Tahir Elçi’nin bir politik cinayete kurban gitmesi, aynı zamanda, 1 Kasım’la birlikte iktidar yönlü baskı ve şiddetin son bulacağı, çözüm sürecinin yeniden başlayacağı, demokratik alanın biraz olsun rahatlayacağı beklentilerinin de yerle bir olması anlamına gelmektedir. Yüzde 49,5 oyla iktidarını perçinleyen RTE/AKP’nin; siyasete özgürlük, topluma huzur, ekonomiye istikrar, sorunlara çözüm getirmek bir yana “ya biat ya tasfiye” çizgisinin her alanda sonuna kadar devam ettiriceğini göstermektedir.

Cumhuriyet Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Can Dündar ve gazetenin Ankara temsilcisi Erdem Gül, 29 Mayıs 2015’te “MİT TIR’larında DAİŞ ve El Nusra çetelerine silah taşındığı” yönünde “İşte Erdoğan’ın yok dediği silahlar” manşetiyle yayımladıkları haber neticesinde “casusluk yapmak, “devletin sırlarını ifşa etmek” gerekçesiyle tutuklandı.

Diyarbakır’ın Silvan ilçesindeki Tekel, Konak ve Mescit isimli üç mahalleye uygulanan sokağa çıkma yasağı 11. gününe girdi. Yasaklı bölgede elektrik, su ve gıda gibi yaşamsal ihtiyaçlara son derecede kısıtlı bir erişimin olduğu ifade ediliyor.

Bölgeye düzenlenmekte olan askeri baskı, savaş ortamında bir düzenli orduya karşı kullanılan araçlarla sürdürülüyor. Ordugah falan değil, yalnızca üç adet mahalleden ibaret olan bölge tank, top ve hava araçları ile bombardıman altında tutuluyor.

AKP’nin 1 Kasım “zaferi”; yalan, ölüm ve gözyaşı üzerine yükseldi. Her aşamada tehdit, baskı, korkutma ve çaresiz bırakma mekanizmaları işletildi. Ellerini bağlayıp dövdüğü kişiye “ama teke tek dövüştük” demek ne ise 1 Kasım’ın eşit ve adil şartlarda gerçekleştiğini söylemek de odur. Bu arsız ve pişkin adalet ve eşitlik anlayışının “demokrasi” olarak kabul görmesi mümkün değildir. 7 Haziran’ı “milli irade” saymayıp, “olmadı, tekrar” diyen zihniyetin şimdi, 1 Kasım’ı herkesin kabul etmesini beklemesi, demokrasinin değil antidemokratik tablonun bir yansımasıdır. Herkes biliyor ki, AKP tek başına iktidar olana dek seçimler -bir şekilde- “tekrar” etmeye devam edecekti ya da “başka” mekanizmalar devreye girecekti. Tam da bu nedenle RTE, gelecekte 7 Haziran benzeri bir sonuçla karşılaşmamak için mutlak şekilde başkanlık sistemini egemen kılmaya çalışacaktır. 7 Haziran’dan 1 Kasım’a yaşananlar, başkanlık sistemi tesis edilene dek yaşanacakların da bir özeti olarak görülmelidir.

Seçim gecesi ajanslara küçük bir haber düştü. Yusuf Yerkel 1 yıl 3 ay sonra ilk defa tweet atmıştı. Haber niteliğinde bir olay! Ama bu kadar küçük bir haber olması her şeyden önce kendisine yapılmış bir haksızlıktı.

Kimdir Yusuf Yerkel?

Yeni Türkiye’nin umut vaadeden parlak çocuğu. Cemaate yakınlığıyla bilinen Fatih Üniversitesi’nde uluslararası ilişkiler ve siyaset bilimi okumuş, sağ kesimin gözdelerinden İngiltere’nin Exeter Üniversitesi’nde yüksek lisans yapmış. Neden gözde diyoruz? Çünkü pek çok tanıdık isim de zamanında Exeter’in koridorlarında soluk almış: Abdullah Gül, Fehmi Koru, Şükrü Karatepe (üçü de Milli Kültür Vakfı’nın bursuyla), Ekmeleddin İhsanoğlu, Mehmet Şimşek, Hüseyin Aslan… Ve tabii ki Yusuf Yerkel. Exeter Üniversitesi yabancı öğrenci sıkıntısı çekmez muhtemelen, ama gerekirse reklam sloganı şimdiden belli: “Türkiye’de kariyer basamaklarında emin adımlarla yükselme yolu Exeter amfilerinden geçer; Exeter, gelin siyasete bizimle atılın.”

Nitekim çok zaman geçmeden Başbakanlık Müşaviri oldu genç Yerkel. AKP’nin halihazırda iktidarda oluşu, abilerinin yıllarca dişleriyle, tırnaklarıyla geldikleri basamaklara hoppidi hoppidi zıplayarak sıçramasını sağladı. Artık Başbakan Özel Kalem Müdür Yardımcısıydı.

Bir insanı insan yapan aldığı eğitim değil şüphesiz. İnsani yönünü de tartıya koymalı. Kendisini tanıdığı kuvvetle muhtemel bir Ekşi Sözlük yazarı, Yerkel hakkında şöyle yazmış 2013’te: “On parmağında on marifet lafının vücut bulmuş hali. Çok iyi futbol oynar, çok iyi basketbol oynar, çok iyi tenis oynar, çok iyi yüzer, çok iyi Almanca ve İngilizce konuşur. Bana göre bunlardan çok daha önemlisi, genç yaşına rağmen geldiği makamın havasına kendini kaptırıp insanlara yüksekten bakmaması. Allah yolunu açık etsin, haktan ve adaletten ayırmasın.”

Asabi çocuk Yusuf

Ağırbaşlı ve alçakgönüllü genç Yerkel, tarih Mayıs 2014’ü gösterdiğinde bu kez bize dikbaşlı ve hırçın yönünü gösterdi. 301 işçinin öldüğü Soma cinayetinin ardından Başbakanın peşi sıra konvoya takılarak gittiği Manisa’da, adeta şut çeker gibi gerinerek ‘kendini bilmez bir protestocuya’ vurdu da vurdu. Öyle ya, konvoydaki araçlardan birine tekme atmıştı protestocu. Sonuç olarak sert vuruşlarıyla futbola olan ilgisi ve yeteneğini burada da ispatladı genç Yerkel. Uluslararası ilişkiler, halka yakından ilişkiler, futbol, hentbol… Çok becerikli bizim oğlan çok…

Adını bilmese de bir futbol topu gibi vurduğu kişi de bir madenciydi aslında. Ama ne önemi vardı ki? Gazeteler kendi reklamını yapmıştı zaten. Yerde yatan madencinin adını bile hatırlamayacaktı kimse. Öyle de oldu, bugün haberimizin konusu madenci değil, Yusuf Yerkel. Madencinin adını bilen?

Asıl meselemize dönelim… Bağrı demir gibi sert yerde yatan işçi, genç Yerkel’in sağ ayağını çok incitmişti. Premier Lig’lere layık narin ayaklar maalesef hasar gördü. Fiziksel durumu ağırdı, 7 gün iş göremez raporu aldı… O yerde yatan madeciden bunun hesabı sorulmalıydı. Hem tekme atılan arabanın, hem de narin ayakların hatırına, “kamu malına” zarar vermekten 548 lira para cezası verildi madenciye.

Ama kötülük peşini bırakmıyordu genç Yerkel’in. Bir yanda sosyal medyada üstüne gelenler, öbür yanda durumunun ciddiyetini anlamayan Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç… “Tekmeyi savunamam. Yerde yatan biri neden tekmelenir? Rapor olayı ise trajikomik” demişti onun için. En çok bu sözler zedelemişti onu besbelli. En güvendiği yerden eleştiri yemek ağırına gitmişti. Bir süre susmak istedi sadece. Olmadı, 21 Mayıs 2014’te Başbakanlık Müşaviri Yusuf Yerkel, Başbakan Özel Kalem Müdür Yardımcılığı görevinden alındı. Hayatı altüst oldu.

“Gün olur, alır başımı giderim… Matbaadan yeni çıkmış pasaportun kokusuyla”

Oysa neşeli, sosyal, Twitter’la da epey haşır neşir biriydi. Politik gündeme ilişkin paylaşımlar yapardı estikçe. Parasını basan IŞİD, sonunda pasaport da bastırmıştı. “Bu da İŞİD’in pasaportuymuş.” diye aktardı Yerkel heyecanla, 12 Ağustos 2014’te. Bu, onun son tweetiydi. Sonrası haberimize konu olacak kadar uzun, 1 yıl üç aylık bir sessizlik. Ne yapsaydı, gıcır gıcır pasaportunu alıp gitse miydi buralardan acaba?

Ve tarih 1 Kasım 2015’i gösterdiğinde, genç yetenek sahalara geri döndü ‘hamdolsun’. Evet, aynen böyle dedi bir gece vakti: “Hamdolsun”. Ak Parti’nin tek başına iktidarı kazanmasından olsa gerek. Ya da pasaporta ihtiyacı kalmadığından. Her neyse, sebebi mühim değil. Onun eşsiz futbol kabiliyetini özlemiştik gerçekten de. Güzel voleler, eşsiz salvolar bizi bekler. Vur be demek geliyor içimizden, vur be Yusuf, çak bi’ vole! Zaten Twitter’da mesleğini hâlâ silmemişsin, kimbilir belki geri dönersin. Haydi eski müşavirlik görevine!

O gün neler olmuştu?

Soma Belediyesi’nde basın toplantısı düzenleyen Erdoğan, çıkışta da vatandaşlara hitaben bir konuşma yaptı. Erdoğan’ın konuşması sırasında bir grup, “Hükümet istifa, Erdoğan istifa” sloganları attı. Başbakan Erdoğan da gerginleşen ortamda protestocularla tartıştı, birine “Sen bu ülkenin Başbakanı’na yuh çekersen tokatı yersin” dedi. Sonra sinirlenerek arabasına binip uzaklaştı. Konvoy hareket ettikten sonra Yerkel de en arkadaki aracına binmek üzere hareketlendi. Bu sırada madenci Erdal Kocabıyık koruma araçlarından birine tekme attı. Bu hareket üzerine özel harekat polisleri işçiyi yere yatırdı. O sırada arabasına binmek üzere olan Yerkel, Kocabıyık’a 3-4 kez tekme attı. Yerkel daha sonra bir koruma aracına binerek Başbakan Erdoğan’ın konvoyuna katıldı.

10 Ekim Cumartesi günü saat 10.04’te barış ve demokrasi talebiyle Ankara Tren Garı’ndan Sıhhiye Meydanı’na yürümek üzere toplanan binlerce kişi IŞİD’li iki canlı bombanın hain saldırısının hedefi oldu. Bu saldırı sonucunda 103 kişi hayatını kaybetti, binlerce kişi yaralandı.

Ankara’da DİSK,KESK,TMMOB veTTB’nin örgütlediği Barış Mitingi’nde katledilen İşçi Mücadele Derneği üyesi 17 yaşındaki Dicle Deli bugün Fatih Silivrikapı Mezarlığı’nda defnedildi. Kitle Saat 12:00’den itibaren Silivrikapı Camii’nde toplanmaya başladı. Cenaze namazına kadar geçen süre içerisinde sloganlarla Devlete ve Saray’a olan öfke dile getirildi. “Katil devlet hesap verecek”, “Kadınların öfkesi katilleri boğacak”, “Jin, Jiyan, Azadi” sloganları sıklıkla atıldı. Kılınan cenaze namazının ardından Dicle’nin tabutu kadınların omzunda yükseldi. 2000 kişilik kitle ağıtlarla ve sloganlarla omuzlarında Dicle’yi mezarına taşıdılar.

Ankara’da barış şiarıyla tüm ülkeden gelen canlara karşı düzenlenen saldırı İzmir yerelinde de sendika ve meslek odaları başta olmak üzere tüm emek ve demokrasi kurumlarının çağrısıyla protesto edildi.

Ankara’da gerçekleşen “Barış, Emek, Demokrasi” mitinginde gerçekleştirilen katliamın siyasi sorumlusu AKP hükümetidir. Şu an itibariyle 95 insan hayatını kaybetmiş olmasına rağmen İçişleri Bakanı herhangi bir güvenlik zaafı olmadığını söyleyebilmektedir. Suruç, Diyarbakır katliamları ve Kürt illerinde iki aydır yaşanan asker-siyasi operasyon ve ablukalar düşünüldüğünde, Ankara’da patlayan bombalarla birlikte ülkenin son derece karanlık bir sürece sürüklendiği görülmektedir. Yaşanan tüm bu katliam ve kaos girişimlerine karşı yerel alanda da sesimizi haykırıyoruz.

Taksim’de kitlesel bir katılımla Ankara’da bugün yaşanan katliam protesto edildi.
Saat 18.00’da Tünel’de toplanan kitle İstiklal caddesi üzerinden Galatasaray Meydanı’na kadar yürüyüş gerçekleştirdi. Galatasaray Meydanı’ndaki yaklaşık bir saatlik basın açıklamasının ardından kitle yeniden Tünel’e kadar yürüyüp eylemi sonlandırdı.

Protesto boynunca kitleler AKP ve Erdoğan karşıtı sloganlar atarak, hükümetin istifasını istedi.

DİSK-KESK-TMMOB-TTB öncülüğünde düzenlenen barış mitingi öncesinde, Ankara Garı’nda patlatılan bombalarla şu ana kadar 86 kişi yaşamını yitirdi, 186 kişinin ise yaralı olduğu ifade ediliyor.

“Milli irade şampiyonu” Erdoğan ve AKP’nin 7 Haziran genel seçimi ardından ortaya çıkan tabloyu hazmedememesinin sonucu olarak 1 Kasım’da yeni­den seçimlere gidiyoruz. Türkiye halkları, boğazına kadar yolsuzluğa, hukuksuzluğa batmış bir siyasal iktidarın her şeye rağmen, her ne pahasına olursa olsun iktidarda kalma mücadele­siyle karşı karşıya. Erdoğan ve AKP hükümeti, iktidarını sürdürebilmek için anayasal gereklilikleri askıya almak, kendi başlattığı “çözüm süreci”ni buzdolabına koyarak kirli savaş politikalarını hayata geçirmek, bu doğrultuda Kürt illerinde bir tür olağanüstü hal ilan ederek devlet terörü uygulamak, demokratik hak ve özgürlüklere azgınca saldırmak dahil her türlü yöntemi mübah görmektedir.

Suriyeliler için neden birkaç metrekareyi geçmeyen botlarla öfkeli dalgaları aşmaya çalışmak, evlerinde oturmaktan daha güvenli? Aylan Kurdi’nin cansız bedeni Bodrum sahillerine vurduğunda herkes bunun trajik bir olay olduğunu kabul etti ancak kimse sorunu bu şekilde ortaya koymadı. Halbuki meselenin trajik olmaktan çok politik bir tarafı var ve asla tartışmaya açılmayan bu taraf yukarıdaki sorunun cevabına işaret ediyor.

Geçtiğimiz ay gazetemizin aynı başlıklı gündem yazısını şöyle tamamlamıştık: “7 Haziran’da istediği sonu­cu alamayan Erdoğan’ın Türkiye’yi yeni bir seçime sürüklediği de ortada. Öyleyse çok daha güçlü ve birleşik şekilde sesimizi yüksel­telim: Nasıl bir seçim? Barajsız, engelsiz, eşit ve adil bir seçim! Nasıl bir hükümet? Ekonomik ve sosyal güvence ve eşitliği sağlayacak, siyasal de­mokrasi temin edecek, kalıcı ve onurlu barış diyecek bir işçi-emekçi hükü­meti! Nasıl bir meclis? Temel amacı emekten yana demokratik, laik, özgürlükçü, eşitlikçi bir anayasa hazırlamak olan bir kurucu meclis!”

AKP “mucizesi” tra­jik bir sona doğru hızla ilerliyor. Üstelik peşinden Türkiye’yi de sürükleye­rek. Sürekli tekzip edilen kurucu lideri ikbal derdi­ne düştüğünden bu yana, artık bir dil sürçmesiyle karşı karşıya olunmadı­ğı anlaşılmış durumda. Hakiden yeşile geçişin şimdilerde yağmurdan kaçarken doluya tutulma sonucundan ibaret oldu­ğunu tartışan da kalmadı. Demokrasi egemenlerin gardolabı olunca başka sonuç tabii ki olanaklı değildi. Neticede her rejim kendine yakışanı giyer. Gardolap demok­rasisi ile ancak bu kadar. 40 derece sıcakta herkese palto giydirmeye ye­minli müstakbel başkan adayı karşısında, “biz nerede hata yaptık?” diyen eski şakşakçılar bu pirincin taşını biraz zor ayıklarlar.

Kirli savaşa ve başkanlık rejimine karşı oylar HDP’ye!
Kapitalizmden ve baskı rejiminden kopuş için: Kurucu meclis ve işçi-emekçi hükümeti!

7 Haziran’da Başkanlık rejimi için gerekli oy çoğunluğunu elde edemeyen Cumhurbaşkanı, koalisyon görüşmelerinde bir türlü anlaşmaya varılamamasını gerekçe göstererek 1 Kasım’da “tekrar seçim” yapılacağını ilan etti. 4 ay ara ile seçim tekrarlamak daha önce Türkiye tarihinde görülmediği gibi, Erdoğan’ın cumhurbaşkanının halk tarafından seçilmesi ile Türkiye’de rejimin değiştiğini dile getirmesi, Türkiye’de rejimin ne kadar antidemokratik ve kokuşmuş bir öze sa­hip olduğunu kanıtlıyor.