Tekstil işçisiyim. Yıllardır bu sektörde çalışıyorum. Uzun süredir de hiçbir sosyal güvencem olmadan çalışıyorum. Yaşım itibarı ile sigortasız çalışıyorum. Sigortası olan bir iş bulamadım. Daha önceki yıllarda sigortalı çalışıyordum. Güvencesi olmadan çalışan yalnız ben değilim, biliyorum; ama yine de kendi kendime sorup duruyordum, “Neden?” diye. Bir araştırma yapmaya niyetlendim sonuçlarını siz İşçi Cephesi okurlarıyla paylaşmak istiyorum:

Merhaba,

Ben İşçi Cephesi okuru bir tekstil işçisiyim. Her sektörde olduğu gibi bizim sektörde de sorunlar çok… En büyük sorunumuz da esnek çalışma denen çalışma şekli. Bizler günde 10 saat üzerinde çalışıyoruz, yalnız daha önemli sorun ise sezon boşluğu dediğimiz dönem. Bu dönemlerde ücretsiz izine çıkarılıyoruz… Ücretsiz izin demek en az 15 gün ve bazen iki bazen üç ay işsiz-parasız kalma dönemi demek. Zaten sigortasız ve iş güvencesi olmadan çalışıyoruz, bir de bu dönem çıkıyor. Sonucunda kiramızı ve doğal ihtiyaçlarımızı karşılayamayacak durumlarla karşı karşıya kalıyoruz.

Fabrikada iş elbisesi, eldiven, çelik burunlu ayakkabı ve baret senede bir anca verilir. Ama kullanılış süresine bakarsanız; kiminin üç, kiminin altı ay ömrü vardır. Üzerimizdeki elbiseler ve ayakkabılarımız paramparça dâhi olsa, yenisini istediğimizde son elbise alış tarihimize bakıyorlar ve eğer süremiz altı aydan az ise kesinlikle yenisini vermiyorlar. Vermeme nedenlerini ise şöyle açıklıyorlar: “Dikkatli kullansaydınız, yırtılmazdı.”

Merhaba arkadaşlar,

Ben 300 kişilik bir tekstil atölyesinde çalışıyorum. Burada çalışmaya başlayalı 2 ay oldu. Tekstil sektöründe çalışma koşulları çok ağır, hani şu “esnek çalışma koşulları” dediklerinden.

Çalıştığım fabrikada henüz 20 yaşını doldurmamış birkaç işçi arkadaşımız var. Bu arkadaşlar işe alınırken belli bölümlere çırak olarak alınmışlar, kimi iki, kimi üç yıldır çalışıyor. Aslında fabrikada her işe koşan, her bölümdeki eleman açığını kapatmak için kullanılan kalifiye elemanlar… Ama fabrikadaki idari amirler tarafından sürekli baskı altında tutuluyorlar ve tüm angarya işler bu genç arkadaşlarımızın omuzlarına yükleniyor. Ama gelin görün ki; diğer tüm işçi arkadaşlar fazla çalışmada mesai ücreti alırken, bu genç arkadaşlarımıza mesai ücreti ödenmiyor. Gerekçe ise komik; askerliklerini yapmamışlar. Patronun bu keyfî gerekçesi elbette mantıktan uzak ve tek kelimeyle bir hak gaspı. Fakat patronun bu keyfî uygulamayı rahatça hayata geçirmesinin altındaki nedenler açık.

Merhaba İC okurları,

Ben Ankara’dan bir İşçi Cephesi gazetesi okuruyum. Bu ikinci yazım. Öncelikle yazdığım yazıya gazetede yer veren İC’den yoldaşlara çok teşekkür ediyorum, beni çok gururlandırdılar.

Daha önce yazdığım yazımda çalıştığım işyerinde olan sorunlardan, ne kadar ağır şartlarda çalıştığımızdan ve bizim üzerimizden para kazananlardan bahsetmiştim.