “kendi oyunlarıyla” yenmek değil birleşik-örgütlü politik bir hedefi olan bir kitle seferberliğidir; bunu en iyi iktidarın kendisi bildiği için, en küçük protesto eylemini bile “maya tutma” tehlikesi nedeniyle bastırmaya çalışmaktadır. “Soldaki” en büyük örgüt olarak anamuhalefet partisi CHP, Saray rejiminin çok iyi bildiği bir şeyi anlamalıdır: Bu iktidarın seçimle gitmek gibi bir niyeti yoktur! Bu kural, seçimi kaybetmesi halinde dahi geçerlidir. Ayrıca başkanlık rejiminin tarihsel amacı, Türkiye’de “milliyetçi-mukaddesatçı, yani “faşist-islamcı” gericiliğin ebedi iktidarıdır. Kısacası bu rejim, kitlesel seferberlikler yoluyla geriletilemediği sürece CHP için bir “2019” olmayacaktır; tabii, çok acınası hallere düşmediği sürece.

CHP ile ilgili görüş ve beklentilerimiz belli olsa da, bu partiye destek veren milyonlarca insanın liderliğini aşacağına, onları sokağa çıkmaya, tavır takınmaya zorlayacağına inanıyoruz; aynı Gezi’de olduğu gibi. Tekrar edelim: Dışarıdaki “sopalı, hatta silahlı adamlardan” korunmanın yolu evde ve parti binasında oturup endişeyle pencereden bakmak değil, kitlesel bir birleşik mücadele hattı örmektir. Mısır gibi acı örnekleri olsa da bir diktatörlük rejimini tarihin çöplüğüne göndermenin en temiz yolu yine de büyük halk hareketleridir. En azından rejim yanlısı “Baltacıların” Tahrir halkı tarafından kovalanmasını görmek bile büyük bir keyifti..!

“Ah silahlı olmasalardı var ya..!” CHP Genel Başkanı’nın içinden böyle bir cümle geçmiş midir? Hiç sanmıyoruz. O öyle birisi değil; partisi de öyle bir parti değil. Nereden belli? Bu “silahlı adamlar” meselesinin üzerine dahi gitmeden, bunu bir vaka-i âdiye olarak kabul edip referandumun ardından başlayan son derece haklı protestolara sahip çıkmamalarından; ve de asıl hedeflerinin 2019 seçimleri olduğu yolundaki doğrudan veya dolaylı açıklamalarından… Oysa daha 16 Nisan akşamı, referandumun hem öncesi hem de sonrasıyla eşitsiz, adaletsiz, hileli, kanunsuz ve dolayısıyla da gayrı meşru olduğunu ilan etmişlerdi. Üstelik bu referandumla hedeflenenin bir “sistem” değişikliği değil, bir rejim değişikliği olduğunu, RTE’nin her türlü hukuk ve yasa dışı yolla bir “diktatör” olmayı amaçladığını bütün kampanya boyunca tekrar tekrar vurgulamışlardı. Bununla da kalmamışlar ve yeniden resmen partili olması nedeniyle RTE’nin bundan böyle sadece AKP’lilerin cumhurbaşkanı olacağını ve kendisini tanımadıklarını açıklamışlardı.

Yani CHP, bir yandan Cumhurbaşkanı’nı “yok” farzederken, öte yandan onun kurduğu yeni düzeni “var” kabul ederek 2019’daki cumhurbaşkanlığı, daha doğrusu “başkanlık” seçimlerine hazırlanacak. Çok karışık bir durum! Aslında “kolayı” vardı: Bu her şeyiyle gayrı meşru referandumun sonuçlarını reddederek meşru direnme hakkını kullanmak. Yani dünyadaki pek çok örneğinde olduğu gibi halkın “hayır” oyu veren kesimini oylarına sahip çıkmak amacıyla protesto eylemlerine, meydanlara çağırmak…

Bir düzen partisinin bildik halleri..!

Ancak CHP bu haklı ve meşru yolu izlemek yerine, en “devletlû” haliyle o bildik tavrını koymuştur. İşte “düzen partisi” olmak böyle bir şeydir. Önce tutar tarafı kalmamış o yarı-Bonapartist “eski düzeni” savunup AKP’nin bir dönem, bırakın reformculuğu, neredeyse “devrimci” mertebesine yükseltilmesine çanak tutmak, ardından da AKP’nin eseri neo-Bonapartist “yeni düzeni” kabullenmek ve onun dayattığı kurallar doğrultusunda, şimdiden bir başkan adayı aramaya başlamak! Yani öylesine bir “devlet ve düzen düşkünlüğü” hali.

Hani bu halin ve tutumun bir faydası olsa anlayacağız; ama yok. İlk günlerde, aslında kaybettiğinin bilinciyle derin bir moral bozukluğuna gömülen Saray iktidarının tersine, kriz CHP’de patlak verdi. Belli ki, göreli referandum başarısına rağmen kendi kadrolarının bile CHP’den bir umudu yok! Şimdi uzun süre “geleneksel kurultay savaşlarıyla” meşgul olacaklar. CHP referandum sonuçlarını da anlayabilmiş değil. Yüzde 48,6 oranındaki “hayır” oyunu tek başına kendi eseri sayıp hanesine kaydetmeye çalışıyor. Oysa “hayırcı” kitle bünyesinde önemli farklılıkları ve çelişkileri barındırıyor. Bu kitlenin bir kısmı tek adam iktidarının Kürtlere özerklik vereceği endişesiyle oy kullanırken bir kısmı bu iktidarın Kürtlere, özerklik şöyle dursun hiçbir şey vermeyeceği düşüncesiyle “hayır” dedi. “Cephe” daha birçok çelişkiyi barındırıyor. Ayrıca bu “hayır”ın içinde farklı pek çok kesimin emeği, çabası var; yani sonuç hiç kimsenin babasının malı değil.

CHP tek değişken mi… Bunlar seçimle gider mi..?

2019’a hazırlanma niyetindeki CHP’nin politik olarak asıl yanılgısı kendini sürecin tek değişkeni olarak görmesi. Yani zaman geçtikçe bir soyutlamaya dönüşecek olan “aslında hayır kazandı” düşüncesi ve “demokrasi talep eden yüzde 48,6’lık taş gibi bir blok” inancıyla 2019’a varabileceğini; ve de kendi dışındaki her şeyin o zamana kadar adeta hareketsiz kalacağını düşünüyor ana muhalefet partisi. Tabii, o süre içinde bugünün “evetçi”lerinin bir bölümünün de ikna edilip “demokrasi” saflarına kazanılması mümkün. Böylece seçim günü geldiğinde “demokrasi cephesi”nin bütün muhalefeti temsil edecek olan adayı seçimi kazanacak ve Türkiye’de demokrasi “yeniden” tesis edilecek.

Elbette kimler nereden nereye geçer, kimler demokrasinin ışığıyla aydınlanır, kimler saf değiştirip kararır ve dengeler nasıl bir değişim gösterir bugünden tam olarak bilemeyiz. Ancak RTE’nin seçimle gitmek gibi bir niyetinin olmadığı malum. Bugün, bir referandumda, bırakın devletin bütün imkânlarını kullanarak uygulanan hile hurda, baskı ve zulmü, açık bir kanunsuzlukla sonucu belirleyen bir rejimin, muhtemelen daha da kökleşeceği bir dönemde işi şansa bırakmayacağı çok açık değil mi? Bugünün “sınırlı” imkânlarıyla bunları yapan yarının anayasal imkânlarıyla neler yapmaz! Hele ki adamlar bu kadar silahlanmışken! Valla biz demiyoruz, Kılıçdaroğlu diyor. Bu durumda hem seçim kazanmak mümkün olamayacak, hem de protesto etmek. Üstelik iktidarın 2019’da daha dürüst, daha demokrat ve daha barışçı olacağına dair hiçbir garanti veya ihtimal yoksa!

Faydalı bir bilgi..!

Ha, küçük bir ayrıntı daha; belki başta CHP, gelecekte bir diktatörlük rejimi endişesi yaşayanlar için faydalı olabilir: O rejim aslında yürürlükte! Tabii Türkiye solunu faşizmden aşağısı kurtarmaz ama bugün dünyanın bir dizi ülkesinde olduğu gibi bizde de yeni bir tür Bonapartist rejim egemen durumda. Bildik şeylere tam olarak benzememesi bu yeni olma halinden kaynaklanıyor. Bu tür rejimler, zor dahil çeşitli araçlarla giderek denetim altına alınan toplumsal, siyasal, ekonomik ve kültürel bir ortamda, her türlü yasal veya yasadışı yolla elde edilen seçim başarılarına dayanıyor. Yani varlığı neticede her ne pahasına olursa olsun seçimleri kaybetmemeye bağlı. Bu rejim yarın nerelere evrilir, 2019’a kadar neler olur, kim hangi marifetlerini sergiler tam olarak bilemeyiz, ancak bu haliyle bir seçim başarısızlığıyla sona ermesi mümkün değil; 7 Haziran’ı unutmayalım. CHP, “diktatörlük rejimi” konusunda gerçekten samimiyse bu hususu hesaba katmalıdır. Türkiye’de “diktatörlük rejimi” belirli bir biçimiyle artık geleceğin değil bugünün sorunudur.

Ama adamlar…

Bu yüzden, yüzde 48,6’yı hanesine yazan CHP’nin yapması gereken, olacağı veya nasıl olacağı bile belirsiz gelecekteki bir seçime şimdiden hazırlanmaya başlamak değil, halkı, iş işten geçmeden meydanlara çağırarak hakkına hukukuna sahip çıkmaya çağırmaktı; tabii işin büyümeye başladığı bir noktada yan çizmeden. Bu yönde CHP’ye yönelik pek çok eleştiri var; ancak bir faydası olur mu o ayrı! Ama yine de haksızlık etmeyelim; baksanıza adamlar silahlıymış! Bu konuda Türkiye’nin, solun ve elbette CHP’nin tarihinden yola çıkarak çok şey söyleyebiliriz. 60’lı 70’li yıllarda yaşananlar, bugün Kürtlerin yaşadıkları düşünüldüğünde endişelenmemek mümkün değil. Hatta bundan sonraki askeri darbenin muhtemel gerekçesinin “kardeş kavgası” ve “toplumsal kamplaşma” olacağını da söyleyebiliriz.

Evet, tehlike büyüktür. Herhalde CHP de bu duruma işaret etmektedir. Ancak etrafta sağa sola saldırmaya hazır silahlı kişilerin varlığı “normal” bir durummuş ve de bir şey yokmuş gibi, ortalığı birbirine katmamak, iktidara “Yahu bu adamlar kim, bunları kim silahlandırdı?” diye hesap sormamak ana muhalefet partisi ve lideri için dahi tuhaf bir durumdur! CHP bu duruma gerçek bir tepki vereceğine “Aman sokağa çıkmayın!” diyor

Dışarıda silahlı adamların olması sokağa çıkmamanın gerekçesi olamaz. Eğer bu referandumun tüm sonuçlarıyla gayrı meşru olduğuna, işin bir rejim değişikliğine gittiğine ve yüzde 48,6’nın kendi eserin olduğuna inanıyorsan kitlelerin “hayır” iradesine sahip çıkarsın. Tabii lafla değil, eylemle; gerekli önlemleri alarak, toplantıların, mitinglerin, yürüyüş kollarının, protesto eylemlerinin güvenliğini sağlayarak…

Nisan ayında hem işsizlik hem de enflasyon oranlarında son yedi yılın rekorları kırıldı. Üstelik bu iki kavramın (işsizlik ve enflasyon) sağlıklı bir ekonomide ters orantılı bir ilişkisi varken bu durumla karşı karşıya kalmamız, ekonomide çok büyük ve kısa vadede çözülemeyecek yapısal sorunlar olduğuna işaret ediyor.

TÜİK verilerine göre Ocak 2017’de geçen yılın aynı dönemine göre işsiz sayısı 695 bin kişi artarak 3 milyon 985 bin kişi oldu. Oran ise %13.3 seviyesinde. Genç işsizlik oranı ise tam beş puan artarak %24.5 oldu. Enflasyon da son Özel Tüketim Vergisi (ÖTV) indirimlerine rağmen yıllık bazda %11.87 oldu. Bu da bir başka rekor.

Kronikleşen işsizlik

İşsizlikte rekor derken laf-ı güzaf olsun diye söylemiyoruz. Bahsettiğimiz şey sadece AKP döneminin değil, ‘80 darbesi sonrası görülen en yüksek işsizlik oranları. ‘80’li yıllar boyunca (1980-1989 arası) işsizlik oranı ortalama %7.7 seviyesindeydi. 90’lı yıllar boyunca bu oran %7.6’da, yani hemen hemen sabit kaldı. 2000’li yıllarda ise ortalama işsizlik 9.1’e çıktı. Unutulmasın ki bu yıllarda hem 2001 krizi hem de 2008 krizinin etkileri yaşanmıştı. 2009 yılında ülke ekonomisi küçülmüş, işsizlik %13’e, bugünkü oranın çok az altına çıkmıştı. Fakat ekonominin az-çok büyüdüğü 2010-2017 yılları ortalama işsizlik oranı ise %9.8 olmuş durumda. Ekonominin yüzde %10 ortalamayla büyüdüğü 2011-2012 yıllarında bile işsizlik %8.4 ile AKP dönemi öncesinin üstünde kaldı.

Tüm bu oranlar çift haneli işsizliğin olağan hale geldiğini, ekonomi büyüse bile işsizliğin çözülemediğini, tam tersine daha da körüklendiğini gösteriyor. Peki buna rağmen Cumhurbaşkanı Erdoğan neden hâlâ üç-beş çocuk talep ediyor? Neden ekonomiyi büyütmenin ve işsizliği azaltmanın yolunu nüfusu artırmakta arıyor? Kısacası neden böyle bir yol izliyor?

Tek adamlık sürecinde çevresinde kümelendirdiği oligarşik sermaye gruplarıyla ve korporatist eğilimlerle beraber Erdoğan’ın ekonomide bireysel etkisinin daha artacağını düşünürsek, onun iktisat anlayışını ve kafasındaki planı anlamamız gerekir.

Ekonomiyi, sayısal verilerden ibaret, sosyolojiden tamamen arındırılmış statik bir bilim olarak gören birçok burjuva iktisat okulu var. En büyük sorunları ise, ekonomide bireyler yapılması gerekenleri yaptığı taktirde her şeyin takır takır işleyeceği düşüncesi.

Katıksız bir neoliberal görünümü çizen Erdoğan ve onun temsil ettiği iktisadi yaklaşım şunu öngörür: Nüfus artarsa, bireyler daha fazla şey talep edecek, daha fazla şey tüketmek isteyecek, böylece ekonomide talep miktarı artacaktır. Bu talep artışını karşılamak için de yatırım ve üretim artışı olacak, böylece ekonomi canlanacak, büyüme oranları yükselerek istihdam artışıyla beraber işsizlik düşecektir. Ne kadar güzel plan değil mi? Keşke hayat bu kadar basit olsa! Çoğu insanın inandığının aksine Erdoğan’ın üç çocuk isteğinin sadece ucuz iş gücü için değil, esasta yukarıda çizilen çerçeve yüzünden istediği düşünülebilir.

Görüldüğü üzere bu analiz sınıflardan, çıkar gruplarından ve sınıf çatışmalarından yoksun. Kâr oranlarını arttırmak için işçi ve emekçileri daha da yoksullaştıran kapitalizm altında nüfus artışı talepte artışı değil azalışı körükler, bu durum da ekonomiyi küçülten dolayısıyla işsizliği arttıran bir neden olur. Yanlış anlaşılmasın, işsizliği sadece nüfus artışına bağlanamaz; kriz içindeki kapitalizmde nüfusu arttırmanın çalışanların ücretlerinin daha fazla aşağı çektiğini, ekonominin küçülmesine daha fazla katkı sunma eğiliminde olduğunu görebiliriz. Yoksa nüfus kendi başına hiçbir şeyin nedeni değil.

Kronikleşen işsizlik ortalama ücretleri de aşağı çekiyor. Çözüm diye sunulan çerçeve çözümsüzlüğün nedeni haline geliyor. İşsizlik oranlarının tüm dünya için yapısal bir sorun haline geldiğini unutmayalım. Şu an Avrupa’nın büyük ülkelerinden Fransa’yla benzer işsizlik oranlarına sahibiz.

Kronikleşen enflasyon

İyi güzel de, talepte bir düşüş varsa enflasyon neden yükseliyor, denebilir. Çünkü büyüyen bir ekonomide enflasyon makul düzeylerde (yüzde 3 dolaylarında) olur. Ekonomik büyüme yerlerdeyken işsizlik bu kadar artmışken bu kadar yüksek enflasyonun kaynağı ne?

Üretim maliyetlerindeki artışın enflasyonu tetiklediği çok açık. Doların haddinden fazla yükselmesi, enerjide dışa bağımlılığımızı da göz önüne alırsak petrol ve doğal gazdaki oynaklıklar üretilen ürünlerin eskiye göre daha maliyetli hale gelmesini, dolayısıyla fiyatların yukarı yönlü hareketini, yani enflasyonu yükseltiyor. Dolar kurundaki bu artışı engellemek için 2017 başından bugüne faizde ortalama oran %8’den %11.8’e çıkmış durumda fakat bu bile yeterli değil. Kırılgan beşli olarak bilinen ülkelerden Brezilya, Endonezya, Güney Afrika ve Hindistan’da enflasyon ortalaması %4.5 iken faizlerinin ortalaması %7.3’tür. Bizde ise sırasıyla %11.3 ve 11.8 gibi bir oran var. Faiz artışı enflasyonu düşürmüyor, sadece daha da yükselmesinin önüne geçiyor, hepsi bu. Bu durum kırılgan beşlinin en kırılganının neden Türkiye olduğunu açıklar.

Yüksek döviz, yüksek işsizlik, yüksek faiz ve yüksek enflasyon… ülke tarihinde bu dörtlünün at başı gittiği bir dönem olmamıştı. Gerçekten de yeni bir Türkiye ile karşı karşıyayız. Özellikle referandum sonrası kutuplaşmayla daha da artacağını düşündüğümüz iç politik gerilimler ve dış politikadaki saldırgan maceracı tutumu bunu üzerine koyarsak, ekonominin neden freni boşalmış bir kamyon görünümünde olduğunu daha iyi anlarız.

Referandum sonucu HAYIR cephesinde bırakın moral bozukluğunu, tam tersine coşku ve umut yarattı. 1 Mayıs kutlamaları da bu umudu ve heyecanı perçinledi. İşçi ve emekçi yığınlar gerek tek adam diktatörlüğüne karşı, gerekse OHAL ve kıdem tazminatlarının gasp edilmesi gibi acil sorunlar çevresinde mücadele etmeye azimli olduklarını bir kez daha açığa vurdular. Şimdi işyerlerinde, sendikalarda, emekçi mahallelerinde, derneklerinde bunun nasıl olacağı, ortak hedefler etrafında birlikte nasıl uğraş verilmesi gerektiği konuşuluyor, tartışılıyor.

Önce bir durum tespiti yapalım: Tek Adam ve onun partisi referandumdan zayıflamış olarak çıktı. MHP koltuk değneğinin işe yaramadığını gördüler. Kürt illerinden toplayabildikleri oyların “gönüllü” olmadığını, baskı, korku ve hileyle alındığını gayet iyi biliyorlar. Önlerine derhal Tek Adam’ın parti başkanlığını üstlenmesi ve 2019’daki yerel ve genel seçimlere hazırlanılması hedefini koydular. İlk hedefleri HAYIR cephesini dağıtmaya çalışmak olacaktır.

Bu açıdan, ilerici ve devrimci kesimlere, HDP’ye ve hatta CHP içindeki sol sosyal demokrat çevrelere yönelik baskıların artmasını bekleyebiliriz. Kürt illerindeki saldırılar da artacaktır. CHP’nin en ulusalcı kesimlerini, tabii bu arada MHP’li muhalifleri sözde antiterör ve savaş politikalarıyla etkilemeye yönelebilirler. Bu arada patronlar da kıdem tazminatlarının derhal kaldırılmasını, esnek çalışmanın daha da yaygınlaştırılmasını ve devlet kaynaklarının kendilerine daha fazla açılmasını istiyorlar. Toplu sözleşmeler yandaş sendika bürokratlarınca akamete uğratılacak ya da satılacak, grevler yasaklanacak, direnişler ezilecek, hatta sendikalara el konup kayyumlar atanabilecektir.

Buna karşılık CHP de şaşkın ve parçalanma eğilimleri gösteriyor. “Referandum sonuçlarını kabul etmiyoruz” diyorlar ama onlar da mücadeleyi 2019 seçimlerine havale ediyorlar. Bu konuda en net planı geliştiren (Erdoğan’ı 2003’te başbakan yapmış olan) Deniz Baykal oldu: “Ya Kılıçdaroğlu ya da yeni seçilecek CHP başkanı kendini 2019 için cumhurbaşkanı adayı ilan etsin ve HAYIR cephesini birleştirmeye yönelik yardımcılarını belirlesin” (söylemiyor, ama adayları Meral Akşener ve Ahmet Türk). Onun bu önerisi CHP içindeki çekişmeleri şiddetlendirmiş durumda. Hatta Kılıçdaroğlu muhaliflerini, tabii bu arada Baykal’ı, “kapının önüne koymakla” tehdit etti.

CHP içindeki çalkantının sonucu ne olursa olsun, bize göre: 1) Tek adam rejimine karşı mücadeleyi seçimlere erteleyen bir strateji, OHAL ve KYK’lara dayanan diktatörlük rejiminden gelecek olan saldırıları asla durduramayacak, üstelik HAYIR diyen emekçi yığınların daha da bölünmesine yol açacaktır; 2) Böyle bir strateji başarıya ulaşsa bile, onun sonucunda oluşacak parlamento, 1 Mayıs alanında talep edilen demokratik ve sosyal bir anayasa yapabilmekten, işçilerin ve emekçilerin acil sosyal, ekonomik ve demokratik sorunlarını çözmekten tamamen aciz olacaktır.

O halde ne yapılabilir? Bizce çözüm 1 Mayıs günü 1 Mayıs alanlarındaydı: İşçilerin ve emekçilerin birleşik cephesi; diğer bir deyişle 1 Mayıs Cephesi. İşçiler ve emekçiler sadece 1 Mayıslarda değil, her fırsatta, grevlerde, direnişlerde, mahallelerinde, derneklerinde, sendikalarında bir araya gelebileceklerini, en acil ve demokratik sorunları için birlikte mücadele edebileceklerini kanıtlıyorlar, bunu istediklerini belli ediyorlar. 1 Mayıs alanlarında toplanan sendikaların, partilerin, tüm işçi ve emekçi örgütlerinin hep birlikte önlerine diktatörlük rejiminin her türlü saldırısına karşı ortak bir mücadele planı ve programı koymamaları için hiçbir nesnel neden yok. Bu mücadele için sendikalar içerisinde kıdem tazminatının gasbına yönelik birleşik mücadele çağrılarına başlamak önemli bir başlangıç olabilir. Bunu istemeyenler ve engelleyenler ancak bu tip örgütlerin bürokratik, uzlaşmacı, sınıf seferberliğinden korkan liderleri olabilir.

Referandum sonrasında özellikle büyük kentlerde bir dizi protesto eylemleri oldu. Bu protestolara sadece işçiler ve emekçiler değil, orta halli yaşam düzeyine sahip kent merkezlerindeki gençler, öğrenciler, kadınlar, beyaz yakalı ücretliler, emekliler, hatta esnaf ve küçük iş sahipleri de katıldılar. Ama bu eylemlilikler, tıpkı Gezi sonrası meclisler gibi, kısa sürede dağıldı ve duruldu. Mücadele şevkinin kırılmasından değil,  ortada bu seferberliklere güç katacak ve güven verecek birleşik bir önderliğin olmamasından ötürü. İşte işçi ve emekçi örgütlerinin oluşturacağı kitlesel bir birleşik cephe bu boşluğu doldurabilir ve doldurmalıdır. Talepleriyle, mücadele stratejisi ve planıyla seferberliklerin sürekliliğini sağlayabilir, işyerlerinde, kentlerde ve mahallelerde kendi meclislerini oluşturabilir, protestoları ve talepleri yaygınlaştırabilir.

Ve de en önemlisi, sorunları 2019’a ertelemeden ve kitlelerin umudunu antidemokratik seçim sistemine bağlamadan, ülkeye sosyal ve demokratik bir anaysa kazandıracak; emekçi yığınların acil sorunlarını çözümleyecek bir Bağımsız ve Egemen Kurucu Meclis için mücadeleyi örgütleyebilir.

Sarayın darbe girişimini bahane ederek ilan ettiği OHAL ve çıkardığı KHK’lar ile haklarında somut ve hukuki hiçbir delil olmayan toplam 105 bin kamu emekçisi işsiz bırakılmış ve en temel haklarını kullanabilmeleri fiilen engellenmiştir. 105 bin kişi aileleriyle beraber terörist ilan edilmiş, pasaportlarına el koyulmuş, başka sektörlerde de iş bulmaları dahi fiilen engellenmiştir.

Nuriye Gülmen ve Semih Özakça ise bu 105 bin kişiden sadece ikisi. Ankara’nın göbeğinde “işimi geri istiyorum” talebiyle süresiz açlık grevine başladılar ve eylemleri kritik bir döneme, 66. güne girdi. Başbakan Binali Yıldırım’ın kendisine Nuriye ve Semih sorulduğunda “Haberdar değilim, cezaevindeler mi?” yanıtı seçim meydanlarında ‘Dicle kenarında bir kuzuyu kurt kapsa onun hesabını biz vereceğiz’ diyenlerin ikiyüzlülüğünü bir kez daha ortaya koyuyor. Zira, Ankara’nın göbeğindeki açlık grevinden 65. gününde Binali Yıldırım’ın konudan haberdar olmasıyla, direniş alanına polis saldırdı ve 4 kişi gözaltına alındı.

Bizler, İşçi Demokrasisi Partisi olarak Nuriye Gülmen ve Semih Özakça’nın sağlıklı biçimde yaşamlarına devam edebilmeleri için acilen harekete geçilmesini, işe iadelerinin derhal yapılmasını, haksız ve hukuksuz ihraç edilen tüm emekçilerin görevlerine iade edilmesini ve işten atılmaların yasaklanmasını talep ediyoruz. Bunun da ancak sendikaların ve diğer emek örgütlerinin bu doğrultuda oluşturacağı ortak bir eylem programı ve birleşik, kitlesel mücadelesiyle hayat geçirilebileceğine inanıyoruz.

Sonuçları da dâhil olmak üzere, başından sonuna şaibeli ve gayri meşru bir referandum süreci yaşadık. Doğası gereği “bu şekilde” gerçekleşen bir referandum, sorunları çözme ve netleşme yerine, daha fazla sorun ve belirsizlik ortaya çıkardı. Daha da önemlisi, bu hastalıklı tablo, yargı yolu kapalı, kesin kararlar verdiği söylenen Yüksek Seçim Kurulu katkısıyla gerçekleşti. Bir bakıma tuz koktu! Pekiyi, bundan sonra, en azından 16 Nisan’da hayır diyen yaklaşık 24 milyon insan için, yani toplumun en az yarısı için, seçim sandığı nasıl bir anlam ifade edecek? Bugüne kadar meşruiyetini ve varlığını sandık üzerine inşa eden RTE/AKP, bu mekanizmalar bu derece sorgulanır hale gelmişken, yollarına nasıl devam edebilecek?

Seçimler gibi iyi kötü toplumsal/siyasal rıza ve meşruiyet oluşturan mekanizmaların çürütülmesi, iktidar ve sistem için bindiği dalı kesmektir. Aslında RTE’nin istediği, hatta beklediği bu değildi. Gerçekte iktidarın temel rıza felsefesi, kaos, korku ve itaat üzerine kurulu. Ama bu durumun bir biçimde “meşrulaştırılmasına” ihtiyaç vardı. Lakin başta sahibini çürüten bu ceberut felsefe, sergilediği tüm dalavereye rağmen, yüzde 48,6 hayır duvarını henüz aşabilmiş değil. 16 Nisan referandum sonuçları istenen “rıza”nın üretilemediğini, bir kez daha ortaya çıkardı. Şimdi bu durumun sonuçlarını hep birlikte yaşayacağız ve önümüzdeki dönemin gelişmeleri, gerçekten “atı alan Üsküdar’ı geçti mi?”, bunu gösterecek.

Sınıf mücadelesi

Kuşkusuz sınıf mücadelesi bu noktada temel belirleyen olmaya devam edecek. Bir yanda siyasal demokrasi noksanlığı, noksanlıktan öteye geçerek, bir “tek adam rejimi” olarak, yerleşik bir diktatörce karakter kazanmakta. Tarihi boyunca ağır aksak da olsa işleyen burjuva parlamenter sistem, yerini bir parti-devlet aygıtına bırakmanın eşiğine gelmiş durumda. Bu çerçevede 15 Temmuz sonrası işlerlik kazanan OHAL/KHK düzeninin, 16 Nisan ile birlikte, Reis’li yeni yerleşik yönetim biçim olacağı görülmekte. Dolayısıyla sınıf mücadelesinin öncelikli talepleri; OHAL’in kaldırılması, KHK’lara son verilmesi, tüm mağdurlara haklarının derhal iade edilmesi, bu dönem boyunca referandum dâhil gerçekleşmiş tüm işlemlerin geçersiz sayılmasıdır.

Diğer yandan bir avuç para babasının vampir gibi tüm toplumsal-ekonomik zenginliği emdiğini görüyoruz. Özellikle 12 Eylül 2010 referandumuyla birlikte, daha da hız kazanarak, kamu zararına, bir avuç patron yararına tam bir yağma düzeni zirve yapmış durumda. Benzer şekilde iş güvencesi yoksunluğunun OHAL/KHK döneminde zirve yaptığına tanık oluyoruz. İşsizlik Sigorta Fonu’nun yağmalanmasına şimdi Kıdem Tazminat Fonu eklenmek isteniyor. Mezarda emeklilik sistemini getiren düzen sahipleri Bireysel Emeklilik Sistemi ile herkese emeklilik sağlanacak yalanına inanmamızı bekliyor. Bütün bunlar emek piyasasının alabildiğine kuralsızlaştırılması, esnekleştirilmesi ve emek sömürüsünün en yoğun şekilde sürdürülmesine hizmet etmekte. İşsizlik ve enflasyon yükselirken, kriz bahane edilerek çalışanın, emeklinin zammı tırpanlanırken, açlık sınırı altındaki asgari ücret ortalama ücret haline gelirken iş güvencesi, insanca yaşayacak ücret ve örgütlenme hakkı tabii ki sınıf mücadelesinin öncelikli talepleri olarak öne çıkıyor.

Özellikle iktidar ve yanlısı patronlar 16 Nisan referandumundan evet çıkarsa Türkiye’nin uçacağını iddia ettiler! 15 yıldır tek başına iktidarda olan bir partinin hala havalanmaktan bahsetmesi en hafif deyimle siyasi soytarılıktır. Türkiye’de her sekiz haneden biri, yani 10 milyonun üzerinde insan, devlet yardımı almadan hayatta kalamaz durumda. Tek başına bu veri RTE/AKP Türkiye’sini tanımlamaya yeter. Türkiye’nin işçi ve emekçileri, dürüst ve onurlu insanları, gerçekten “komşusu açken, tok yatan bizden değildir” diyen inananları, bu düzen böyle devam etsin mi, karar verecekler! Evet-Hayır her şeyden önce buna bir yanıttı. Halen geç değil! İktidar bindiği dalı kesmekte; birlikte düşmek zorunda değiliz!

Belli ki acelesi var. Cumhurbaşkanı olağan kongreyi bekleyemeden, olağanüstü bir kongreyle AKP genel başkanı olacak. Yani RTE, olağanüstü bir durumla yüz yüze olduğunun farkında. Öyle usul, nizam dinlemeden, partinin yetkili kurullarının kararı falan da olmadan, parti yöneticilerini kendi dediklerini yalanlamak zorunda bırakarak 21 Mayıs’ta partinin başına geçeceğini açıkladı. Dedik ya acelesi var.

Anayasa değişikliği referandumu, emekçi halkımızın çoğunluğunun sivil diktatörlük anlamına gelen Başkanlık Rejimine karşı olduğunu açıkça ortaya çıkardı. Sonucun hileyle rejim yanlıları lehine ilan edilmesi bu gerçeği değiştiremez. Referandum sonucu meşru değildir. Kaldı ki, referandumun bizzat kendisi gayrimeşrudur. Demokratik hakları gerileten; parlamentoyu işlevsizleştiren; yasama, yürütme ve yargı güçlerini tek adamda birleştiren hiçbir halk oylaması, işçiler ve emekçi halk tarafından meşru olarak kabul edilemez.

Halkın tepkisini ortaya koyan bu sonuç, diktatörlük yanlısı güçleri telaşlandırmış ve savunmaya itmiştir. Patronlar da şaşkındır ve kendileri için istikrarlı bir sömürü düzeninin, zayıf doğan bir diktatörlük aracılığıyla korunamayacağının farkındadırlar. Hep birlikte, emekçi halkın demokratik seferberliğinden ürkmektedirler. Ama yanılmayalım: Rejim, hem patronlara ve emperyalist dünyaya güven vermek; hem de kendisinden ayrılmakta olan güçleri yanında tutabilmek için savunmadan saldırıya geçmek isteyecektir.

15 yıllık iktidarları boyunca işçi sınıfının neredeyse bütün kazanılmış haklarına saldırdılar. Güvencesiz, taşeron çalışmayı kural haline, çalışırken ölmeyi olağan hale getirdiler. Grev yasaklarına başvurdular, mücadeleci sendikal örgütlülüğü ortadan kaldırmaya çalıştılar. Şimdi de OHAL’i ve KHK’ları kalıcılaştırmak; işçi ve emekçi düşmanı, baskıcı, antidemokratik politikalarına devam etmek; derinleşen ekonomik krizin faturasını bizlere ödetmek; ayrımcı politikalarıyla Türkiye işçi sınıfını bölmeye devam etmek; yarattıkları “iç savaş” politikasıyla Kürt halkını ve diğer tüm ezilenleri baskı altında tutmayı sürdürmek için yeni planlar hazırlayacaklardır.

Bu planlı saldırıları durdurmak, diktatörlük inşasını tersine çevirmek mümkündür, zorunludur ve bu bizlerin, işçi-emekçi halkın elindedir. CHP ve HDP’nin referandum sonuçlarını gayrimeşru ilan etmeleri olumludur; onların yasal yollarla iptal etme girişimlerini de destekliyoruz. Ancak, yasamayı tekeline almış olan ve hiçbir yasal zorunluluğu kabul etmeyen bu otoriter rejimden, yasal süreçlerden elde edilebilecek olumlu sonuçları kabul etmesini beklemek olanaklı değildir.

Sivil diktatörlüğü engelleyebilecek yegâne güç, referandumda HAYIR’ı olanaklı kılan, işçilerin, emekçilerin, toplumun tüm demokratik ve devrimci kesimlerini oluşturan kadınların, erkeklerin, gençlerin toplu ve ortak seferberliğidir. Bu noktada tüm ilerici sendikalara ve diğer işçi örgütlerine bu süreci hızlandırmak görevi düşmektedir. Toplumun diğer kesimlerindeki muhalefet hareketlerine ve seferberliklerine güç ve örgütlülük ve daha da önemlisi yön kazandırabilecek olan, işçi sınıfının örgütlü iradesidir. Böyle bir iradeyi işçi ve emekçi sınıfların birleşik cephesi halinde geliştirmek önümüzdeki en önemli görevdir.

Sorunumuz sadece rejimin getirmeye çalıştığı anayasa değişikliklerini engellemek değil, yeni bir demokratik ve sosyal düzen kurabilmektir. Bu parlamentodan ve bu seçim sisteminden böyle bir yeni anayasal düzenin çıkacağına inanmıyoruz. Bunu ancak, Bağımsız ve Egemen bir KURUCU MECLİS gerçekleştirebilir. Sıfır barajla, partilerin yanı sıra tüm işçi ve emekçi örgütlerine seçime katılma ve mecliste temsil hakkının tanındığı, emekçi halk kesimlerinin mecliste temsilinin sağlandığı bir Kurucu Meclis.

OHAL ve KHK uygulamalarına son verilmesi; tüm baskı yasalarının iptali; demokratik hak ve özgürlüklerin yaygınlaştırılması; devletin kamu kaynaklarını yağmalayan yandaş patronlardan temizlenmesi; işçi ücretlerinin ve çalışma saatlerinin belirlenmesi; taşeronluğun ve diğer güvencesiz çalışma biçimlerinin iptal edilmesi; iş yasalarının emekçiler lehine yeniden düzenlenmesi; sendikal özgürlüklerin temini gibi demokratik, ekonomik ve sosyal taleplerin hayata geçirilmesi için bir Kurucu Meclis.

1 MAYIS 2017 DİKTATÖRLÜK REJİMİNİ ENGELLEYECEK KİTLE SEFERBERLİKLERİNİN ATEŞLEYİCİSİ OLSUN!

ÖZGÜRLÜKLER VE DEMOKRASİ, İŞÇİLERİN, EMEKÇİ HALKIN, KADINLARIN VE GENÇLERİN MÜCADELESİYLE KAZANILACAKTIR!

1. Yüksek Seçim Kurulu 16 Nisan 2017 anayasa değişikliği referandum sonuçları hakkında henüz kesin kararını açıklamamış olmakla birlikte EVET oylarını %51.41 (25,133,391), HAYIR oylarını ise %48.59 (23,758,401) olarak açıklamıştır. Dolayısıyla anayasa değişikliğinin 1,374,990 oy farkıyla (%2.82) kabul edildiğini duyurmuştur. İDP olarak biz bu sonuçların sadece şaibeli olduğu için değil, ama aynı zamanda referandumun kendisinin ve sonuçlarının bir bütün olarak meşru olmadığı kanaatindeyiz.
2. Referandumda kabul edildiği iddia edilen anayasa değişikliği maddeleri, ülkeyi daha demokratik bir açılıma değil, parti-devlet diktatörlüğüne doğru sürükleme amacını ve hedefini gütmekte, anayasal ve demokratik haklar bütününde 1982 askeri cunta anayasasının daha da gerisine taşımaktadır. İşçilerin, emekçi halkın partisi olarak İDP, hiçbir ülkede o ülkenin rejimini ve/veya idari sistemini tek parti, parti-devlet, diktatörlük veya yasama-yürütme-yargı erklerini devletin zirvesinde birleştiren herhangi türden bir baskı sistemine sürükleyen hiçbir halk oylamasını meşru olarak kabul edemeyiz.
3. Üstelik 16 Nisan referandumunun olağanüstü hal koşullarında, özellikle Kürt illerinde parti başkanlarının ve yöneticilerinin, belediye başkanlarının, parti üyelerinin hapislerde yatırıldığı, değişiklik karşıtı görüşlerinin ifade edilemediği, on binlerce insanın yerlerinden yurtlarından edildiği koşullarda ve iktidar partisinin yasa dışı olarak devletin tüm imkânlarını kullanarak kendini halkların özgür iradesi üzerine empoze etmeye girişmiş olduğu bir ortamda yapılmış olması, bu halkoylamasının meşruiyetini daha da bir sorgulanmasına yol açmıştır.
4. Üstüne üstlük, daha referandumun ilk saatlerinden itibaren seçim sandığı gözlemcilerinden gelen şikâyetler ve eleştiriler, mühürsüz zarfların kullanımı, geçersiz mühürlerin devreye sokulması gibi binlerce ihlal, referandumu iyiden iyiye şaibeli duruma getirmiştir. Seçimleri izlemiş olan Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı’nın raporunun referandumun hukuk dışı yöntemler dolayısıyla kuşkulu hale gelmiş olduğunu duyurması da bu gerçeği bir kez daha vurgulamaktadır. İDP, 2,5 milyon oyu ilgilendirdiği söylenen bu usulsüzlüklerin referandumun gayrimeşruluğunu artıran uygulamalar olduğuna inanmaktadır.
5. Bütün bu olumsuzluklara karşın seçmenlerin yarısının otoriter bir rejime kayışa karşı kahramanca karşı çıkmış olmasını, emekçi yığınların bir zaferi olarak kabul ediyoruz. Ülkenin atardamarlarını taşıyan büyük kentlerde diktatörlüğe hayır denmiş olması, Bursa, Sakarya ve Kocaeli gibi sanayi illerinde AKP+MHP ittifakının önemli oranlarda geriletilmesi, Kürt illerinin demokratik duruşlarını korumaya devam ediyor oluşu, rejimin otoriterlik konusunda zorlanacağına ve demokratik ve toplumsal seferberliklerin güçleneceğine işaret etmektedir.
6. Otoriterliğin yukarda anlatılan tüm antidemokratik uygulamalarıyla aldığını iddia ettiği oylar, bizzat kendisi tarafından Reis’lerinin bireysel kazanımı olarak ifade edilmektedir. Yani yeni kurulacak olan yönetim sistemi rejimin kurumsal bir zaferi değildir ve bu anlamda sahte bir galibiyettir. Böylece inşa edilmeye çalışılacak olan sistem, dengesiz bir otoriter rejim, son derece zayıf bir kişisel diktatörlük olacaktır. Cumhurbaşkanı ve AKP bu durumun farkındadır ve önümüzdeki günlerde ve haftalarda yapacakları durum analizlerinden sonra yeni stratejiler geliştireceklerdir. 7 Haziran 2015 seçim mağlubiyetinden sonra hükümetin Kürt illerinde ve tüm ülke genelinde başlattığı saldırılar hatırlanacak olursa, uygulayacakları yeni politikaların da benzer nitelikte olma olasılığı yüksektir. Cumhurbaşkanı’nın referandumun hemen sonrasında yaptığı konuşmalar bunun işaretini vermektedir.
7. Yaratılmaya çalışılacak olan parti-devlet sisteminin ve Türk tipi otoriter rejimin zayıf olmasının yanı sıra, bu rejimin sözcülüğünü üstlendiği patronlar sınıfı, yani bir bütün olarak burjuvazi de kısmen kararsız ve esas olarak da şaşkın haldedir. Tek şefe dayalı bir rejimin orta ve uzun vadede siyasi olarak dengesiz, toplumsal açıdan tehlikeli ve ekonomik açıdan olumsuz olduğunu gören burjuva kesimlerden yeni siyasi çıkış arayışları bekleyebiliriz. AKP içindeki hoşnutsuzluklar, MHP’nin bölünmüş olması ve “demokrat-liberal” görünümlü merkez ve merkez-sağ politikacıların varlığı, burjuvazi için yeni bir alternatif oluşturma girişimlerine hız kazandıracaktır. Önümüzdeki haftalarda bu tip yeni parti ve partilerin kuruluşuna tanık olmamız olasıdır. Bu noktada İDP’nin görevi, işçi ve emekçi sınıfların sahte demokrat oluşumlara umut bağlamaması için çalışmak, sınıf bağımsızlığını esas alan politikalara ağırlık vermek ve devrimci partinin inşasını hızlandırmak olacaktır.
8. HDP önderliğinin hapishanelerde ve dışarıda olanlarının da devlet baskısı altında olmaları nedeniyle HAYIR cephesinin önderliğini üstlenen CHP’nin ve onun başkanı Kemal Kılıçdaroğlu’nun referandum kampanyası boyunca kendisi açısından başarılı bir performans gösterdiği söylenebilir ve dolayısıyla da şimdi HAYIR oylarının çoğunluğunu kendi partisi adına değerlendirmeye çalışacağı bellidir. Ne var ki bu partinin son tahlilde burjuva rejimin ve kapitalist sömürü sisteminin savunucusu olduğunu işçi ve emekçi kitlelere sınıfın birliğini bozmadan ısrarla anlatmamız gerekecektir. İDP, referandumun şaibeli ve gayrimeşru olduğu noktasında CHP’den ısrarcı olmasını isteyecek, özellikle CHP’ye gönül veren emekçi ve demokrat kesimlere ülkeyi ancak demokratik ve sosyal bir dönüşüme yöneltebilecek olan bir anayasanın meşru olabileceğini ısrarla anlatmaya devam edecektir.
9. Kılıçdaroğlu’nun referandum ertesinde yaptığı ilk açıklamada, anayasanın bir “toplum anlaşması” olduğu ve bu nedenle de “siyasete büyük görevler düştüğü” yolundaki ifadesi, CHP’nin otoriter rejimle yeni bir anlaşma içine girebileceği sinyalini vermiştir. Nitekim Kılıçdaroğlu şimdi otoriter rejime “birlikte yeni bir anayasa hazırlanmasını” önermektedir. İDP emekçi kitleleri, antidemokratik otoriter rejim heveslisi liderlerle ve onların sözde vekilleriyle anlaşarak ve uzlaşarak demokratik bir anayasanın yapılabileceği hayallerine kapılmamaya çağırır. Gerçekten demokratik ve sosyal bir anayasayı, tüm toplum kesimlerinin, işçi-emekçi örgütlerinin, kadınların, sosyal hareketlerin katılımıyla oluşacak bir Kurucu Meclis gerçekleştirebilir. CHP’yi diktatörlük sistemiyle uzlaşmaya yanaşmasına karşı duracak ve onu bundan alıkoyacak yegâne güç, işçi ve emekçilerin, CHP’li genç militanların ve kadın hareketlerinin baskısı olacaktır. İDP bu güçlerle işbirliği yapmaya hazırdır.
10. Öte yandan İDP, CHP’nin referandum öncesi propaganda döneminde Suriyeli göçmenler ve eyalet sistemi karşısındaki tutumunu ve söylemini karşıdevrimci olarak şiddetle eleştirir. CHP, Suriyeli sığınmacılara emek düşmanı ve ırkçı bir anlayışla tavır almaktadır. İDP, bu sığınmacıları Türkiye emekçi yığınlarının bir parçası olarak kabul etmekte ve bu ülkede kalıp yaşamak isteyen sığınmacılara tüm yurttaşlık haklarından eşit olarak yararlanmalarını savunmaktadır. Sığınmacıların ülkedeki iş olanaklarını işgal ederek yerel emekçiler arasında işsizliğe yol açtıkları iddiası, rejimin ve burjuvazinin işçi sınıfını bölmek için kullandığı iddiadan başka bir şey değildir. İşsizliğin asıl nedeni kapitalist üretim tarzıdır, onun ucuz emek sömürüsü hırsıdır ve işsizliği ortadan kaldıracak yegâne sistem tüm işçi ve emekçi yığınların demokratik kontrolü altında inşa edilecek olan planlı merkezi ekonomidir. İDP tüm ilerici sendikaları, sığınmacı ve göçmen emekçileri bu hedef doğrultusunda işçi sınıfıyla bütünleştirme doğrultusunda çaba sarf etmeye çağırır. Öte yandan, ülkedeki idari birimleri yeniden düzenleme yetkisinin tek şefe emanet edilmesi elbette karşısında olduğumuz bir düzenlemedir. Bu yetki derhal parlamentoya iade edilmelidir. Ancak bir bütün olarak eyaletlerin kurulması fikrine Kürt karşıtı bir yaklaşımla karşı çıkılması kabul edilemez. İDP, Kürt illerinin talebi çerçevesinde, o halkın kendi kaderini belirleme evrensel hakkı dolayısıyla, eyalet veya eyaletlerin kurulabilmesi yetisini —demokratik bir parlamentonun iradesinde olmak kaydıyla— desteklemektedir.
11. HDP’nin, üzerindeki tüm baskılara rağmen demokratik bir parti olarak özgüvenle ve onurla dimdik ayakta durmasını selamlıyoruz. İDP olarak bu partinin üzerindeki devlet baskılarının her zaman karşısında olduk ve olacağız. Referandumda kaybettiği söylenen oyların bu baskı koşullarından, kitlesel sürgünlerden ve seçim hilelerinden kaynaklandığının bilincindeyiz. Buna karşın HDP Kürt halkın iradesini temsil etmeye devam etmektedir. Önümüzdeki dönemde HDP’den beklenen, tüm Türkiye işçi ve emekçi yığınlarıyla kucaklaması ve toplumsal kurtuluş mücadelesi ile halkların kendi kaderlerini belirleme hakkını bütünleştirmeye yardımcı olmasıdır. İDP, HDP gibi bir demokratik partiyle işbirliği yapmaya her zaman açık olacak, ulusalcı söylemle emekçi yığınların birliğini bozan ve rejimin eline “terör karşıtı uygulamalar” diye adlandırdığı gerekçeleri veren her türlü girişimi eleştirmeye devam edecektir.
12. Seçmenlerin yarısını otoriterlik sistemine HAYIR demesini olanaklı kılan unsurlardan birisi de, demokratik kitle örgütleri, hareketleri ve sosyal medya olmuştur. Bu çevrelerde toplanan ve yılmaz bir biçimde diktatörlük girişimlerine karşı mücadele eden binlerce kadını ve erkeği, özellikle de gençliği yürekten kutluyoruz. Onların irili ufaklı topluluklar olarak ortaya koydukları çabalar, özellikle büyük kentlerde HAYIR’ın kazanmasında ve pek çok yerde Şef yanlılarının önemli oranlarda geriletilmesinde son derece önemli ve hatta yer yer belirleyici olmuştur. Şimdi İDP’nin görevi bu topluluklarla birlikte hareket etmeye devam etmek, onlarla birlikte bir emekçi alternatifinin gelişmesine katkıda bulunmak olacaktır.
13. Sanayi merkezleri de dâhil olmak üzere büyük kentlerde HAYIR oylarının zaferi, işçi sınıfının baskı rejiminin yarattığı yanılsamalardan kurtulmakta olduğuna işaret etmektedir. Şimdi bu noktada tüm ilerici sendikalara ve diğer işçi örgütlerine bu süreci hızlandırmak görevi düşmektedir. Toplumun diğer kesimlerindeki muhalefet hareketlerine ve seferberliklerine güç ve örgütlülük ve daha da önemlisi yön kazandırabilecek olan, işçi sınıfının örgütlü iradesidir. Böyle bir iradeyi işçi ve emekçi sınıfların birleşik cephesi halinde geliştirmeye katkıda bulunmak İDP’nin en önemli görevidir.
14. İDP, önümüzdeki siyasi mücadele sürecinin acil hedeflerinin şunlar olduğu inancındadır:
    1. Olağanüstü Hal derhal kaldırılsın!
    2. KHK uygulamalarına son verilsin!
    3. Tüm siyasi tutuklular ve tutuklu gazeteciler serbest bırakılsın!
    4. Haklarında kesin mahkeme kararı olmayan ve KHK ile hukuksuz bir şekilde işten çıkarılanlar işlerine iade edilsin!
    5. Örgütlenme, ifade ve gösteri hakları üzerindeki baskılara son verilsin!
    6. 16 Nisan referandumu geçersizdir, gayrimeşrudur!
    7. Demokratik ve sosyal bir anayasayı oluşturacak bir Kurucu Meclis için ileri!

Yoğun şaibeler altında gerçekleşen 16 Nisan referandumunun YSK tarafından açıklanmamış gayrıresmi sonuçlarına göre Evet oylarının yüzde 51.4 oranında olduğu iddia ediliyor.

Eğer sonuçlar bir biçimde resmileştirilirse Türkiye tarihinde ilk kez İstanbul, Ankara ve İzmir’in ortak oy oranlarının aksine bir sonuç ile karşı karşıya kalmış olacağız. Öylesine eşitisiz bir referandum günü yaşadık ki, YSK kendi kurallarını çiğneyerek mühür bulunmayan oy zarflarının da geçerli kabul edeceğini ifade ederek usulsüzlük bayrağını göğüsledi (Söz konusu oy miktarının 2.5 milyon civarında olduğunun altını çizmek gerekiyor). Kürt illerinde çeşitli bahaneler gösterilerek sandık görevlilerinin görev yapmalarının önüne engeller koyuldu. Hiçbir itiraz kabul edilmediği gibi, resmi açılamalar dahi beklenmeden Saray’ın ve AKP’nin zaferi ilan edildi.

Türkiye işçi sınıfı tıpkı 12 Eylül anayasa referandumu gibi 16 Nisan anayasa referandumunun da meşru görülemeyeceğinin farkındadır. Onca usulsüzlük ve devletin tüm imkanlarının -baskı, yargı ve denetleme dahil- seferber edilmesine rağmen Saray ve AKP, arzu ettiğinin dışında ancak yüzde 1.4’lük bir farka ulaşabildiğini iddia etmektedir.

Yalnızca bir kişinin ve çeperinin bekası için tüm devlet olanaklarının seferber edilip kullanılması ile varabildikleri en yüksek nokta budur. Sayısız baskı ve şaibeye rağmen sarayın karşısında duran kitlelerin kararlılığı Erdoğan yönetiminin karanlık kâbusu olmayı sürdürecektir.

Referandum sonuçları meşru değildir. İçinde bulunduğumuz tablo bizlere bir kez daha işçi düşmanı ve baskıcı rejimden gerçek bir çıkışın, emperyalizmden kopuş, temel demokratik hakların tanınması ve yoksulluk sorunumuza dair acil önlemleri almak üzere demokratik ve sosyal bir anayasa hazırlanması için derhal bir kurucu meclisin toplanmasıyla mümkün olabileceğini ortaya koymaktadır.

OHAL ve KHK rejimine son!

Milletvekilleri ve siyasi tutuklular serbest bırakılsın!

Başkanlık rejimine hayır!

16 Nisan’a sayılı günler kala, anket sonuçlarında “Hayır”ın yüksek olması Erdoğan iktidarını elindeki kozların hepsini oynamaya itti. 15 yılda yapmadıkları teşvikleri iki ay gibi bir süre içine sığdırmaya çalışıyorlar. İlk önce mobilya, beyaz eşya gibi ürünlerden haksızca toplanan özel tüketim vergisi sıfırlandı, sonra lüks tüketim olan tekne, yat vb. alımlardan vergi kaldırıldı ama yine de “Hayır”ın yükselişi durdurulamadı. Bu sefer pabuç pahalıydı! Uzun süredir kullanılan ayrımcı dil, bir süredir devam eden OHAL, piyasaları kırdı geçirdi; dışarıdan gelen sıcak paranın da ayağı kesildi.

16 Nisan referandumuna çok kısa bir süre kaldı. Görünen o ki, eğer ortada sandık varsa kazanan RTE/AKP olur, tezi bu kez tekrarlamayacak! Bu yüzden Bahçeli’yi de yedeğine alan iktidarı, kaybetme korkusu sarmış durumda. Pekiyi, şaşırtıcı mı? RTE/AKP’nin “başkanlık” önerisi öylesine açıktan savunulamaz durumda ki, şaşırtıcı değil! Zaten bu nedenle iktidar, “Hayır” diyeceğini açıklayanlara akıl almaz hakaretler/suçlamalar yapıyor, vaatlerin yerini hamaset alıyor ve ancak bitmek bilmez bir yaygarayla “Evet” kampanyası sürdürülebiliyor.

Türkiye ekonomisi politik kargaşayla paralel ilerlerken sermaye, 16 Nisan referandumuna kilitlenmiş durumda, fakat önünü göremiyor. Son yedi yılın en yüksek işsizlik rakamları açıklandı. Faiz ortalama %11’ler seviyesinde seyrederken, döviz 3.60-3.70 arasında salınıyor. Hem dış politika, hem de sürdürülemez iç politika etkisiyle belirsiz ve karanlık bir iktisadi durumla karşı karşıyayız.

16 Nisan referandumu tam manasıyla bir “korku oylaması”na dönüştü. En başta iktidar olmak üzere herkes korkuyor. Çünkü çıkacak sonuca göre, herkesin kaybedeceği veya kaybedeceğini düşündüğü önemli şeyler var. Memleketin birkaç yıldır devam eden kâbus ortamından kaynaklı, tecrübeyle sabit, akla ve mantığa uygun korku ve endişelerin yanı sıra akıl ve mantık dışı korku ve endişeler de etrafı sarmış durumda. Malûm, korku makul sınırları aştığında aklımıza ve mantığımıza zarar verir, ruh sağlığımızı bozar…