Merhaba, ben çadır üretimi ve kurulumu yapan bir firmada çalışıyorum. Patron kısa bir süre önce işlerin az olmasından kaynaklı işçi çıkarmaktan bahsederken, Van depreminin ardından çadır siparişleri beklenmedik derecede artınca, her şeyi unutup siparişleri yetiştirmek için çırpınmaya başladı. Öyle ki, bize imzalamamız için sundukları “belirsiz süreli iş sözleşmesi” bile şimdilik rafa kalktı.

Merhaba arkadaşlar ben tekstil işçisi bir kadınım. Günde 15 saat çalıştırılıyoruz. Üstelik bunu yaparken, yorulmaya, hasta olmaya bile hakkımız yok. Yine 15 saat çalıştığım ve hastalığım yüzünden izin istediğim günlerin birinde patron bana eve gidince dinlenebileceğimi söyledi. Sanki günden geriye kalan 9 saat, uyumak, iyileşmek ve yeni iş gününe hazırlanmak için yeterli bir zamanmış gibi.

Merhaba ben daha önce, birçok farklı işyerinde ve çeşitli sektörlerde çalışmıştım. Bir süre işsiz kaldıktan sonra geçen ay bir tekstil atölyesine ütücü olarak işbaşı yaptım. İşyerinin bodrumda, havasız bir ortamda olması, yoğun çalışma saatleri bir yana dursun sizlere başka bir olaydan bahsetmek istiyorum. İşe ilk başladığım günlerde iki kadın arkadaş arasında şöyle bir diyaloğa tanık oldum.

Merhaba, ben büyük bir kilit firmasında çalışıyorum. Fabrikada ortalama 60 kişi çalışıyor. Hem üretim hem montaj yapıyoruz. Çalışanların büyük bir çoğunluğu asgari ücretle çalışıyor. Tabii asgari ücretle çalışıp ay sonunu getirmek çok zor. Bu nedenle ay ortalarında avans istemek zorunda kalıyoruz, fakat patron avans vermemek için para isteyen arkadaşlara “siz benim paramın düşmanı mısınız?” diye çıkışıp, işten çıkartıyor.

Merhaba, üniversitede okurken aynı zamanda çalışmak zorunda kalan bir işçi ve öğrenci olarak benim ve iş arkadaşlarımın deneyimlediği süreci sizinle paylaşmak isterim.

Merhaba arkadaşlar, ben petro kimya sektöründe çalışıyorum. Son zamanlarda gelen şehit haberleriyle ülkemizde yükselen ırkçı ve faşist saldırılar ve baskılar var. Birçok işyerinde olduğu gibi şu an çalıştığım işyerinde de etkilerini görüyoruz.

Çalıştığım atölyede kadınlar aralarında konuşuyorlardı. Bir kadın arkadaş kardeşlerinin tekstil atölyesi açtıklarını kendisinin de işten çıkıp kardeşleriyle çalışacağını anlatıyordu. Patronla konuştum çok üzüldü, gözleri doldu, diyor. Seni çok seviyorum evladım gibi görüyorum, demiş.

Malum daha önce de birkaç kez mektuplarımda belirttiğim gibi, bizim fabrikada iş kazaları yoğun yaşanıyor. Bundan iki sene önce de bir arkadaşımız makinada ayar yaparken, büyük bir demirin elinin üzerine düşmesi sonucu, iş kazası geçirdi ve durum ciddiydi. Birkaç operasyon geçirdi fakat doktorlar sürekli sağ elini kullanamayabilir diyorlardı. Patron da kendini kurtarmak adına iş kazası geçiren arkadaşımıza ilk yaklaşımı “Oğlum sakın davacı olma ben gereken neyse yaparım” olmuştu.

Değerli işçi arkadaşlar, benim iş yerimde bir işçi arkadaşım hata yaptı. Diğer arkadaşlar da onu müdüre şikâyet ettiler ve bunu görünce çok üzüldüm.

Burada şunu anladım, işçiler bilinçsiz olunca birbirlerinin kuyusunu kazmaya çalışıyorlar. Hani Kemal Sunal bir filminde şunu söylüyordu; “işçi kardeş, patron kalleş!” Yani işçilerin patrondan daha çok birbirlerine diş bilemeleri çok yanlıştır. Aslında bu durum tam da patronların istediği şeydir, yani işçileri birbirinin kurdu yapmak.

Patron nihayet üçüncü fabrikanın da inşaatına başladı, inşaat son sürat devam ediyor. Tabi daha fazla gelir elde etmek için yapılan bu yeni fabrika, üretime başlayana kadar patron için sadece gider demek. Yani bir patron klasiği olarak, kaz gelen yerden tavuk esirgenmiyor.