Son açlık grevleri bir kez daha gösterdi; AKP demokratik bir hükümet değildir. Bu yönde bir çabası olmadığı gibi niyeti de yoktur. Demokrasiden anladığı sadece kendi burjuva sınıf çıkarlarıdır. Tüm burjuva sınıf için olduğu gibi AKP için de demokrasi ancak kendine hizmet ettiğinde muteber, aksi durumda göz ardı edilmesi gereken bir maliyettir. Nitekim AKP hükümeti 2003-2007 yıllarında sadece üzerine yükseldiği sermaye kesiminin ihtiyaçlarına cevap üretmek adına “demokratikleşme” yolunda adımlar atar gibi göründü. Asker-sivil bürokrasinin rejim -dolayısıyla tüm ekonomik, politik, sosyal sistem- üzerindeki egemenliğini kırıp geriletmek için uluslararası alanda da “demokrat” elbisesi giydi. Tabii ki bunların hepsi bir demokrasicilik oyunundan başka bir şey değildi, geldi geçti. Bir şeyin en iyi taklidi dahi aslının yerini tutamaz. Öyle olmakla görünmek arasındaki fark açlık grevlerinde Başbakan Erdoğan’ın ağzından dökülen şu sözler gibi gerçek anlamını buldu; “Bu açlık grevleriydi, ölüm oruçlarıydı bunlar şantajdır, bunlar blöftür, bunlar şovdur.”

Cezaevlerinde, okullarda, mecliste, içeride dışarıda sürdürülen açlık grevleri 68. gününde, Abdullah Öcalan’ın yaptığı çağrının ardından sona erdi. Bu 68 gün, ‘Kürt kardeşlerini’ dilinden düşürmeyen ve onları ‘her türlü sinsi plana karşı’ uyaran büyük abi Erdoğan’nın gerçek niyetini, iktidarda olduğu 10 yıllık süreden daha fazla ortaya çıkardı, netleştirdi. Niyet belli; Kürt sorununun çözümünde tek söz sahibi olmak, Kürt siyasi hareketini tasfiye etmek, kısaca meseleyi “halletmek”. Oysa 68 günlük süreç, Kürt halkının direniş kapasitesini ve Kürt hareketinin gücünü bir kez daha göstermiş durumda. Buna rağmen süreç boyunca çirkin karalamalar, meydan okumalarla tantana yapan hükümet sorumluluklarını gizlemeye çalışmak dışında bir şey yapmıyor. Bu tantana da hükümetin politik olarak eşiğinde olduğu iflasını örtbas etmeye yetmiyor.

Kürt sorununda çözüm tartışmalarının varıp varabildiği son aşamada açlık grevlerinin başlamış olmasının, bu sorunu çözeceğini iddia eden siyasal iktidar açısından bir bilançosu olmalıydı. Ama 65 günün ardından söyleyebiliriz ki, meydan okumalar ve karalamalar dışında atılmış ve zaten halihazırda geç kalınmış tek adım olan “anadilde savunma hakkı” yasa tasarısına ilişkin verilecek karar bile kenarından köşesinden çekilerek uzatıldıkça uzatılıyor.