Son beş yılda Ortadoğu’da meydana gelen altüst oluşlar, bölgesel savaş ve devrimler emperyalizmin Ortadoğu’daki başat iki ülkesini (İsrail ve Türkiye) yakınlaşmaya zorluyor. Elbette ki bu yakınlaşma ve yeniden ortaklık emperyalizmin çıkarları doğrultusunda olacak. Olmak zorunda.

İkinci Dünya Savaşı’nın bitiminde yeniden yapılanan emperyalist kapitalizmin Ortadoğu’yu denetim altında tutma, bölünmüş 200 milyonluk Arap halklarının ve emekçilerinin zor yoluyla baskılanması için kurduğu ve bir nevi karakol işlevi gören korsan-terörist devlet İsrail ile ’50’li yılların başında NATO üyesi olan, yoğun Müslüman nüfusa sahip, emperyalizmin sopayla yaptıramadığını rıza yoluyla gerçekleştirmesinin aracı işlevi gören Türkiye’nin arasının 2010 yılında bozulması en çok emperyalizmi rahatsız etmişti. 2013 yılında Obama’nın öncülüğünde gerçekleşen diyalog süreci tam istenilen düzeye gelememişti. Özellikle son üç yılda gerçekleşen Mısır’daki darbe, Suriye’deki gelişmeler ve Rusya ile olan husumet gibi gelişmeler, zaten ekonomik olarak ilişkilerin hiçbir zaman kesilmediği İsrail ile politik arenada yan yana gelme zemini oluşturdu.

Mavi Marmara’yla başlayan ayrılık rüzgarları Ortadoğu devrimci sürecinin getirdiği fırtınayla tersine döndü. Bu iki ülke varlık nedenlerini hatırlayarak “geçmişte yaşanan olumsuzlukları” bir kenara itme derdine girmiş durumda. Bu amaçla Dışişlerinin müsteşarlık düzeyinde İsrail ile yürüttüğü kimi zaman gizli kimi aman açık görüşmeler her ne kadar iktidar, bu yakınlaşmaya tabandan bir tepkinin geleceğinden korksa da artık saklanamıyor.

Siyasi ilişkiler gerilemiş olsa da, ne Davos ne de Mavi Marmara, 1996 yılında serbest ticaret anlaşması imzalamış bu iki ülkenin iktisadi ilişkilerinin gerilemesine yol açtı. İktidarın “Filistin halkının yanındayız” söyleminin bir karşılığının olmadığı ayan beyan ortada. RTE’nin konuyla ilgili son söylemi şu oldu: “Ortadoğu’nun Türkiye-İsrail yakınlaşmasına ihtiyacı var.” İktidara geldiği gün Gazze’nin kazandığını söyleyen kişi, açık açık artık bu cümleyi kuruyor.

İsrailli emekli Tuğgeneral ve eski Savunma Bakanlığı askeri danışmanlarından Michael Herzog ise yakınlaşmayla ilgili daha net bir açıklama yaptı: “Türkiye’nin önünde çok ciddi bölgesel sorunlar var. Suriye politikasında yaşanan sıkıntılar, Rusya’yla eşi benzeri görülmemiş bir kriz. İran’la gerilim yaşanıyor. Türkiye Ortadoğu’ya bakıyor, karşısında topyekün bir iflas görüyor. Bölgede görece istikrarlı, diyalog kurabileceği, siyaset seçeneklerini konuşabileceği tek ülke İsrail…”

İşte bu yakınlaşma şu an Doğu Kudüs ve Batı Şeria’da bıçak intifadası olarak geçen bir ayaklanma dönemi içinde oluyor. Yani İsrail terörüne karşı kitlelerin sonuna kadar mücadele ettiği sırada, üstüne üstlük İsrail tarihinin en sağcı hükümetinin iş başına geldiği bir dönemde, bu yakınlaşma Cumhurbaşkanı düzeyinde karşılıklı göz kırpmalarla gerçekleşiyor. Sanırım Filistin davasına bu kadar da kör göze parmak ihanet edilemezdi. Yalanın ve ikiyüzlülüğün de bir raconu var!

İsrail gazı

Özal’ın doksanlarda İsrail ile ilişkileri geliştirmek için cilalayıp önümüze koyduğu barış suyu (Türkiye üzerinden İsrail’e su satmak) projesi rafa kalkalı çok oldu. Artık sudan çok değerli bir meta var; doğalgaz.

İsrail’in son yıllarda Doğu Akdeniz’de açtığı doğalgaz kuyularıyla işletilebilecek mevcut doğalgaz rezervi bir trilyon metreküpe yaklaşmış durumda. Bu, Türkiye’nin 20 yılda kullandığı doğalgaz miktarına eşit. İsrail bu gazın %40’ını ihraç etme derdinde. En az maliyetli yol ise, hem Türkiye’ye hem de Türkiye üzerinden Avrupa’ya bu gazı satmak. Özellikle Rusya ile yaşanan krizle birlikte, Rusya’ya olan enerji bağımlılığını azaltmak isteyen Türkiye için bir fırsat doğuruyor bu durum.

Yıkılsın Siyonist İsrail devleti!

Filistin’de pire için yorgan yakacağını söyleyenler, konu çıkar ilişkileri olduğunda dini imanı bir kenara atıp “düşman” belledikleriyle kol kola girebiliyorlar. Yarın ise olacak olan şu: Türkiye bir yandan Gazze ablukası kaldırılsın derken bir yandan İsrail gazını satın alarak Gazze’ye yağan bombaların finansmanını sağlayacak. Askeri teknoloji alıp satarak kitle hareketlerini bastırmak amaçlı deneysel silahlar üreten İsrail terör aygıtına destek olacak.

Biz devrimci Marksistler bu konuda hiçbir kapitalistin olamayacağı kadar netiz. İkili devlet çözümü bir çözümsüzlük projesidir. İsrail emperyalizmin karakoludur. Terörist bir devlettir. Kayıtsız şartsız yıkılması gerekir! En önemlisi, Siyonizm’in yıkılması Arap ve Yahudi işçi sınıfının mücadelecisinin bir parçasıdır. Her ne sebeple olursa olsun özgür Filistin halkının gerçek dostları olan biz devrimcilerin temel görevlerinden biri de onları kandıran kapitalist iki yüzlülerin maskesini düşürmek olacaktır.

“Bu daha başlangıç, mücadeleye devam”. Üç yıl önce bugünlerde Taksim’de Topçu Kışlası’nın inşasına karşı yüz binler Taksim Gezi Parkı’nda bu sloganı haykırıyorlardı. Daha sonra talepler; biber gazının yasaklanmasından sorumluların görevden alınmasına, gösteri yasaklarına son verilmesinden ifade özgürlüğüne ve hatta hükümetin istifasına kadar çeşitlendi.

80 ilde çoğunluğu 18-30 yaş arası gençlerden oluşan 3 milyondan fazla insan gitgide baskıcılaşan hükümete karşı sokağa döküldü. O güne kadar böyle kitlesel bir eylemlilikle karşılaşmamış hükümet kısa bir bocalamanın ardından şiddetli bir müdahaleye girişti. Gezi’nin ilk 15 günü 150 bin gaz bombası atıldı, 3 bin ton su, 3 çeşit gaz sıkıldı. Bu sert müdahaleler sonucu binlerce kişi yaralandı, otuzdan fazla kişi gözünü ve yedi yoldaşımız da hayatını kaybetti.

Hükümet sadece şiddete başvurmuyordu. Havuz medyası patronları her gün Gezi’nin arkasında farklı bir ‘mihrak’ keşfederken bir yandan da kalem kalem “Gezi’nin maddi bilançosu”nu çıkarıyordu: Esnaf kan ağlıyordu, milyar dolarlar kaybedilmişti, hak hukuk elden gitmişti, yağma ve eşkıyalık kol geziyordu. Aslında hükümete dokunan bunlar değildi. Erdoğan’nın başkanlık rejimi, burjuvazinin işçi sınıfı düşmanı politikaları tehlikedeydi. Nitekim kıdem tazminatından başkanlığa pek çok mesele ertelenmek zorunda kaldı.

Aradan üç sene geçti. Hükümete göre Gezi bir ay içinde “ezilmişti” fakat ne maddi durum düzeldi ne de siyasete istikrar geldi. Aksine baskılar arttı, ekonomik durum kötüye gitti, uluslararası alanda yalnızlaşma mutlak hale geldi. Şimdi yeni ‘mihraklar’ bulunsa da Erdoğan’ın ilk göz ağrısı Gezi çapulcuları hâlâ dilinden düşmüyor. Çünkü biliyor ki, o çapulcular tekrar ayaklanırsa ertelemek zorunda kaldığı başkanlık hayalleri ve fazlası bu defa topyekûn suya düşecek. Gençlik her zamankinden fazla öfkeli ve yapılması gereken çok daha fazla iş var. Başlangıç Gezi’yle gelmişti, mücadelenin ne zaman ve nereden devam edeceği ise birlikte hareket edebilme kabiliyetimize bağlı.

Türkiye’de Fetih kutlamalarının ortaya koyduğu tarihi bir gerçek var; rejim ne vakit dara düşse İstanbul’un kutlu Fetih günlerine bir can simidi misali sarılıyor. Cumhuriyetçi, darbeci, İslamcı hükümetlerin istisnasız bir özelliği bu…

Unutmayalım ki, kutlamaların resmi bir ritüele dönüştürüldüğü 1914 yılı, imparatorluğun Balkan topraklarını kaybettiği ve çöküşüne yol açacak büyük harbin eşiğinde olduğu bir momentti.  İktidarda Erdoğan’ın nefret ettiği İttihatçılar vardı ve tema yine “Yeniden Diriliş” idi. Yani “Fetih kutlamaları” sanıldığı kadar hayra alamet olmayabilir…

Günler öncesinden başlayan Fetih programı hazırlıkları devletin tüm olanakları kullanılarak, adeta Erdoğan’ın şovuna dönüştürüldü.

Suntadan Bizans surlarına yeniçeri kıyafeti geçirilmiş zabıtalarca dikilen sancaklarla huşu içinde kendilerinden geçebilsinler diye, İstanbul’un 38 ilçesinden on binlerce kişi 146 vapur ve 5 bin otobüsle miting alanına taşındı.

İşte bu dekor, gerçekte sosyal ve ekonomik bir çöküntünün eşiğinde bulunan endişeli yığınlara Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın hararetle ihtiyaç duyduğu “Başkanlık propagandasının” zeminiydi.

9 bin polis, beş helikopter, bir denizaltı, bir firkateyn, üç sahil güvenlik teknesi ve 27 polis detektör köpeğiyle güvenliği sağlanan kutlama için hangi bütçeden karşılandığı meçhul, en az 63 milyon TL’lik bir harcama gerçekleştirildiği söyleniyor.   

563 yıl sonra “bizim büyük çaresizliğimiz”…

İstanbul, 2. Mehmet’in çok uluslu ordusu tarafından fethinden itibaren, tarihsel açıdan ekonomik gelişmelerin, siyasi kaygılar karşısında bağımlılığıyla biçimlendi. Eşsiz doğal konumu ve imkânları hunharca yağmalandı.

Çarpık ve plansız sanayileşme modeli yüzünden İstanbul daimi surette bölgesel dengesizlikler pahasına ve kapitalist metropollerin ekonomik ihtiyaçları doğrultusunda gelişti.

Bu eşitsiz ve bileşik gelişmenin en önemli sonucu Bizans’tan Osmanlı’ya ve ardından Cumhuriyet hükümetlerine miras kalan bir sürekli eşitsizlik ve doğal felaketlere açıklık durumuydu.  

İstanbul, bu kentte birikmiş emekçi yığınlar açısından, yıllara yayılan yaşam kalitesindeki belirgin düşüşle özdeşleşti.

Bugün mahkûmu olduğumuz gecekondu, işporta, dolmuş şeklindeki kendiliğinden çözümler işte bu çaresizliğin sonucudur.

“İstanbul’u küresel kent yapıp satmak” zihniyeti, Türkiye burjuvazisinin kızıl elması adeta. İstanbul sürekli ülkenin geri kalanı aleyhinde irileşmekte, zira burjuvazimizin ülkenin tümü üzerinde yüksek katma değerli bir sanayileşme planına ayıracak vakti ve cesareti yok. Türkiye’nin, emperyalizme bağımlı kapitalist birikim modeli ucuz işgücü ve İstanbul’un sunduğu kentsel ranta odaklı.

AKP’yi ve Erdoğan’ı iktidara taşıyan ekonomik zeminde, İstanbul’un tepe tepe kullanılan rantının stratejik bir rolü olduğunu gözden kaçırmamak gerek.

AKP’li yıllar boyunca, kent devasa bir şantiyeye ve emlak piyasasına dönüştü. Birçok sosyal hizmet de özelleştirilerek İstanbul Büyükşehir Belediyesi’ne ait şirketlerce yürütülmeye başlandı. Yatırım yapmak, mafyalaşmak, spekülasyonların bir parçası haline dönüşmek suretiyle sermaye biriktirilebilen bu kenti yağmalamak bu dönemde tam manasıyla ortak bir refleks oldu.

Fethin 563. yılında İstanbul rezidans ve AVM işgali altında. İki yılda inşaatı biten ve devam eden rezidans sayısı 705, AVM ise 72. Trafik yoğunluğu yüzde 90’larda! Genişleme adına tek seçenek Kuzey ormanları. Orası da imara açıldığında İstanbul’un nüfusuna 7,5 milyon eklenecek.  

Bir iktidarın ekonomik ilişkiler ağı, onun politik tercihlerini de belirler. Üçüncü havalimanı, üçüncü köprü ve çevre yolları, İstanbul finans merkezi, duble yollar… Bunların tümünün ortak noktasının otomotiv, enerji ve inşaat sektörüyle alakalı olması bir tesadüf değil…

Bu sektörler, üretemeyen ve ithalata bağımlı AKP dönemi Türkiye’sinin en büyük kazançlarını ve vergi kalemlerini sağladığı için stratejikler. Benzinden alınan vergi yüzde 65. Akaryakıt vergisi sekiz yılda yüzde 106 arttı. Otomobilden alınan tüm vergiler toplanınca bazı araçlarda yüzde 200’e kadar çıkabiliyor. İstanbul açısından hem yol, köprü geçişlerindeki ücretler hem inşaat ve enerji sektörü ile yan sanayi, ekonomik ve sosyal sıkışmanın kendini iyiden iyiye hissettirdiği bu günlerde hayati önem taşıyor. İstanbul emekçiler açısından sosyal ve ekonomik bir çöküntü havzasına dönüşmüş, ne gam.

Fetih şatafatı gözlerimizi perdelemesin. Bu iktidar sayesinde zenginleşenler, dönülmesi hiç de kolay olmayan politik yollara girmiş durumdalar. Ülkede 14 yıllık bir sürecin ardından ne refahtan, ne demokratikleşmekten ne de barıştan söz etmek mümkün. İstanbul şüphesiz bu hercümercin tam orta yerinde duruyor.  Ülkenin kaderi üzerinde belirleyici bir rolü olacak onun.

Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan barış bildirisine imza atan akademisyenleri hedef gösteren konuşmalarında birkaç kez “dokunulmazlıkların kaldırılmasının terörle mücadelenin bir aracı” olduğunu söyledi. Sadece eli silahlı olanların değil, onları destekleyen, mazur gören siyasetçi, akademisyen, gazetecilerin de terörist olduğunu ifade etti. Hatta terör ve terörist tanımının bu yönde genişletilmesini de önerdi. Barış İçin Akademisyenler’den dört akademisyenin bu talimatla tutuklanması da Saray’ın Kürt siyasi hareketine yönelik başlattığı savaşın yalnızca Kürt siyasi hareketi ile sınırlı kalmayacağının, kendisine yönelen bütün muhalafeti kapsayacağının da bir göstergesi oldu.

Miting yaptırmamaktan parti binalarını taşlamaya HDP’ye yönelik siyasi tecrit ve Kürt illerindeki operasyonlar, 7 Haziran’dan bu yana sürüyor. Savaş, Saray’ın karşısındaki bütün kesimleri içine alarak genişliyor. İktidar içinde taşıdığı siyasi krizle birlikte daha fazla saldırganlaşıyor, payandalarını siyasi baskı ve operasyonlarla güçlendirmeye çalışıyor. Çünkü bu savaş, iktidarda kalmanın zaruri bir parçası haline gelmiştir.

Hükümet güvenlik harcamalarını bu operasyonlar için artırırken ve önümüzdeki aylarda Jandarma ve Polis Özel Harekat’ın sayılarının 20 bine çıkarılacağı açıklanırken; bugün Kilis’e düşen 50 civarı roketin içlerinde çocukların da bulunduğu 21 sivili öldürmesi yerçekimi aymazlığı ile açıklanıyor. Ülkedeki güvenlik zaafiyeti yalnızca Ankara, Suruç gibi emekçilerin, muhalif kesimlerin bulunduğu alanlarda yaşanıyor ve bu soruşturmaların üstü birer birer kapatılıyor. Ancak iş başkanlık rejimine geldiğinde hele ki mevzubahis odak Kürt hareketi ise, bütün mesele “Dokunulmazlıkları kalksın, fezlekeleri tozlu raflardan insin” fermanı ile başlayabiliyor. Nitekim Anayasa Komisyonu görüşmeleri fecaati olarak seyrettiğimiz tiyatro, AKP’nin her türlü hile ve hukuksuzlukta sınır tanımadığının bir göstergesidir.

Dokunulmazlıkların kaldırılması ne anlama geliyor?

“Dokunulmazlıkların kaldırılması” ile ilgili Anayasa değişikliği teklifi 3 Mayıs’ta AKP’li vekillerin HDP’li vekillere defalarca saldırılarının ardından Anayasa Komisyonu’ndan geçti. HDP’li vekillerin fiziki saldırıların ardından sloganlarla terk ettiği komisyonda AKP, CHP ve MHP’li vekiller Kürt düşmanlığı konusundaki tarihsel müttefikliğini bir kez daha ortaya koyarak dokunulmazlıklarının kaldırılması konusunda uzlaştılar ve değişiklik Anayasa’nın kendisine dahi aykırı olmasına rağmen komisyondan geçti. Komisyonda kabul edilen teklif, 16 Mayıs Pazartesi günü Genel Kurul’a gelecek. Genel Kurul’da yapılan oylama sonucunda düzenleme yasalaşırsa, yasama dokunulmazlığının kaldırılması istemli fezlekeler ilgili mercilere iletilecek.

Bu değişiklik elbette 59 milletvekili, 366 fezlekesi bulunan HDP’nin tasfiyesi anlamına geliyor. Yanlış duymadınız; meclise 2 Mayıs itibariyle ulaşan fezleke sayısı 616 iken bunun yarısından çoğunu HDP’li milletvekilerine ait fezlekelerden oluşuyor. Bu anayasa değişikliği tasfiye yolu ile Kürt siyasi hareketini daha fazla kriminalize etme, demokratik alandan dışlama, seçim sonuçlarını ve hatta seçilmiş parlamentoyu hiçe sayma ve en önemlisi siyasi demokrasi hakkının fiili olarak geçersiz kılınması anlamına gelecektir. Bununla birlikte, bu değişiklik olası Anayasa değişikliğinin zeminini oluşturmaya yarayacak. Meclis’te AKP’nin 317, CHP’nin 133, HDP’nin 59, MHP’nin ise 40 milletvekili bulunuyor. Anayasa değişikliği için gerekli oy sayısı ise 367. Ancak 330-367 oy arasında kalınması durumunda referandum seçeneği gündeme gelecek ve dokunulmazlıkların kaldırılması için süre daha da uzayacak. Oylama 367’ye ulaştığında ise, düzenleme referanduma gerek kalmadan Tayyip Erdoğan tarafından onaylanacak. Bir anayasa değişikliği ise Başkanlık rejiminin önünü açıyor.

Dokunulmazlıkların kaldırılmasıyla, HDP’li vekillerin en hafifinden yargılanmakla tehdit edilmesi bile bu ülkede Türk ve Kürt emekçi sınıflar için emek düşmanı, antidemokratik, totaliter bir baskı rejiminin kapısının aralanması demek olacaktır! Bugün dokunulmazlıkların kaldırılması ile devam eden Kürt siyasi hareketine yönelik baskıya karşı tüm emekçi kesimleri HDP’nin yanında olmaya çağrıyoruz! Dokunulmazlıklar, kürsü dokunulmazlığı ile sınırlandırılmalı ve öncelikle yolsuzluk ve hırsızlık yapanlar yargılanmalıdır! Türkiye’nin ihtiyacı milletvekili dokunulmazlığının istismar edilmesi değil, siyasi demokrasidir!

1 Mayıs’ın hemen ertesinde Türkiye yine ciddi değişikliklere gebe. Bir sonraki sayımızda AKP’nin yeni parti başkanından ve yeni bir başbakandan bahsediyor olacağız. Bu hızlı değişiklikler içerisinde bir yandan yönetenlerin saflarını öte yandan da 1 Mayıs’ın ardından kendi saflarımızı bir kez daha incelemekte fayda var.

1. Onların safları

Görevinden azledilen bir başbakan

Beklenmedik olmasa da ilginçliğini muhafaza eden gelişmeler yaşamaktayız. Türkiye’nin bağımsız olması gereken cumhurbaşkanı başbakana hem başbakanlık hem de parti genel başkanlığı görevlerinden el çektirdi. Yaptığı her ne kadar anayasaya aykırı olsa da artık bu duruma alışılmış vaziyette. Ayrıca cumhurbaşkanı yalnızca vatana ihanetten yargılanabileceği için anayasayı çiğnemesinin de kendisine verebileceği bir zararı yok…

Çoktandır var olduğu bilinen Davutoğlu-Erdoğan sürtüşmesi son olarak parti içi atamaların genel başkan Davutoğlu’nun yetkisinden alınıp MKYK’ya devredilmesi ile zirveye ulaştı. Parti il ve ilçe teşkilatlarının atamalarının ne denli kritik olduğu zaten herkesin malumu.

İkilinin ilk tartışması Erdoğan’ın “sır küpü” olan Hakan Fidan’ın Davutoğlu tarafından milletvekili yapılmak istenmesi ile başladı. Sonrasında Erdoğan ve Davutoğlu arasındaki sürtüşmeler en belirgin şekilde AKP milletvekili aday listesinin ve bakanların belirlenmesi, MİT tırları davası, akademisyenler davası ve kimi zaman da çözüm sürecine ilişkin oldu. Bu tartışmaların tamamında Erdoğan Davutoğlu’nu açıkça paylayarak galip geldi.

Davutoğlu neyi temsil ediyordu ve AKP nasıl bir partidir?

Siyaset arenasında ön planda duran kimseler yalnızca kendi karakerlerini temsil etmezler. Hele ki, Türkiye’nin içerisinden geçmekte olduğu böylesine hassas dönemlerde asla. Elbette ki, ön planda duran kimselerin karakterleri de olayların akışına ciddi müdahalelerde bulunabilir, ancak böyle kimseler varlıklarını karakterlerine değil temsil ettiklerine borçludur. Yani Davutoğlu’nun beceriden yoksun maddi varlığı sürece etkide bulundu ancak başından itibaren kendisinden daha büyük bir eğilimin temsilcisi konumundaydı.

Veda konuşmasında kendisini bir akademisyen, başbakan yardımcısı, büyükelçi, dışişleri bakanı ve başbakan sıfatları ile donatan Davutoğlu esasında partisine son derecede sadık bir nefer imajını son bir kez çizdi. Kendisine yakın yazarlar O’nun nezaketinden, duygusallığından bahsettiler. AKP’nin olağanüstü genel kurulunun yapılacağının haberi sızar sızmaz eski kulağı kesiklerin üzüntüleri yüzlerinden okundu. Ama yılların saf değiştirme şampiyonlarının bir kişiye üzüldüklerini söylemek saf dillilik olur. Üzüldükleri şey bir politikanın çöküşüydü. Daha iyi anlamak için partinin geçmişini kaba hatları ile bir kez daha inceleyelim.

AKP’nin bugüne değin sürdürdüğü pratik başarının temellerinden birini merkez sağın neredeyse tamamını kendi içerisinde toparlamayı becerebilmesiydi. Eskinin ANAP ve DYP kadrolarının yanı sıra Erdoğan, Gül ve Arınç gibi eski Milli Görüşçüler bu kadroya liderlik ettiler. Aslında başından beri hedefe kilitlenmiş homojen bir parti olmaktan çok bir anlaşma partisiydi. 1 Mart 2003 günü Irak savaşına meclisten tezkere çıkmaması derin çatlağın ilk göstergesi olmuştu.

Partinin uzlaşma üzerine kurulduğunun bir başka göstergesi Abdüllatif Şener’in 2007 yılında partinin Milli Görüş çizgisinden saptığının tespit edilmesiyle oluştu. Şener neoliberalizmin de millisinden yanaydı. Özelleştirmelere evet-yabancılaştırmalara hayır, emekli paşalar üzerinden ordunun yıpratılmasına son gibi sloganlarla partiden ayırıldı.

Partinin kurmaylarından biri olan Şener’in bu gibi temel gerekçelerle ayrılması aslında işlerin ne kadar hassas olduğunun bir göstergesiydi. Ancak bu süreçte Erdoğan’ın deyimi ile AKP kalfalık dönemine girdi ve parti içerisindeki görüş netliğini bir adım ileri taşıdı. Sonrasında kendisine sağdan muhalefet edebilecek odakları kendi içerisine alarak eritti. (Cepheden AKP karşıtı olan HAS Parti’nin -bugünkü Başbakan Yardımcısı Numan Kurtulmuş ve ekibi- 2012’de partinin içerisine alınması bunun en önemli örneği olarak gösterilebilir.)

Erdoğan’ın ustalık süreci 12 Haziran 2011 seçimlerinde başlamıştı ve hedef artık yeni bir anayasaydı. 2013 Gezi seferberliği partinin aymazca attığı adımlara kitlelerce verilmiş bir yanıt oldu. Bu seferberlik zaten yek vücut olamayan partinin içerisinde öyle çatlaklar yarattı ki, o sürecin etkileri AKP ve Erdoğan tarafından hâlâ aşılabilmiş değil.

2013 Gezi seferberliği sırasında, kitleleri eve göndermek için üzerine düşünülen planlardan biri Erdoğansız ama AKP’li bir çözüm önerisi oldu. Ancak bu kolay bir çözüm değildi. Sonrasında açıklanan yolsuzluk belgeleri ile iktidarı sürecinde AKP’nin ne gibi kirli işlere bulaştığını beraberce gördük. Sorun yalnızca yolsuzluk değildi, Suriye’de uluslararası bir skandala yol açan maceracı atılımlar da partinin ve partili olan herkesin yaşamasının tek şansının iktidarda kalmaya bağlı olduğunu gösterdi.

Tüm bu dertlere rağmen anlaşılan o ki, AKP içerisinde Erdoğan sorunun devamlı büyümesi için bir dinamo görevi görmeyi sürdürdü. Gezi döneminde Erdoğansız ama AKP’li çözüm isteyenler, Erdoğan’ın düşmesinin tüm partiyi etkileyeceğini, dahası siyasal İslam’ın ve sağın hakimiyetine kalıcı zararlar verebileceğini gördüler. Bu yüzden Erdoğan’dan vazgeçmek o kadar da kolay olmadı. Bu kez de Türkiye’nin endişeli burjuvaları adına kimi AKP kadroları Erdoğan’ın sınırlandırılması ve klasik bir cumhurbaşkanı pozisyonuna itilmesi ile birlikte daha güçlü bir AKP yaratıp çözümün parçası olma rolüne soyundular. Davutoğlu’nun görünüşüne ve (eğer varsa) yeteneklerine hiç uymayacak şekilde bu denli ön plana çıkartılmasının sebebi buydu.

4-5 Mayıs günlerinde Erdoğan’ın fiili değil de yasal başkanlık sistemine geçebilmek için Davutoğlu’nu kovması ile bu süreç de tamamlanmış oldu. Şimdilik görünen o ki, Davutoğlu’nun infial yaratmaksızın görevinden el çektirilmesi Erdoğan’ın müdahale alanı dışında bir AKP yaratma hayallerinin de sonu oldu.

AKP içi muhalefetin basiretsizliği mi?

Türkiye’nin temel dinamiklerini unutarak sürece bakacak olursak meseleleri yine psikolojinin terimleri ile yahut içimizden geldiği gibi açıklamaya başlayabiliriz. Önce Gül, ardından Arınç şimdi de Davutoğlu’nun Erdoğan ile yaşadığı krizler halen nasıl olur da güçlü bir karşı koyuş ile kendisini tamamlamaz? Sorunun temeli basiretsizlik mi yoksa karizmatik lider karşısında herkesin büyülenip, bir türlü hayır diyememeleri mi? Daha öncesinde de AKP’deki bölünme eğilimi mevcutken nasıl olur da Erdoğan karşısında tüm parti içi muhalefet biat pozisyonuna geçer?

Aslında durum basit. Daha öncesinde de ifade ettiğimiz üzere AKP’nin içerisinde bulunduğu batak öylesine derin ki, partinin çöküşü diğer figürlerin yalnızca siyasi hayatını değil, aynı zamanda kendilerinin ve çevrelerinin de hayatlarını yaşamlarının sonuna kadar etkileyecek. Bu sebeple AKP içi muhalefetin yapabileceği en büyük oyun Reis’e fark ettirmeden onun pozisyonunu yumuşatmaya çabalamak oldu. Nihayetinde de bu denemeleri başarısızlıkla sonuçlandı. Şu anda AKP Erdoğan’ın tam komutası altında başkanlık sistemini hedef almış şekilde ilerlemekte.

Hatırlatma: yönetim beceriksizliğinde geçtiğimiz ay

Saray kendi eşrafı dışında çok daha ciddi sorunlarla karşı karşya. Tüm sansürlere rağmen yönetim beceriksizliğinde her ay yeni bir perde açılıyor. Yalnızca son bir ay içerisinde:

•         Sarayın açık talimatına rağmen akademisyenler ve Dündar Gül davası Erdoğan’ı memnun edecek biçimde sonlanmadı.
•         Operasyonlar bağlamında tatmin edici bir başarı sağlanamadığı gibi asker kayıplarında bir artış yaşandı.
•         Kilis’e IŞİD saldırısı karşısında Türkiye’nin atabileceği bir adım kalmazken, doğruluğu bilinmese de IŞİD Türkiye’de yayımladığı propaganda dergisinde S.T. adlı bir Türk askerini Kilis’te esir aldığını söyledi.
•         Laiklik tartışması kitlelerde bir hoşnutsuzluk ile karşılık buldu. Mizacına uygun olmasa da Erdoğan dahi tartışmayı yumuşatmaya çabaladı. Bu arada Diyanet çalışanları içerisinde yapılan bir ankette Diyanet’in yönetiminden rahatsız olanların oranı %65.3 idi.
•         Nisan ayında en az 168 işçi iş cinayeti ile öldürüldü.
•         Liselilerin yüzde ikisinin yakın akrabaları tarafından cinsel saldırıya maruz kaldıkları açığa çıktı. Son dört yılda çocuklara yönelik taciz ve şiddetin %90 arttığı açıklandı!

Fiili başkanlıkla iç çatışmalar çözülür mü?

Erdoğan kurtulmak için hep daha fazlasına ihtiyaç duyuyor. Yalnızca seçilmiş bir cumhurbaşkanı olmanın kendisine her şeyi yaptırabilecek kudreti verdiği propagandasını sürdürüyor ancak Türkiye’nin tarihi AKP ile başlamadığı, rejim içi çatışmaların geç gelişen kapitalizmden burjuva yöneticilere miras kaldığı gerçeği ile de karşı karşıya. Erdoğan’ın kendi ağzından sorunu ortaya koyuşuna bakalım:

“Şu anda yaşadığımız, sistem sorunu. Ülke için bu sorunun aşılması gerekiyor. İlla başkanlık değil, ‘partili cumhurbaşkanı’ sistemi de olabilir. Ben partinin kurucu genel başkanıyım, ancak partiye üye olamıyorum, tüm ilişkim kesildi. Bu doğru değil. Devlet içinde çift başlılık oluyor. Başkomutanlık görevini ben taşıyorum, ama Anayasa’ya göre, Genelkurmay Başkanı aynı zamanda hükümete bağlı. Ben devletin başıyım, MİT hükümete bağlı. Normalde hem başkomutanım, hem devletin başıyım. Devletin organlarının buna göre ilişkilendirilmesi gerekir. Ben olmasam başkası olsa da bu böyle; burada sistematik bir sıkıntı var. Başkanlık bunun için gerekli. Sistem içinde çift başlılık olmaz, bu sistemi tıkıyor, hizmetleri de aksatıyor.”

Sayın cumhurbaşkanı aslında bu dertlerden pek muzdarip değil. Öncelikle başkomutan olması için harbe girilmesi gerekiyor. Sonrasında ise tüm yasal sınırlandırmalara rağmen pekala başbakanı görevden alabiliyor.

Pek çoğumuzun aklında şu soru var: Zaten fiili başkanlık sistemi ile yönetiliyoruz, resmi başkanlığı alırsa ne değişir? Kısaca cevaplayalım: Cumhurbaşkanının halk oyu ile belirlenmesinden kendisine bunca anlam çıkartan Erdoğan’ın bir de yetkilerinin geliştirilmesi ile neler yapabileceğini hayal edebilir miyiz?

İktidarı sürecinde öylesine karanlık işlere bulaşmış kimselerin ayakta kalabilmek için daima daha fazla güce ihtiyacı var. Çünkü iktidar kitlelerden bir türlü rıza üretemiyor. Bunu yapamayınca da süreki bıçağını bilemek dışında bir yanıt geliştiremiyor. Ancak rejim her yerinden hava kaçırmayı sürdürüyor. Ne kadar baskılanırsa baskılasın kitlelerin tam olarak sinmesi engellenemiyor.

Erdoğan’ın tek çözüm reçetesi daha fazlasını kazanmak. Ama daha fazla yetki şu anda ne burjuvazinin endişelerini giderebilir, ne Kürt sorununu çözebilir, ne yeni bir Soma’nın olmasını engelleyebilir ne de yoğun baskılar altında olan hoşnutsuz kitlelerin hiç tahmin edilmedik bir yerden seferberliğe katılmasını engelleyebilir. Aynı zamanda baskı araçlarını güçlendirmeye çalışması diyalektik bir biçimde rejimin başka organlarının da yetkilerinin arttırılmasını ve kendisine bu kez daha ciddi ve eli silahlı kimselerin rakip olması sonucunu da çıkartabilir.

Kısacası Türkiye’de yaşadıklarımıza Erdoğan’ın herhangi bir çözüm üretmesi mümkün görünmüyor. Çürümüş olan yalnızca AKP iktidarı değil Türkiye kapitalizmi. Sorunla çözüm olarak ayakta kalmayı sunan Erdoğan ne kadar güce sahip olursa olsun gerçek sorunlara kalıcı çözümler getirme yeteneğine kapitalizmin sınırlarından ötürü sahip değil. Bırakalım başkanlığı kendisine antik çağların tanrılarının sıfatlarının yakıştırması dahi yetmez. Gerçekten ol dediğini olduracak şekilde tanrıların sıfatlarına hasıl olması fizik ötesi bir forma ulaşması gerekir.

Erdoğan’ın yol haritası

Bu krizler karşısında Erdoğan kendisine tam anlamı ile biat edecek bir AKP’yi hazırlıyor. Olasılıklara bakacak olursak bir Damat Berat kabinesinin ya da Davutoğlu gibi kısa ömürlü bir hükümetin kurulması en yüksek ihtimaller olarak görünüyor.

Hedef ise partili cumhurbaşkanlığı ya da başkanlık sistemine geçilmesi. Bunun için de şimdilik dokunulmazlık yasası ile HDP’nin tasfiye edilmesi ve MHP’nin de iç çatışmaları ile bir kısım milletvekilinin kazanılmasına oynanıyor.

Bu aralıkta ekonomide tehlike çanları çalarken gerçek sorunlar imkansız burjuva çözümlerden daha da uzaklaşıyor.

2.Bizim saflarımız

Yönetenler kendi dünyalarında dahi huzurlu bir ortamda değiller. Bizler ise kiralık işçi yasasının çıkışıyla birlikte yeni ve yoğun saldırıların olduğu bir döneme girmiş bulunuyoruz. Bu süreçte kendi saflarımızı daha iyi değerlendirmek için işçi sınıfının gücünün en iyi yansıması olan günü, 1 Mayıs’ı kendimize kerteriz belirleyebiliriz.

Kısa 1 Mayıs değerlendirmesi

Türkiye’de yasaklar ve baskılar tarihi olan 1 Mayıs’a bu yıl yine aynı gelenek damgasını vurdu. Üstelik patlayan bombalar, yoğun polis şiddeti gibi etmenlerle 1 Mayıs her zamankinden de zor bir gündü. Her şeye rağmen İstanbul’da on binlerin tüm Türkiye’de ise iki yüz bin kadar işçinin katıldığı bir 1 Mayıs yaşadık.

Baskı ve yıldırma politikaları dahi ülke genelinde yüz binlerin sokakları doldurmasına engel olamadı. Topyekün bir geri çekilme ile karşı karşıya değiliz hatta ileri atılmak için işçilerin içerisinde yeterince hoşnutsuzluk mevcut.

Temel sorun kapitalizm ise, işçi sınıfı da bunun gerçekçi çözümünü yaratabilecek tek odaktır. Bu bağlamda 1 Mayıs günü yalnızca rakamları ile dahi bizlere gerçekçi bir çözüm için somut bir dayanak sunuyor.

1 Mayıs sürecindeki en büyük zayıflığımız 1 Mayıs’a işçi sınıfının direniş halindeki mevzilerini yeterince katamamamız ve birleşik bir 1 Mayıs gerçekleştirememiz oldu. Önümüzdeki süreçte birleşik mücadeleyi ne kadar kurabilir, mücadele halindeki sınıfın mevzilerini ne kadar ileri taşıyabilirsek gerçekçi bir çözümü yaratmak o kadar mümkün olacak.

Geleceği örgütlü olan belirler

1 Mayıs ile tüm olumsuz koşullara rağmen gücümüzü gördük. Varız!

Kürt şehirlerine baskının, emeğe yönelik görülmemiş saldırıların, baskıcı iç ve maceracı dış politikaların sonlanabilmesi için örgütlülüğümüzü yükseltmeli ve her mücadele alanında birleşmeliyiz!

İşçi düşmanlarının önünde çözümsüz sorunlar dururken gerçeklikte sonucu örgütlü olan taraf belirleyecek.

Kendi kişisel becerileri ve şeytani yöntemleri bir yana RTE, gücünü büyük ölçüde, hem yıkmaya çalıştığı “eski Türkiye”ye, hem de had safhada dirayetsiz, beceriksiz muhaliflerine borçlu. Kesin olan bir şey var: O “eski Türkiye”nin demokrasi, adalet, eşitlik, laiklik ve özgürlük adına tutar tek bir tarafı olsaydı, RTE’nin yolu bu kadar açık olamazdı. O yarıbonapartist gerici kontrol rejimi, her yönüyle o derece çürüme ve kokuşmuşluk içindeydi ki, AKP uzunca bir süre her adımını “reform, demokratikleşme ve özgürleşme” olarak yutturmayı başardı! Geçmişi yad ederek iç geçiren AKP muhaliflerine hatırlatalım: Türkiye bugün o geçmişin cezasını çekiyor…

İktidar uyguladığı işçi düşmanı politikalarla 14 yılda ne iş ne aş sorununa köklü ve kalıcı bir çözüm üret(e)medi. Kaşıkla verdiğini kepçeyle geri almaktan öte anlamı olmayan, asgari ücreti 1300 lira yapma gibi hokkabazlıkların ise, işçinin-emekçinin derdine çare olmadığını hepimiz biliyoruz. Maaşa bir elektriğe, ulaşıma, gıdaya, sağlığa, eğitime iki lira zam yapmak, iktidarın işçiye-emekçiye yıllardır uyguladığı, bir adım ileri iki adım geri sömürü politikasından ibaret. Şimdi bu iktidar, işsizliğe çare diye kölelikten farksız kiralık işçilik yasasını da, yangından mal kaçırır gibi, gece yarısı yasalaştırdı. Artık Türkiye’deki işyerlerinin yüzde 85’i çalışanlarının en az yarısını bu yolla kiralayabilecek. İşçinin-emekçinin çoğunluğu için zaten olmayan iş güvencesi bu yolla tam anlamıyla tarih olacak. Bu durum patronlar için öylesine karlı bir yol ki, dünyada tam 46 milyon işçi bu şekilde çalıştırılıyor ve işçileri köle gibi kiralayan simsarlar bu işten, Türkiye’nin 2016 yılı bütçe gelirinin yüzde 50 fazlasına denk gelen, 260 milyar Avro gibi devasa bir ciro elde ediyorlar. Özel İstihdam Büroları denen yapılar aracılığıyla işleyecek kölelikten farksız bu kiralık işçilik uygulamasını kökten reddediyoruz. Tüm çalışanlar için insan onuruna yakışır süre ve koşullar içeren, grevli, toplu sözleşmeli, sigortalı, güvenceli işler talep ediyoruz. Kuşkusuz hak verilmez, alınır. Ücretlerimiz için, haklarımız için safları sıklaştırmalıyız!

Tüm baskı, engelleme ve korkutma çabalarına karşın ülke genelinde 200 bini aşkın işçi-emekçinin 1 Mayıs için meydanları doldurması safları sıklaştırmanın bir adımıdır. Hak-İş ve Türk-İş’in bölücü, işbirlikçi tutumuna rağmen on binlerce işçi emekçinin katılımıyla, Türkiye’nin birçok noktasında olduğu gibi, İstanbul Bakırköy’de de gerçekleştirilen 1 Mayıs, sınıfın birlik ve dayanışması temelinde, safları sıklaştırma yönünde ileri doğru atılmış, yetersiz ama son derece anlamlı bir adımdır; önemsiyoruz. Tüm işçi ve emekçiler, ezilen ve sömürülen tüm kesimler bu kavganın bir sınıf kavgası olduğunu bir an bile unutmamalıdır. Sosyalistlere gelince! Gün kendini en devrimci ilan etme, kendinden başka devrimci tanımama günü değildir. Gün safları sıklaştırma günüdür. Gün birlik ve dayanışma günüdür. Her kim bu kavga sınıf kavgasıdır diyorsa, safları sıklaştırmak zorundadır!

Türkiye bir yol ayrımına geldi. Erdoğan, tek adam olma yolunda, Başbakan Davutoğlu’nu da tasfiye ederek, hedefi doğrultusunda bir adım daha attı. Ülkede yasal-kurumsal her şey Erdoğan’ın fiili iktidarına bağlanmış durumda. Erdoğan’ın fiili başkanlığını anayasal bir operasyonla kanuni ve kalıcı hale getirmek istediği bir sır değil. HDP’li vekillerin dokunulmazlıklarının kaldırılması bu operasyonun bir parçası. Can Dündar ve Erdem Gül’e MİT tırlarını haberleştirdikleri için verilen beş yıllık mahkûmiyet ve sıkılan kurşunlar bu yönde kesilen bir ceza ve tüm muhalefet için de bir gözdağı. Terör-hendek bahanesiyle Kürt siyasi hareketine yönelik aylardır devam eden askeri-siyasi operasyonların 7 Haziran seçim sonuçlarından kaynaklandığını sağır sultan dâhil bilmeyen yok. “Bu suça ortak olmayacağız” diyerek şimşekleri üzerinde çeken akademisyenlerden dördünün tutuksuz yargılanmasına karar verilmiş olmasına rağmen bu yöndeki baskı, tehdit ve yıldırmalar kesintisiz devam etmekte. Bu koşullar altında ekonomik-demokratik-sosyal tüm hak ve özgürlükler için verilen mücadelenin birbirine bağlı olduğuna inanıyoruz. Bu başlıkların birbirinden ayrılamayacağını düşünüyoruz. Kiralık işçilik ya da kıdem tazminatına el koyulmasıyla dokunulmazlıkların kaldırılması, akademiye, basına sansür ve ceza uygulamaları ya da laiklik karşıtlığı bir ve aynı sınıfsal zeminde yer almaktadır. Bunların birbirinden koparılması safların baştan bölünmesi ve mücadelenin baştan kaybedilmesi anlamına gelecektir. O yüzden; kurtuluş yok tek başına, safları sıklaştıralım, bu kavga sınıf kavgasıdır, diyoruz!

Mizansen olduğunu söyleyenler de var; onu şimdilik bilemesek de bilinen gerçek Kilis’e birkaç aydır “katyuşaların” yağdığı. Ölü sayısı şu ana kadar 18, çok sayıda yaralı ve ciddi ölçüde maddi hasar var, okullar kapalı halk göç ediyor. İktidar, bütün çapsızlığıyla konuya açıklık getirmeye çalışıyor! Vali, “bir komik âdem” misali “Benim de can güvenliğim yok. Süpermen değilim, roketleri havada yakalayamam… Bu füzeler tabii ki düşecek, yer çekimi var, havada mı kalacak!” türü laflarla durumu açıklığa kavuşturduktan sonra halkına karşı sorumlu her yönetici gibi çareyi söylüyor: “Abdestsiz sokağa çıkmayın!”

Elbette hiyerarşik düzey yükseldikçe açıklamaların da ciddiyeti artıyor! Cumhurbaşkanlığı Sözcüsü İbrahim Kalın, roketleri kastederek “Bazıları yanlışlıkla düşmüş olabilir, saldırı yönünde bizde istihbari bilgi yok” diyor. Elbette yoktur, nihayetinde “YPG saldırısı” değil ki! Zaten devletimizin en büyük marifeti YPG’nin olmayan saldırısını tehdit, IŞİD’in olan saldırısını da yanlışlık olarak değerlendirmektir. PYD-YPG’ye kükreyenlerin sesi, mevzubahis “İslam Devleti” olunca neredeyse bir fısıltıya dönüyor. Tabii, yine de bir ihtiyat payı bırakmakta fayda var, eğer yaşananlar, vakti zamanında MİT Müsteşarının da ifade ettiği gibi müdahale gerekçesi yaratmak için “gönderilecek dört adamın atacağı sekiz füze” işiyle ilgiliyse İŞİD bu defa gerçekten “masum” olabilir!

İdarecilerin, üst kademenin durumu bu, ancak işini yine de ciddiyetle yapanlar var. Mesela Kilis Emniyeti; şu ana kadar üçte biri şehri terk eden yerli halkın geride kalanını, sırf yaşamak istedikleri, başlarına geleni protesto ettikleri için gaza ve basınçlı suya boğuyor, işte benim devletim!

Suriye yollarında: Kürde dünyayı zindan etmek!

Ortada o meşhur “stratejik derinliklerde” boğulmaktan kaynaklı “trajikomik” bir durum var. İnisiyatif kapma amaçlı her yeni hamle biraz daha batmakla sonuçlanıyor. Bilinen ve tahmin edilen doğrudan veya dolaylı bin bir bağlantısına rağmen kader ve diplomasi, devletimizi IŞİD’le hoş olmayan ilişkilere sürükledi! Türkiye, iktidarın tanımladığı bölgesel çıkarlar, ABD ve Koalisyon’la zorunlu ilişkiler ve Suriye’ye müdahale imkânları doğrultusunda IŞİD’e tavır aldı. Bunun bir nedeni ABD ve Batı’yı bir türlü kabul ettiremediği “güvenli bölge” veya benzer fiili bir durum konusunda ikna edip oradan yürümek. Bir başkası, malûm sebeplerle IŞİD’le çatışan selefiler ve doğrudan kendi kurdurduğu örgütler aracılığıyla hem Suriye’ye müdahale kanallarını açık tutmak hem de Kürt hareketini tecrit ve mümkünse tasfiye etmek. İşin bu yanı önemli. Türkiye, genel Kürt politikası nedeniyle Suriye sınırı boyunca dizilen Kürt kantonlarının birleşerek devletleşmesini ve Suriye yolunu kesmesini engellemeye çalışıyor. YPG ve müttefiklerinin “kırmızı çizgi” ilan edilen Fırat’ın batısına geçmesi ve Cerablus-Azez hattı nedeniyle yükselen gerilim, ABD ile (muhtemelen) geçici olarak sağlanan anlaşmayla ve de Kürt güçlerin durmasıyla bir ölçüde düştü. Ancak düğüm çözülmüş değil. Türkiye, düşürdüğü Rus uçağı yüzünden daralan müdahale imkânlarına rağmen, Halep ve İdlib yollarının kuzeyden Kürtler veya rejim güçlerince kesilmemesi ve Lazkiye’nin kuzeyindeki bölgenin Kürtlerin veya rejim güçlerinin eline geçmemesi için hamleler yapıyor. Bu nedenle Halep’in bir bölümüyle İdlib’i elinde tutan El Nusra, Ahrar ül Şam, Felak ül Şam (Hep beraber Fetih Ordusu) vb. selefi- cihatçı örgütlerle ve içi Müslüman Kardeşler dahil İslamcı kaynayan, kendisi, Suudi’ler ve CIA tarafından silahlandırılan “ılımlı” Şam Cephesi ile ittifakı güçlendirip; doğrudan kendi kurup yönettiği ve silahlandırdığı, ayrıca Türkiye’den de çok sayıda faşistin katıldığı ve şu sıralar “ÖSO” adıyla faaliyet sürdüren Türkmen tugaylarını kullanıyor. (Sultan Murat Tugayları vb.) Türkiye, bu güçlerin ABD ve Batı nezdinde de itibar kazanması veya en azından “ılımlı” olarak tesciline çalışırken PYD-YPG’yi “terörist” olarak yaftalama peşinde. Üstelik bununla da kalmıyor, tarihsel bir geleneği canlandırarak Kürtlere karşı İran’la antikürt bir ittifak oluşturmaya ve muhtemelen aynı bağlamda el altından Suriye rejimiyle ilişkiler kurmaya çalışıyor. Çakma bir “Fatih” olarak Şam’da, Emevi Camii’nde namaz kılma ihtimali kalmasa da Suriye’den biraz pay almak, Kürtlerin de kafasını kırmak için denemeye değer…

Bu iş Kilis’te kalmaz!

Bu noktada Kilis’e yeniden dönebiliriz. “Bölge devleti” veya “oyun kurucu” olma hevesinin bölgenin bütün dert ve çelişkilerini o devletin kendi bünyesine taşıyacağını defalarca belirttik; üstelik de böylesine sınır ötesi fay hatlarıyla dolu bir bölgede. Ancak işin Kilis’te kalmayacağı çoktan belli, yani “bu pilav daha çok su kaldırır!” Şu ana kadar yaşanan IŞİD kaynaklı bombalı katliamlar bir yana Türkiye benzer pek çok eyleme gebe bir savaş alanına dönüşüyor. Üstelik Suriye’den gelen büyük göçün sadece demografik-etnik yapıyı değiştirmekle kalmayıp muhtemel toplumsal-siyasi-ekonomik sonuçları düşünüldüğünde durumun daha da vahim olduğu açık. Bunun yanı sıra Suriyeli mültecileri muhalif bölgelerin (Kürt ve Alevi) demografisini değiştirmek amacıyla kullanma yoluna gidilmesi halinde (Maraş’tan başlayarak devamı gelebilir) olabilecekler de hesaba katılmalı. Ayrıca, iktidarın Suriye’de sıkı ilişkiler içinde olduğu kimi selefi-cihatçı vb. güçleri iç politikada, başta Kürtler olmak üzere sol-devrimci muhalefete karşı kullanma ihtimali (Şimdilik söylenti olsa da) yabana atılmamalı.

Lanet…

Böyle giderse bedelin bütün Türkiye tarafından daha da ağır biçimlerde ödeneceği açık. Türkiye ve bugünlerde Kilis, boğulan bir devrimin lanetiyle yüz yüze: İçeriden Baas rejimi ve silahlı selefi-tekfirci-cihatçı güçler, İhvancılar, CIA’nın organize ettiği “ılımlılar”; dışarıdan, bir ucunda İran ve Rusya’nın, öbür ucunda Türkiye, Suudiler, Katar gibi bölge devletleriyle ABD ve diğer emperyalist müttefiklerinin yer aldığı bir uluslararası karşıdevrim cephesi eliyle soluğu kesilen, parçalanan devrimci bir halk hareketinin laneti…

Bugün Bakırköy’de on binlerce işçi bir araya gelerek talep ve sloganlarını haykırdı. Saat 10’dan itibaren toplanmaya başlayan kitleler, İncirli kavşağından itibaren tüm yolu kızıl bayraklarla donattı. Biz de İşçi Demokrasisi Partisi (İDP) olarak “Başkanlık rejimine, Savaşa ve İşçi Düşmanı Uygulamalara Hayır! Çözüm İşçi Emekçi Hükümeti!” pankartlarıyla kortejimizi oluşturduk. Krizin faturasının işçilere kesilemeyeceğini, saldırılar karşısında çaresiz olmadığımızı ve çözümün bir işçi-emekçi hükümeti olduğunu söyledik. Hükümetin tüm muhalefeti ezmeye yönelik hazırladığı dokunulmazlıkların kaldırılması gibi her türden baskıcı ve gerici uygulamalara karşı sessiz kalmayacağımızı gösterdik.

DİSK, KESK, TMMOB ve TTB’nin öncülüğünde gerçekleşen ve pek çok sol, sosyalist partinin, çevrenin katılımıyla gerçekşleşen mitingde, on binlerce kişi alanı doldurdu. Bizler ne zaman kalabalık olsak, tek bir sesle taleplerimizi haykırsak İktidar Gezi’yi hatırlıyor olacak ki, tüm şehirde 24 bin 500 polisi hayatı terörize etmesi için görevlendirdi. Taksim’e çıkan tüm yollar kapatıldı, köprüler kaldırıldı. Şişli, Beşiktaş, Beyoğlu, Zeytinburnu ve Bakırköy’de 170 kişi gözaltına alındı. Ancak iktidarın tüm çabasına rağmen kitleler dört yıl sonra İstanbul’da ilk kez gazsız, şiddetsiz şekilde bir araya gelmiş olabilmenin coşkusunu taşıyordu.

“Bizleri kurtaracak olan, kendi kollarımızdır”

Karşı karşıya olduğumuz tehlike çok büyük. Barbarlık koşullarında tek tek var olma mücadelesi veriyoruz. Her gün patron cinayetine, erkek şiddetine kurban giden insanların haberini duyuyoruz. Suriye’ye kendi çıkarlarını gözeterek müdahil olmaya çalışan hükümet yüzünden sokakta can güvenliğimizden endişe ediyoruz. Bu sebeple, tıpkı 1 Mayıs’ta olduğu gibi, her gün sınıf kardeşlerimizle bir araya gelerek, bombaların patlamadığı, işçilerin işyerlerinde ölmediği ve çalışanların insanca bir yaşam sürdürebildiği koşullara ulaşmak için bir işçi-emekçi hükümetine hazırlanmalıyız! İşçi Demokrasisi Partisi olarak geleceğimizi örgütlenerek yaratalım, 1 Mayıs ile başlayalım, diyoruz. Tüm işçi ve emekçilerin işçi bayramını kutluyoruz.