AKP hükümetinin Kürt siyasi hareketi ve müttefikleri üzerindeki baskı ve yıldırma politikaları devam ediyor. Bu baskılar güncel olarak 12 Haziran genel seçimleri öncesinde başladı. Seçimlerin ardından da artarak devam etti.

Genel yayın yönetmenliğini yaptığı Agos gazetesinin önünde, 19 Ocak 2007’de katledilen Hrant Dink ile ilgili davanın 19. Duruşması bugün görülüyor. Duruşmadan önce, kendilerini “Hrant’ın arkadaşları” olarak adlandıran bir grup Dolmabahçe’de, “Unutmuyacağız” ve “Affetmeyeceğiz” yazılı pankartların arkasında toplanarak Beşiktaş Meydanı’na doğru yürüyüşe geçti. Yürüyüş sırasında; “Hrant! Unutmayacağız!” , “Hrant! Affetmeyeceğiz!”, “Faşistler vuruyor, AKP koruyor” , “Faşizme inat, kardeşimsin Hrant”, “Hrant için, adalet için” gibi sloganlar atan yaklaşık 150 kişilik grup, alkışlarla Beşiktaş Meydanı’nda bekleyen grupla birleşti. Burada yapılan basın açıklamasında Metin Eray, Dink’in katledelişinin üstünden 4 yıl geçtiğini hatırlatarak, “Ogün Samast ceza alınca ‘işte adalet’ diyenler, bu işi tezgahlayan ağabeylerinin peşini bırakacağımızı düşünmüş olmalılar. Yanılıyorlar.” diye konuştu.

Bir fotoğraf. Zeytinburnu’ndan. Malum Silvan’ın ardından memleket hudutları dahilinde hassasiyet tavan yaptı. Gerekçenin beklenmendiği, ihtiyaç hasıl olduğu an hemen oracıkta icat edildiği zamanlardan geçiyoruz. İşte fotoğraf bu nümayişlerden birinden bir enstantane.

Yeni Şafak yazarı Resul Tosun, Silvan olayından hareketle esas sorunu Özel Harekât birimlerinin sıcak çatışma bölgelerinden çekilmiş olmasına bağlıyor (Yeni Şafak, 20 Temmuz 2011). Nitekim Tosun yazısında 1990’lı yıllarda bu yöntemin “terörü” bitirdiğini iddia ediyor. Oysa bu ve benzeri yöntemlerin bir işe yaramadığı, hatta tam tersi sonuçlar doğurduğu ve daha da ötesi bizzat bu önermenin kendisinin mevcut sorunu tarihsel olarak doğurup büyüttüğü ve sürekli güncel kıldığı çoktan doğrulanmış durumda. Bugün Silvan üzerine konuşuluyor olması da bu gerçeği göstermekte. Ve Silvan, resmi kayıtlara göre 42 bini aşan insan kaybının üzerine eklenen, faili meçhullerle 60 bine ulaşan 27 yıllık korkunç bir insani bilançonun kahredici bir parçası sadece. Lakin Resul Tosun’un yazısına esas değinme nedenimiz bu değil; yazısının muradını da ifade eden şu son satırı: “…unutmayalım ki ülkemizde polis ne kadar güçlü olursa demokrasimiz de o kadar güçlü olacaktır.” Bir bakıma yabancısı olmadığımız bir düşünce bu; ama her seferinde sindirmek için yine de biraz soluklanmak gerekiyor…

“Her şeyin geçip gittiğine, yaşadıklarımızın geçmişte kaldığına kim inandırabilir bizi? Anılarımızı avuç dolusu su gibi her sabah yüzümüze çapmanın işe yaramayacağına kim inandırabilir? Tanıklarla, kanıtlarla, uygun adım yürümek için ikide bir ayak değiştirme imkânı veren gerçeklerle ne kadar üstümüze gelseler, boşuna! İnanmayız. ‘Geçen bir şey yok!’ diye bağırırız. ‘Her şey tam şimdi yaşanıyor!'” Barış Bıçakçı nefis romanı Bizim Büyük Çaresizliğimiz‘e bu anıt sözlerle başlıyor. Kuşkusuz Bıçakçı romanında bizlere bir başka hikâye anlatıyor. Lakin bu sözler, içinden geçtiğimiz süreçte bizlerin halet-i ruhiyesini anlatmaya öylesine denk geliyor ki, kayıtsız kalamıyoruz: “Geçen bir şey yok! Her şey tam şimdi yaşanıyor!”

İşçi Cephesi gazetesi olarak, 12 eylül 2010’da gerçekleşen referandumda, mevcut değişikliklerin rejimin demokratikleşmesini sağlamak bir yana, 12 Eylül askeri darbesi anayasasını takviye edeceğini ve rejimin baskıcı karakterinde bir değişim yapmayacağını ifade etmiş ve darbe anayasasının makyajlanmasına “hayır” demiştik.

Seçmenin yüzde 87’sinin sandığa gittiği 2011 Genel Seçim sonuçları mecliste kazandığı 326 milletvekilliği ile AKP’yi yeniden birinci parti ilan etti. Onu sırasıyla 135 ve 53 milletvekilliği ile CHP ve MHP izliyor. Diğer partilerin hiçbiri yüzde 10 barajını geçemezken, hepsinin toplam oyları yüzde 5’e bile ulaşmadı. Emek, Demokrasi ve Özgürlük Bloğu ise 36 bağımsız adayını baraj engelini aşarak meclise göndermeyi başardı.

Seçim süreci geride kaldı. AKP, aldığı oyla, ekonomik krize ve ulusal soruna rağmen Türkiye’de bir yönetim krizinin yaşanmadığını gösterdi diyebiliriz. Öte taraftan da Emek, Demokrasi ve Özgürlük Bloku altında birleşik bir mücadele örneği veren Kürt halkı ve sosyalistler, meclise 36 milletvekili göndererek anti-demokratik seçim barajına rağmen önemli bir başarı elde ettiler. Bu noktada vurgulanması gereken, özellikle Kürdistan’da bağımsız oylarının geçen seçimlere göre yüksek bir artış göstermesi. Birkaç örnekle somutlamak adına; Diyarbakır’da 2007 seçimlerinde yüzde 47 olan oylar 2011 seçimlerinde yüzde 62’ye, Hakkari’de yüzde 56’dan 82’ye, Mardin’de ise yüzde 39’dan 61’e yükselerek azımsanamayacak bir ivme kazandı.