2011 1 Mayısı yüz binlerce kişinin katıldığı kitlesel ve coşkulu bir 1 Mayıs olarak tarihe geçti. 1 Mayıs bu yıl, Türkiye’nin 130 farklı il ve ilçesinde kutlandı. İşçi sınıfı ve Kürt halkının kitlesel bir şekilde katıldığı Taksim Meydanı’nda ise, üç yüz binden fazla insan toplanmıştı.

12 Haziran 2011 Pazar günü milletvekili genel seçimleri yapılacak. Aynı gün akşam saatlerinde, teknolojinin imkânlarıyla donanmış medya aracılığıyla, kimlerin kazanıp kaybettiğini herkes öğrenmiş olacak. Sonuçların resmiyet kazanması için ise biraz zaman geçmesi gerekecek. Ardından Cumhurbaşkanı Gül 61. Hükümeti kurma görevini çoğunluğu sağlayan parti başkanına (müstakbel başbakana) verecek. Müstakbel başbakan kurduğu hükümetin bakanlar kurulunu, programını açıklayacak ve onay alması için parlamentoya sunacak. Yasama (parlamento) yürütmeyi (hükümet) onaylayacak… Son 28 yılda sekiz kez tekrarladı bu sahne; 12 Haziran sonrası dokuzuncu kez izlemiş olacağız.

Dünya çapında emekçilere yönelik neoliberal saldırılara eşlik eden ekonomik kriz, yaşam koşullarımızı giderek ağırlaştırdı. Güvencesizlik ve geleceksizlik işçi ve emekçilerin hayat standartları haline geldi. Buna karşılık Avrupa’da seferber olan kitleleri, Ortadoğu’daki devrimler silsilesi izlemeye başladı. Başka bir dünyaya giden yolun kapılarını aralayan emekçi halkların mücadelesi, aynı yıkımın mağduru Türk ve Kürt emekçilerin mücadelelerine örnek olmaktadır.

12 Haziran 2011 seçimleri, Kemal Kılıçdaroğlu liderliğinde değişim vaat eden “yeni CHP”yi de test eden bir süreç olacak. Hiçbir ayrım gözetmeden herkesin partisi olduğunu ilan eden, bugüne kadar “devletin ve rejimin partisi” görünümünden “halkın partisi” imajına bürünen bir CHP var, meydanlarda. CHP’deki bu imaj değişikliği; seçim öncesi kozmetik bir müdahale mi, yoksa kökten bir değişim mi sorusunu akıllara getirdi.

Erdoğan tam 2 bin 975 gündür başbakanlık koltuğunda oturuyor. 39 gün sonra 12 Haziran’da seçimler var. Erdoğan o gün 59 ve 60. Hükümetlerin başbakanı olarak 3 bin 13 günü geride bırakmış, 8 yılı aşkın bir süre başbakanlık yapmış olacak. Kendisi sürekli zaman istiyor ama, işte hesap ortada!

Haziran genel seçimlerine katılacak olan burjuva çoğunluk partilerinin hemen hepsi, bu arada BDP’nin önderliğinde kurulan Emek, Demokrasi ve Özgürlük Bloku’nun ileri sürdüğü bağımsız adaylar, yeni oluşacak Meclisin en önemli görevlerinden birinin -belki de öncelikli olanının- yeni bir Anayasa hazırlamak olduğunu söylüyorlar (Blok’u bu söylemden biraz ayıran, yüzde 10 barajının adaletsizliğine, dolayısıyla da seçilecek yeni parlamento bileşiminin temsil yetersizliğine vurgu yapıyor olması.) Bu durum, 12 Haziran’dan sonra toplanacak olan yeni yasama organına, Türkiye’yi Bonapartist diktatörlüğün egemenliğinden kurtarıp demokratik bir dönüşüme doğru ilerletecek yeni bir siyasal sistemin hazırlayıcısı bir “Kurucu Meclis” niteliği kazandıracak mı? Kemalist rejimin patronların bile serbest ekonomik ve toplumsal faaliyetini sınırlayan bürokratik milliyetçi sınırlamalarının artık kaçınılmaz olarak ilga edilmesi, ülkede devrimci bir demokrasinin kurulmasını olanaklı kılacak mı?

Geçen yıl olduğu gibi bu yıl da yüz binlerce emekçi Taksim Meydanı’nı doldurdu. BDP öncülüğünde Kürt halkının 1 Mayıs’a kitlesel katılımı ise ayrıca çok önemliydi. 12 Haziran genel seçimleri öncesi işçi sınıfının, emekçi yoksulların ve Kürt halkının 1 Mayıs meydanında bir araya gelmesi hiç kuşkusuz Emek, Demokrasi ve Özgürlük açısından çok ayrı bir anlam ve değer ifade etmektedir.