Ben hizmet sektöründe çalışan bir işçiyim. Biz işçiler patronlara karşı nasıl haklarımızı korumalıyız? Her geçen gün daha da elimizdeki haklar alınıyor. Baskılar daha da artıyor. Özeleştirmeler artıyor. Taşeronlaştırılıyoruz ve emeğimiz çok ucuza geliyor.

Merhaba İşçi Cephesi okurları, sizlerle paylaşmak istediğim bir konuyu anlatmak istiyorum…

Merhaba,

Ben emekçi bir kadınım. Mahallemde, otobüste ve işyerinde kadınların karşılaştıkları baskı, şiddet ve ikinci sınıf insan muamelesini gözlemliyor ve bir kadın olarak bizzat yaşıyorum. İşyerinde tanık olduğum bir olayı sizlere anlatmak istiyorum.

Ben tekstil sektöründe çalışan bir kadın işçiyim. Tekstilde çalışan işçiler bilir ki biz paramızı hiçbir zaman zamanında ve tam alamayız, sigortamızı yaptıramayız. Bu sektörde çalışalı 7-8 yıl oluyor ve her yerde gördüğüm gibi burada da kadınlar, kadın oldukları için daha fazla eziliyor. Patronlar kendilerince bir yol bulmuşlar: “Bazı kadın arkadaşlar erkenden paralarını alıyorlar”. Bunu sorduğumdaysa, sen de patronun her dediğini yaparsan paranı zamanında alabilirsin, dediler.

Tekstil işçisiyim. Yıllardır bu sektörde çalışıyorum. Uzun süredir de hiçbir sosyal güvencem olmadan çalışıyorum. Yaşım itibarı ile sigortasız çalışıyorum. Sigortası olan bir iş bulamadım. Daha önceki yıllarda sigortalı çalışıyordum. Güvencesi olmadan çalışan yalnız ben değilim, biliyorum; ama yine de kendi kendime sorup duruyordum, “Neden?” diye. Bir araştırma yapmaya niyetlendim sonuçlarını siz İşçi Cephesi okurlarıyla paylaşmak istiyorum:

Merhaba,

Ben İşçi Cephesi okuru bir tekstil işçisiyim. Her sektörde olduğu gibi bizim sektörde de sorunlar çok… En büyük sorunumuz da esnek çalışma denen çalışma şekli. Bizler günde 10 saat üzerinde çalışıyoruz, yalnız daha önemli sorun ise sezon boşluğu dediğimiz dönem. Bu dönemlerde ücretsiz izine çıkarılıyoruz… Ücretsiz izin demek en az 15 gün ve bazen iki bazen üç ay işsiz-parasız kalma dönemi demek. Zaten sigortasız ve iş güvencesi olmadan çalışıyoruz, bir de bu dönem çıkıyor. Sonucunda kiramızı ve doğal ihtiyaçlarımızı karşılayamayacak durumlarla karşı karşıya kalıyoruz.

Fabrikada iş elbisesi, eldiven, çelik burunlu ayakkabı ve baret senede bir anca verilir. Ama kullanılış süresine bakarsanız; kiminin üç, kiminin altı ay ömrü vardır. Üzerimizdeki elbiseler ve ayakkabılarımız paramparça dâhi olsa, yenisini istediğimizde son elbise alış tarihimize bakıyorlar ve eğer süremiz altı aydan az ise kesinlikle yenisini vermiyorlar. Vermeme nedenlerini ise şöyle açıklıyorlar: “Dikkatli kullansaydınız, yırtılmazdı.”