Ülke ekonomisini inşaat üzerinden büyütme vizyonsuzluğuna inatla devam etmeye çalışan hükümet, düşen konut satışları karşısında seçimler öncesi konut kredilerinde faiz ve vergi indirimine gitti.
Seçimlere kadar konut satışının düşmesinin engellenmesi veya en azından sabit kalması umuduyla konut KDV oranları yüzde 18’den 8’e, tapu harçları yüzde 4’ten 3’e, kredi faizleri de yüzde 1,25 ortalamadan yüzde 0,98’e düşürüldü. Ülke ekonomisini ve eriyen Türk Lirası’nı düze çıkarmak için uzun vadeli merkezi sanayi planları yerine kervanı yolda düzmekle meşgul olan iktidar, günübirlik ekonomi politikalarıyla topallayarak ilerlemeyi tercih ediyor.
Bu tercih bilinçli yapılıyor. Çünkü Saray’ın çevresinde kümelenen sermaye grupları içinde inşaat patronları büyükçe bir yer tutuyor. İktidar, çevresinde konuşlanan ve inşaattan büyük rantlar elde eden bu büyük konut şirketleri ve küçük ölçekli müteahhit grupları aracılığıyla ekonomiye can suyu vermek gibi boş bir hayal içinde.
Bu faiz ve vergi “önleminin” uzun dönemde işe yaramayacak olmasının çeşitli sebepleri var. Öncelikle sektörde gerçek anlamda doygunluğa ulaşılmış durumda. Yapılan her konut, ihtiyaç olduğundan değil, artan konut fiyatları üzerinden spekülasyon yapma, yani rant elde etme amacıyla yapılıyor. Yüz binlerce konut boş bir şekilde satılmayı veya kiralanmayı bekliyor. Zaten bu indirimleri de halihazırda bekleyen bu evlerin el değiştirmesi için yapmaktalar. Kredi faizleri düşmüş olsa da bankalar arası faiz hâlâ çok yüksek, bu da konut yapım maliyetlerinin arttığı anlamına geliyor. Özellikle döviz ve petrolün yükselmesiyle her malın üretim maliyeti arttığı gibi konut üretiminin de maliyeti artıyor.
Tekrarlayalım, konut mübadelesinin en büyük sebebi barınma ihtiyacı falan değil. Daha yüksek fiyattan satılmak için alınan ya da kira geliri elde etme arzusuyla yatırım olarak görülen binalar söz konusu. Şöyle düşünün; bir tarafta devamlı el değiştiren, rant dışında bir getirisi olmayan içi boş kullanılmayan binalar, bir tarafta da ev sahibi olabilmek için dişini tırnağına takan işçiler ve emekçiler… Üretmeyen balon ekonomisi için daha güzel bir örnek olabilir mi?
Oysaki barınma, ekmek su kadar zaruri bir ihtiyaçtır. Konutları, rant ve gelir sağlayan metalar olmaktan çıkaracak ve parasız hale getirecek vizyon, ancak işçi denetimindeki merkezi ve planlı bir ekonominin sonucu olabilir. İhtiyaca yönelik kamusal toplu konutlar, düzenli kent yaşamı sağlayacağı gibi boşa giden milyonlarca liranın merkez hazinesinde kalmasına yol açacaktır. Piyasa ilişkilerinden kopan ve ihtiyaç doğrultusunda üretilen konutlar, kamusal denetimle kullanıcılarına teslim edilecektir. Bir düşünün, merkezi sistemli ve planlı toplu konutlar altında “Ev alabilecek miyim?” düşüncesi ve kira derdi olmadan yaşamak… Hayal mi? Bize göre bu akıldışı konut fiyatlarından daha gerçekçi.
Dün (08.05.2018), Manisa Organize Sanayi ile İzmir’de Birleşik Metal iş sendikasında örgütlü fabrikalardan işçilerin, DİSK Birleşik Metal İş Genel Merkezi yönetiminin ve Manisa Emek ve Demokrasi platformu birleşenlerinin katılımıyla fabrika önünde kitlesel bir basın açıklaması gerçekleşti. Basın açıklamasını Birleşik Metal İş Genel Başkanı Adnan Serdaroğlu yaptı. Basın açıklamasında fabrikada yetkiyi aldıklarını, artık Termokar’da yetkili Sendikanın Birleşik Metal İş olduğunu belirtip, anayasal haklarını kullanan işçilerin bir çırpıda kapının önüne koyulduğunu, anayasal haklarını kullananların değil yasa dışı davranan patronların cezalandırılması gerektiğini, sendika olarak işten atılan Termokar işçisinin hakkını sonuna kadar savunacaklarını, ikisi hamile, biri engelli toplamda 5’i kadın 34 işçinin işten atıldığını, patronların nereden cesaret aldıklarını bildiklerini, bu saldırıların örgütlü mücadele ile aşılacağını vurguladı. Termokar direnişinin önümüzdeki dönem çeşitli eylemlerle büyüyeceğini, işten atılan işçiler işlerine dönene ve toplu sözleşme yapılana dek mücadeleyi kararlılıkla sürdüreceklerini ifade etti.
Eylem boyunca işçiler çeşitli sloganlar atarak taleplerini dile getirdi. Atılan sloganlar; birleşen işçiler asla yenilmez, termokara sendika halaylarla girecek, inadına sendika inadına disk, işçilerin birliği sermayeyi yenecek şeklindeydi. Coşkulu geçen basın açıklaması halaylarla sloganlarla son buldu.
İyi Parti Erdoğan’ı yaratmış olan işçi düşmanı bir programla, boş hayallerle yola çıkarken, CHP de bundan daha farklı bir durumda değil. CHP, Erdoğan’ın yenilmesine neden olması halinde, içinde bulunulan krizi nasıl çözebileceğine dair inandırıcı, işçiden emekçiden yana bir program sunamıyor. Belediye seçimlerindeki ve referandumdaki şaibeleri lafzi eleştirilerin dışında fiilen kabullendi. Adalet Yürüyüşü ile kendisini gösterirken kitlelerin seferberliğini sürekli tutmaktan kaçındı. Son olarak 16 Nisan referandumunun yıl dönümünde büyük bir öfkeye ve seferberliğe dönüşme potansiyelini basit oturma eylemleriyle geçiştirdi. CHP’nin işçi emekçi tabanı, partilerini Tek Adam rejiminden kurtuluşun somut yollarını sorgulamalı; kendilerinden yana bir ekonomik ve sosyal program oluşturması doğrultusunda zorlamalıdır.
