11 Haziran günü ve gecesi Taksim’de Gezi Parkı’nda dehşet anları yaşandı. Yürekli insanların ve dürüst basın mensuplarının kaydettikleri fotoğraflar ve videolar, baskıcı bir hükümetin demokratik taleplerini dile getiren kitlelere, ateşli silahların kullanmından önceki son eşikte hangi vahşi, barbarca yöntemlerle saldırabileceğine hiçbir itiraza yer bırakmamacasına tanıklık ediyor. Mücadeleler sadece Taksim’de değil, pek çok başka kentte, büyük kentlerin varoşlarında da sürüyor. Kitleler, kriz yönetiminde deneyim sahibi herhangi bir burjuva demokrasisinde şiddete başvurulmaksızın soğurabilecek basit, yalın demokratik taleplerinde ısrar ediyorlar ve bu noktada geri dönüşsüz bir noktaya ulaşmış durumdalar. Pekiyi, otoriter tavrında ısrar eden hükümet yukarda andığımız eşiği aşacak mı? Günah keçisi olarak seçtiği SDP’lilere yönelttiği saldırılarını, “terörist örgüt” suçlamasıyla seçmeci biçimde tayin edeceği kesimlerin üzerinde başlatacağı bir kıyıma dönüştürecek mi? İşaretler bu doğrultuda. Ortak seferberlik halindeki milyonlarca insanı bu yöntemle bölüp geri püskürtmeyi, evlerine hapsetmeyi başarabilecek mi? Her şey kitlelerin iradesine bağlı hale gelmiş durumda.

Mesajı almayan ayağa kalkan halk değil bizzat Başbakan Erdoğan’ın kendisidir. Erdoğanlı AKP hükümetinin son kullanım tarihi gelmiştir. Böl parçala yönet ilkelliği içinde direnişi içerden parçalama hilekarlığı sonuç vermeyecek, Erdoğan amacına ulaşamayacaktır. Zor ve hile ile artık Türkiye’yi yönetmek mümkün değildir. Bu yöndeki her ısrar öfkeyi ve seferberliği daha da büyütecektir. Türkiye’nin dört bir yanında günlerdir ayakta olan milyonlarca insanın Başbakan parmağını salladı diye evine döneceğini sanmak ancak gözü dönmüş bir iktidar körlüğünün ürünü olabilir.

Havasından mı, suyundan mı, bilmiyorum? Türkiye’de yaşayan herkeste sürekli bir kıllanma hali var. Güzel olan hiçbir şeyin aslında o kadar da güzel olamayacağına dair işkillenme hallerinden bahsediyorum. Seyredeniniz çoktur, İşler Güçler dizisinde “Tüüürkiye Güzeli!” ile sevgili olan Sadi bir türlü yaşadıklarına inanamaz. Çünkü Sadi’ye göre gerçek olamayacak kadar güzeldir yaşadıkları! Bu yüzden ancak bir rüya olabilir! Ya da bu işte bir iş vardır!

Taksim Gezi Parkı direnişi ve ardından gelişen kitle seferberliği hızı ve yönelimi itibariyle politik iktidarı sarsmış bulunuyor. Kitle seferberliği öylesine beklenmedik şekilde başladı ve öylesine yüksek bir enerji ve kararlılıkla gelişti ki, AKP hükümeti 10,5 yıllık iktidarında ilk kez geri adım atmak zorunda kaldı. Seferberliğin üzerine yükseldiği muazzam halk gücü ve meşruiyeti karşısında birçok hükümet çoktan istifa etmiş olurdu. Muhtemelen bu hakikatin farkına ilk varan, temellerine dek sallanan AKP hükümetinin bizzat kendisi oldu. Dolayısıyla her yönüyle bütün ezberleri bozan 31 Mayıs Hareketi Türkiye sınıflar mücadelesinin en önemli siyasal deneyimlerinden biri olarak şimdiden yerini almıştır.

Gezi Parkı’nın savunulması üzerinden kendiliğinden olarak gelişen 31 Mayıs Hareketi, kısa zamanda yalnızca Gezi Parkı’nın betonlaştırılması projesine karşı değil, AKP Hükümetinin 10,5 yıldır sürdürdüğü tüm anti-demokratik, gerici ve neoliberal uygulamalara karşı da bir “dur” ihtarına dönüşmüştür.

Taksim Gezi Parkı için başlayan direniş, polisin vahşi terörü ve hükümetin takındığı tutum sonucunda bir halk ayaklanmasına dönüşmüş durumda. AKP hükümetinin 10,5 yıllık iktidarı boyunca uyguladığı emek düşmanı, baskıcı, gerici politikalara karşı biriken öfke, “hükümet istifa!” sloganında somutlaşan bir halk isyanının fitilini ateşledi.

Gezi Parkı direnişine yapılan sert müdahale, tüm Türkiye’de olduğu gibi Ankara’da da 31 Mayıs günü on binleri sokağa döktü. ‘Ayakların’ haklı isyanı karşısında korkudan ve şaşkınlıktan şuursuzlaşan devlet ve devletin sopası polisler, her yerde olduğu gibi vahşice göstericilere saldırdı.

“Taksim Yayalaştırma Projesi” adı altında Gezi Parkı’nın yıkılarak yerine AVM dikilmesine itiraz eden Gezi Parkı İşgali 4. gününde!