Ana Sayfa Blog Sayfa 28

The Iranian revolution continues! International solidarity with the revolutionary mobilization of the working peoples of Iran against the dictatorship regime!

0

The popular uprising that started two months ago in Iran has opened up a revolutionary process in the country against the regime of the Islamic Republic. The uprising has become massive which is led by women after the murder of Mahsa Jina Amini and now has demands aiming at the abolition of the institutions of the mullah regime such as the moral police, the Ministry of Guidance, Basij and Velayat-e Faqih.

The demands of the masses exceeded the abolition of the regime’s institutions and reached the point of overthrowing the 43-year-old dictatorship while wider sections of Iranian society have begun to participate in the mobilizations in response to the Islamic Republic regime’s attempt to crush the protests by using oppression and violence through the army, Revolutionary Guards, Basij and civilian paramilitary forces.

Demands of Iranian women against sharia oppression, patriarchal violence and capitalist exploitation… Democratic and economic demands of the Iranian working class… Democratic, economic and social demands of the ethnic and religious minorities of the country, such as Kurds, Baluchis and Azeris, who have been subjected to further exploitation by the regime over the years… Demand for freedom of the population under the age of 30, that is, the youth, who make up 60 percent of the population… And demand of the Iranian society as a whole to get rid of the straitjacket imposed on it by the regime… All these demands in the past two months have turned into a revolutionary popular uprising by uniting around the demand of “The people want the overthrow of the regime” with the slogans “Death to the dictator!”, “We do not want the Islamic Republic!”, “Woman, life, freedom!”, “Death to the tyrant, whether he is the supreme leader or the shah!”

The mobilizations of women and peoples could not be stopped in Iran

Although the intense pressure and violence by the mullah regime towards the mobilizations has led to the death of around 500 people (sources in conflict in Iran state that this number is close to 1000) and the arrest of more than 15 thousand people, working peoples of Iran do not back down on their struggle against the regime. The Islamic Republic regime, which has lost its legitimacy in the eyes of the masses, is aware that it will not be able to maintain its power if it steps back from its policies of violence. For this reason, it constantly strives to increase the oppression on the masses. It is also in this context that 227 of the 290 deputies of the Iranian parliament called the judiciary to sentence 14,800 people arrested during the mobilizations to death on charges of “gathering against national security”, “conflict with the Islamic Republic” and “corruption on earth”. On the other hand, the regime is trying to divide the united anger of the Iranian peoples towards itself by using the ethnic and religious tensions it has created historically on Iranian society by applying a more intense attack on the mobilizations, especially in Kurdistan and Balochistan, by pushing the organizations there to take more radical positions. While massacres against civilians were carried out in many cities of Kurdistan and Balochistan for more than two months, there is information that chemical gas was used by the regime forces in these massacres in Kurdish provinces. In addition, the protesters also state that the dictatorship regime uses sexual violence in prisons against those arrested during the mobilizations.

However, all these maneuvers and attempts of the regime to intimidate the masses have so far been let down by the struggle. The closest example of this is the general action process announced in the country on November 15, 16 and 17. This three-day protest, which was announced on the occasion of the anniversary of the revolt that started after the increase in gasoline prices in Iran in 2019, and in the memory of nearly 4,000 people who were killed by the regime in this uprising, made the anti-regime protests even more massive. Currently, the youth continue to organize boycotts at many universities, high schools and secondary schools. Women, Kurds, Baluchis and Iranian working people continue their protests in many cities and towns. The Iranian working class is organizing strikes in many sectors such as oil, natural gas, metal, iron and steel, glass, food, education and transportation. At the same time, the merchants and tradespeople, who were ideologically, economically and politically among the biggest partners of the mullah class during the construction of the Islamic Republic regime, have also closed their stores and participated in the mobilizations.

End to the dictatorship regime! Let’s establish a national coordination of workers’ and struggle committees!

All these sectors, while expressing their own demands, combine their struggles with the point of overthrowing the dictatorship regime. The anti-regime revolutionary uprising, which started spontaneously, also de facto targets all the representatives of the capitalist exploitation system. The mobilized masses are also targeting the representatives of the bourgeois order, such as the reformist wing or the shahist, pro-monarchy sectors within the Islamic Republic regime, whose interests lie in the continuation of the capitalist exploitation order in the face of the deepening crisis of the regime and who want to benefit from the uprising for this purpose. The consciousness of breaking away from the dictatorship regime and the capitalist exploitation system, which the working people of Iran reached in their mobilization, is crystalized in the slogan of “Death to the tyrant, whether he is the supreme leader or the shah!”

As the International Workers’ Unity – Fourth International (IWU-FI), we salute the revolutionary uprising of the working peoples of Iran against the dictatorial, capitalist, counter-revolutionary Islamic Republic regime and convey our full internationalist solidarity!

We believe that one of the most fundamental elements that gives a revolutionary character to the uprising of the Iranian working people is that the mobilized masses have begun to build their own self-organizations, workers’ councils and local committees within action. The Iranian class struggle, which had the experience of shuras (councils) during the 1979 process and of councils during the worker strikes that marked the years of 2017-2020, is still trying to create its own dual power organ cores against the dictatorship regime by using these examples.

We think that the development and spread of these organizations is of vital importance in terms of ensuring the continuity of the struggle of women, youth, working class, Kurds, Baluchis, Azeris, Arabs and all oppressed sectors. The revolutionary process also necessitates the development and spread of these mass self-organizations for the self-defense of the mobilized working people in the face of the intense pressure and violence applied by the mullah regime. Bringing these organizations together around a national coordination and bringing them to the point of organizing a general strike will be decisive in the overthrow of the Islamic Republic regime.

As the International Workers’ Unity – Fourth International (IWU-FI), precisely for these reasons, we believe that this coordination should be equipped with a revolutionary action program to make the masses break away from the dictatorship and capitalist exploitation system. And accordingly, it is necessary to continue struggle for the construction of a revolutionary socialist leadership in order to ensure breaking away in favor of the workers and working class.

A struggle for an Independent and Sovereign Constitutional Assembly which will consign the Islamic Republic’s constitution to the dustbin of the history and create a new constitution for the needs of women, working class and peoples is necessary.

In this line, the struggle should be directed towards the construction of a worker-laborer government which will carry it to an absolute breaking away from the regime, capitalist exploitation system and imperialism, and protect the victories of the working class and all oppressed sections.

As IWU-FI, we’ll continue to unconditionally support the struggle of the Iranian working people, women, youth, working class, Kurds, Baluchis, Azeris, Arabs and all other oppressed sections to break away from the dictatorship and exploitation system.

In order for the revolutionary uprising to be victorious, as IWU-FI, we call the unions, women and youth organizations, political parties which embrace the democratic demands and the world left for an international solidarity. We invite them to organize unified protests in front of the embassies and consulates, and on the streets in all countries.

End to the criminalization of mobilizations and the execution of death penalty!

Release all prisoners immediately!

End to the sharia oppression, patriarchal violence and capitalist exploitation of women and LGBTIQ!

Repeal of the mandatory hijab law!

Entitlement of all the democratic rights of the oppressed nations, including the right to self-determination!

End to the dictatorship regime of mullahs!

International Worker’s Unity – Fourth International

November 19, 2022

İran devrimi sürüyor! İran emekçi halklarının diktatörlük rejimi karşısındaki devrimci seferberliğiyle uluslararası dayanışmaya!

0

İran’da iki ay önce başlayan halk ayaklanması, ülkede İslam Cumhuriyeti rejimine karşı gelişen bir devrimci süreç açtı. Mahsa Jina Amini’nin katledilmesinin ardından öncülüğünü kadınların üstlendiği ve ahlak polisi, İrşad Bakanlığı, Besiç ve Velayet-i Fakih gibi molla rejiminin kurumlarının ilgasını hedefleyen taleplere başlayan isyan hızlı bir şekilde toplumsallaştı.

İslam Cumhuriyeti rejiminin eylemleri ordu, Devrim Muhafızları, Besiç ve sivil paramiliter güçleri eliyle baskı ve şiddet yoluyla ezmeye çalışması karşısında İran toplumunun daha geniş kesimleri seferberliklere dahil olmaya başlarken, kitlelerin talepleri de rejimin kurumlarının ilgasını aşarak 43 yıllık diktatörlüğün devrilmesi noktasına ulaştı.

İranlı kadınların şeriatçı baskı, patriyarkal şiddet ve kapitalist sömürüye karşı talepleri… İran işçi sınıfının demokratik ve ekonomik talepleri… Rejim tarafından yıllar boyu daha fazla sömürüye maruz bırakılan Kürtler, Beluciler, Azeriler gibi ülkenin etnik ve dinsel azınlıklarının demokratik, ekonomik ve sosyal talepleri… İran nüfusunun yüzde 60’ını oluşturan 30 yaş altı nüfusun, yani gençlerin özgürlük talebi… Ve bir bütün olarak İran toplumunun, rejimin kendisine dayattığı deli gömleğinden sıyrılma talebi… İşte tüm bu talepler geride kalan iki aylık süreçte, “Diktatöre ölüm!”, “İslam Cumhuriyeti istemiyoruz!”, “Kadın, yaşam, özgürlük!”, “Rehber de olsa, şah da olsa zalime ölüm!” sloganları eşliğinde “Halk rejimin yıkılmasını istiyor!” talebi etrafından birleşerek devrimci bir halk ayaklanmasına dönüştü.

İran’da kadınların ve halkların seferberlikleri durdurulamadı

Molla rejiminin seferberliklere dönük uyguladığı yoğun baskı ve şiddet şu ana kadar 500’e yakın kişinin hayatını kaybetmesine (İran içerisinde mücadele halindeki kaynaklar bu sayının 1000’e yaklaştığını ifade etmekte), 15 binden fazla kişinin de tutuklanmasına yol açsa da İran emekçi halkları rejim karşıtı mücadele azimlerinden geri adım atmıyor. Kitlelerin gözünde meşruiyetini önemli ölçüde yitiren İslam Cumhuriyeti rejimi ise, şiddet politikalarından geri adım attığı takdirde iktidarını koruyamayacağının farkında. Bu nedenle kitlelere dönük baskının dozunu sürekli olarak artırma gayretinde. İran parlamentosunun 290 milletvekilinden 227’sinin, “milli güvenliğe karşı toplanma”, “İslam Cumhuriyeti ile çatışma” ve “yeryüzünde yolsuzluk” suçlamalarıyla, seferberlikler sırasında tutuklanan 14.800 kişinin idama mahkûm edilmesi amacıyla yargıyı göreve çağırması da bu düzleme oturmakta. Öte yandan rejim, özellikle Kürdistan ve Belucistan’da seferberliklere dönük daha yoğun bir saldırı uygulayarak buradaki örgütleri daha radikal pozisyonlar almaya iterek İran toplumu üzerinde tarihsel olarak yaratmış olduğu etnik ve dini gerilimleri kullanıp İran halklarının kendisine yönelmiş olan birleşik öfkesini bölmeye çabalıyor. İki ayı aşkın süre zarfında Kürdistan ve Belucistan’ın birçok şehrinde sivil halka dönük katliamlar gerçekleştirilirken, Kürt illerinde bu katliamlarda rejim güçleri tarafından kimyasal gaz kullanıldığı bilgileri ulaşmakta. Ayrıca diktatörlük rejiminin, seferberlikler esnasında tutukladığı kişilere dönük olarak hapishanelerde cinsel şiddet uyguladığı da protestocular tarafından dile getiriliyor.

Ancak rejimin tüm bu manevraları ve kitleleri sindirme girişimleri bizatihi mücadelenin kendisi tarafından şu ana kadar boşa düşürülmüş durumda. Bunun en yakın örneğini, ülkede 15-16 ve 17 Kasım günlerinde ilan edilen genel eylemlilik süreci oluşturuyor. 2019 yılında İran’da benzin fiyatlarına yapılan zammın ardından başlayan isyanın yıl dönümü vesilesiyle ve bu ayaklanmada rejim tarafından katledilen 4000’e yakın kişinin anısına ilan edilen bu üç günlük eylemlilik, rejim karşıtı protestoların daha da kitleselleşmesini sağladı. Halihazırda gençlik, birçok üniversite, lise ve ortaokulda boykotlar düzenlemeyi sürdürüyor. Kadınlar, Kürtler, Beluciler ve İran emekçi halkları birçok şehir ve kasabada eylemlerine devam ediyor. İran işçi sınıfı petrol, doğalgaz, metal, demir-çelik, cam, gıda, eğitim, ulaşım gibi birçok sektörde grevler örgütlüyor. Aynı zamanda İslam Cumhuriyeti rejiminin inşası sürecinde ideolojik, ekonomik ve politik olarak molla sınıfının en büyük ortaklarından olan tüccar sınıfı ve pazar esnafı da kepenk kapatarak seferberliklere dahil olmuş durumda.

Diktatörlük rejimine son! İşçi ve mücadele komitelerinin ulusal koordinasyonunu sağlayalım!

Tüm bu sektörler bir yandan kendi taleplerini de dile getirirken, mücadelelerini diktatörlük rejiminin alaşağı edilmesi noktasında birleştiriyor. Kendiliğinden bir şekilde başlayan rejim karşıtı devrimci ayaklanma bir yandan da de facto bir şekilde kapitalist sömürü düzeninin temsilcilerinin tamamını hedefine koyuyor. Seferberlik halindeki kitleler, rejimin derinleşen krizi karşısında çıkarı kapitalist sömürü düzeninin devamında yatan ve bu amaçla ayaklanmadan kendi yararına faydalanmak isteyen İslam Cumhuriyeti rejimi içerisindeki reformist kanat ya da şahçı, monarşi yanlısı odaklar gibi burjuva düzen temsilcilerini de hedefe koyuyor. İran emekçi halklarının seferberlik içerisinde ulaşmış olduğu, diktatörlük rejiminden ve kapitalist sömürü düzeninden kopuş bilinci “Rehber de olsa, şah da olsa zalime ölüm!” sloganında kristalize oluyor.

İşçilerin Uluslararası Birliği – Dördüncü Enternasyonal (İUB-DE) olarak, İran emekçi halklarının diktatöryel, kapitalist, karşı devrimci İslam Cumhuriyeti rejimi karşısında sergilemekte olduğu devrimci ayaklanmayı selamlıyor ve tüm enternasyonalist dayanışmamızı iletiyoruz!

İran emekçi halklarının ayaklanmasına devrimci karakterini veren en temel unsurlardan bir tanesinin de seferberlik halindeki kitlelerin eylem içerisinde kendi öz örgütlenmelerini, işçi konseylerini ve mahalli/yerel komitelerini inşa etmeye başlaması olduğu kanaatindeyiz. 1979 sürecinde şuralar, 2017-2020 yıllarına damgasını vuran işçi grevleri sürecinde de konseyler deneyimine sahip olan İran sınıflar mücadelesi bugün de bu örneklere başvurup diktatörlük rejimi karşısında kendi ikili iktidar organı nüvelerini yaratma gayretinde.

Bu organların gelişip yayılmasının kadınların, gençlerin, işçi sınıfının, Kürtler’in, Beluciler’in, Azeriler’in, Araplar’ın ve tüm ezilen unsurların mücadelesinin sürekliliğini kılması bakımından hayati önemde olduğunu düşünüyoruz. Devrimci süreç aynı zamanda, molla rejiminin uygulamakta olduğu yoğun baskı ve şiddet karşısında bu kitle öz örgütlenmelerinin seferberlik halindeki emekçi halkların öz savunması bakımından geliştirilip yaygınlaştırılmasını da zorunlu kılıyor. Yine bu organların ulusal çapta bir koordinasyon etrafından bir araya getirilebilmesi ve bir genel grevin örgütlenmesi noktasına taşınabilmesi İslam Cumhuriyeti rejiminin alaşağı edilmesinde belirleyici nitelikte olacak.

İşçilerin Uluslararası Birliği – Dördüncü Enternasyonal (İUB-DE) olarak, tam da bu nedenlerle, bu koordinasyonun kitlelerin diktatörlüğe ve kapitalist sömürü düzenine son vermesine yönelik bir eylem programıyla donanması gerektiğine inanıyoruz. Ve bu yolda, işçi sınıfından ve emekçilerden yana bir çıkış sağlamak için devrimci sosyalist bir önderliğin inşası için mücadeleyi sürdürmek gerekiyor.

İslam Cumhuriyeti anayasasını tarihin çöplüğüne atacak, kadınların, işçi sınıfının ve halkların ihtiyaçlarına hizmet edecek yeni bir anayasa oluşturacak Bağımsız ve Egemen bir Kurucu Meclis için mücadele etmek gerekiyor.

Ve bu yolda, mücadeleyi, rejimden, kapitalist sömürü sisteminden ve emperyalizmden kesin bir kopuşa götüren, işçi sınıfının ve tüm ezilenlerin kazanımlarını koruyacak bir işçi-emekçi hükümetinin inşasına ilerletmek gerekiyor.

İUB-DE olarak, tüm bu çerçeve uyarınca İran emekçi halklarının, kadınların, gençlerin, işçi sınıfının, Kürtler’in, Beluciler’in, Azeriler’in, Araplar’ın ve diğer tüm ezilen unsurların diktatörlük rejiminden ve sömürü düzeninden kopuş mücadelesini koşulsuz bir şekilde desteklemeyi sürdüreceğiz.

Devrimci ayaklanmanın zafer kazanması için, İUB-DE olarak sendikalara, kadın ve gençlik örgütlerini, demokratik talepleri sahiplenen siyasi partilere ve dünya soluna uluslararası dayanışma çağrısı yapıyoruz. Her ülkede büyükelçiliklerin, konsoloslukların önünde ve sokaklarda birleşik eylemler düzenleme davetinde bulunuyoruz.

Seferberliklerin kriminalize edilmesine, idam cezası uygulamasına son!

Tüm tutsaklar derhal serbest bırakılsın!

Kadınlar ve lgbti+lar üzerindeki şeriatçı baskı, patriyarkal şiddet ve kapitalist sömürüye son!

Zorunlu başörtüsü yasası kaldırılsın!

Ezilen ulusların kendi kaderlerini tayin hakkı dahil tüm demokratik hakları tanınsın!

Mollaların diktatörlük rejimine son!

İşçilerin Uluslararası Birliği – Dördüncü Enternasyonal

19 Kasım 2022

Campus Rally for Iran: Istanbul Technical University

0

Yesterday on November 30th, dozens of Istanbul Technical University students came together for a united campus rally to support women, students, workers, and all the people of Iran in a united action with the students of more than 200 universities around the globe.

In this gathering, that was held in the most crowded open air area of the university, Iranian students alongside Turkish students sang revolutionary shanties while holding banners including the names of all who have been killed (the ones that we know of), the pictures of some of the imprisoned and killed, and “the woman_life_freedom” slogan. A number of tutors, activists, and reporters also joined the rally.

This gathering aimed to raise awareness among the academic community about the continuation and importance of the Jina uprising and to seek the academic community to stand in solidarity and declare their support of the movement. In the end, students read a statement on the mentioned subject, and the university echoed with revolutionary chants.

As the university had refused to officially give permission to this rally, more than 20 students who had come from the other universities of Istanbul could not enter the university. Hopefully, considering the peacefulness of the gathering, the university would collaborate with the students in the next event, seeing that till the fall of tyrants, the students will be in defiance.

We, the Iranian students, call on students, tutors, and all the academic community to believe in the importance of the support of the academia and stand with us for woman, for life, and for freedom.

İran işçi sınıfı, ayaklanmaya grevlerle katılıyor

0
Demir-çelik işçileri 15 Kasım 2022'de İsfahan'da grevde.

İran’da geçtiğimiz 1 ay boyunca işçi sınıfı grevlerle, İslam Cumhuriyeti rejimi karşısında gelişen seferberliklere daha da aktif bir şekilde dahil oldu. Hazırlanan bu haritada eksikler olsa dahi sınıfın ülkenin birçok bölgesinde mücadale içerisinde olduğunu görmek mümkün.

1 Aralık 2022, İran’daki grevler haritası. Haritada taşımacılık işçilerinin mevcut grevleri gösterilmemiştir. Kaynak: The Revolution Times.

Demir-çelik, metal, petrol rafinerileri, taşımacılık (kamyon şoförleri, rafineri tankerleri, vb.), gıda, eğitim emekçileri gibi birçok farklı sektörde grev ve mücadeleler sürüyor. Molla rejiminin kitle seferberliklerine dönük yoğun baskısı karşısında İran işçi sınıfının üretimden gelen gücünü kullanarak mücadele sahnesine çıkması, ülkede diktatörlük rejimi karşısında süren kitlesel seferberliklerin kaderinde belirleyici unsurlardan biri.

Kitleler ve rejim arasında seferberlikler sonucunda açığa çıkan “pat durumundan”, İran emekçi halkları yararına bir çıkışın yaratılmasında, belleğinde ciddi mücadele ve örgütlenme birikimi olan ülke işçi sınıfının rolü belirleyici olacak.

Tabii mevcut grevlerin önemli bir kesiminin kendi aralarında tam anlamıyla bir koordinasyona sahip olmadığını da belirtmemiz gerekiyor. Bu 43 yıllık diktatörlük rejiminin sınıf örgütlenmesi üzerinde uyguladığı baskıcı politikanın bir sonucu.

Öte yandan mücadele halindeki işçi sınıfının elinde 1979’un şuraları, 2018-2020 grev dalgalarının örgütlenme deneyimleri mevcut. Ve bugün de özellikle 2018 yılından beri var olan kendi özörgütlenmelerini geliştiriyorlar.

Fabrika komiteleri, konseyler, şuralar yoluyla işyerlerinde, sektörlerinde ve aynı zamanda da yaşadıkları bölgelerde kitle özörgütlenme araçlarını inşa çabası içerisindeler. Keza bu örgütlenmelerin gelişip ulusal bir koordinasyon seviyesine erişebilmesi mevcut grevlerin de koordinasyonunu mümkün kılacak. Ve bu vesileyle, zaten İran işçi sınıfının halihazırda gündeminde olan bir genel grevin örgütlenebilmesini açığa çıkartacak.

Böylesi bir süreç molla rejiminden ve sömürü politikalarından İran emekçi halkları yararına bir kopuş için anahtar nitelikte.

Ve yine rejimin karşısında kadınların, gençlerin, emekçi halkların, kitlelerin kendi özörgütlenmelerini yaygınlaştırarak, kendi ikili iktidar pratiklerini açığa çıkartmalarında da belirleyici.

***

Bu yazı ilk olarak Twitter’da yayımlanmıştır:

İUB-DE heyeti Ukrayna’da solla ve militan sendikalarla bir araya geldi

0
İUB-DE heyeti savaş bölgesine 40 kilometre mesafede Bağımsız Demiryolu İşçileri Sendikası'yla bir araya geldi.

İşçilerin Uluslararası Birliği – Dördüncü Enternasyonal (İUB-DE) heyeti, sol partiler ile gruplara ve militan sendika sektörlerine yardım etmek için ikinci kez Ukrayna’ya bir ziyaret gerçekleştirdi. Bir önceki dayanışma ziyareti Mayıs ayındaydı. Heyete İspanya Devleti seksiyonumuz olan Enternasyonalist Mücadele’den M. Esther del Alcázar ile Josep Lluís del Alcázar ve Türkiye seksiyonumuz İşçi Demokrasisi Partisi’nden Sedat Durel katıldı.

19 Kasım’da Ukrayna’nın başkenti Kiev’e varan heyet, işgal karşıtı Ukraynalı savaşçıların gönüllü ağının sözcüsü Sergei Movchan tarafından, ilk ziyarette olduğu üzere bir kere daha karşılandı.

Kyvy Ryh madencilerine ve demiryolu işçilerine topladığımız yardımları ulaştırdık

İUB-DE heyeti, başkent Kiev’den, Ukrayna’nın en önemli şehirlerinden biri olan ve bir madencilik ve metalurji şehri Kyvy Rih’e ulaşmak için bir gece treni ile Ukrayna’nın güneydoğusuna gitti. Heyet Bağımsız Maden İşçileri Sendikası’na, sendikanın cephede bulunan yoldaşlarına göndermek istediği telsizleri ve kışlık termal giysileri orada teslim etti. Madenciler sendikasının 1000’i cephede olmak üzere 6000 üyesi var. Sendika, İUB-DE heyetine birkaç gün önce cephede iki madencinin öldüğünü aktardı. Bu sendika cephede şimdiden 42 şehit vermiş durumda. Sendikanın aynı zamanda aynı şehirde bulunan büyük çelik fabrikasında örgütlenme faaliyetleri ve cephede çalışan üyeleri de var.

Bağımsız Maden İşçileri Sendikası, mücadelelerinin Rus yenilgisini ön planda tuttuğunu ancak madenlerin sahibi olan bir oligarşi ile sendikal hakları kısıtlayan yasalar uygulayan Zelenski hükümeti ile hala karşı karşıya olduklarını da unutmadıklarını aktardılar. Bu ikili mücadeleyi bize açıklayan sendikalı işçiler, “asıl odak noktasının cephe olduğunu ama kendilerinin hükümet politikalarını unutmadığını ve mücadeleden vazgeçmeyeceklerini” ilettiler. Ayrıca hükümetin cephedeki askerlere çok az kış malzemesi göndermesini de kınadılar. Bu nedenle ikmal kaynaklarına sahip olmak oldukça önemli; zira İUB-DE heyeti havanın gerçekten çok soğuk olduğunu ve kışın kapıda olmasının ülke içinde kaosa neden olduğunu raporladı.

Kryvy Rih’de Bağımsız Demiryolu İşçileri Sendikası’na da ikinci teslimatımızı ilettik. Sendikalı işçiler, Ukrayna’da 200 bin demiryolu işçisi olduğu için demiryolu işçilerinin taşıdığı ekonomik ve sosyal ağırlığın önemini vurguladılar. Ukrayna’da demiryolları devlete ait ve bu nedenle de muhtemelen Avrupa’nın en büyük halka açık şirketi. Sendika, İUB-DE heyetine aynı zamanda hükümetin demiryollarını özelleştirme planlarını engellemeye çalıştıklarını aktardı. Şu anda demiryollarının çok kârlı bir bölümü var ki, o da mal taşımacılığının yapıldığı bölüm ve hükümet de bu bölümün tamamını özelleştirmek istiyor. Sendika daha sonra heyetimize, lokomotifleri tamir ettikleri atölyeleri de gösterdi.

Cepheden 40 kilometre uzaklıktaki Zaporijya ziyaretimiz

Ardından İUB-DE heyeti otobüsle birkaç saat içinde Ukrayna’nın elinde bulunan Zaporijya şehrine vardı. Heyet, Zaporijya’da cephe hattına en yakın yerdeydi. Şehir, Dnipro Nehri üzerinde yer almakta. Şehrin 40 kilometre güneyinde cephe hattı bulunmakta ve nehrin diğer tarafında da Rus işgali altındaki ünlü nükleer santral mevcut.

Heyetimiz orada yerel demiryolu sendikası ile bir araya geldi. Burada sendikanın sahip olduğu Direniş Evi’ne gıda yardımı yaptık. Şehirdeki bir toptan satış merkezinden satın aldığımız gıda yardımını alacak olan çok muhtaç haldeki 79 aile mevcuttu. Heyet olarak sendikanın talep ettiği ürün listesine uyduk. Her biri un, yağ, şeker, konserve et içeren 79 parçalık alışveriş kutuları, aynı zamanda makarna, mercimek ve çocuklu aileler için süt konsantresi de içeriyordu. Bunlar, İUB-DE seksiyonlarının dayanışmayla topladığı mali yardımlarla satın alındı.

İUB-DE’nin bu yardımları derhal kamyonla, Zaporijya demiryolu terminalinin bulunduğu lokomotif depolarının içindeki sendika ofislerine taşındı. Her birinin teslimatı aldığına dair bir belge imzaladığı ve herkese aynı miktarın verildiği bir yardım listesinde yer alan yoldaşlar sendikanın ofisine gelmeye başladı ve yardımlarını aldılar. Yardım kutuları arasındaki tek fark, küçük çocuklu aileler için ekstra verilen süt ürünleriydi. Bunun haricinde bütün yardımlar herkese aynı miktarda verildi ve bunların karşılığında bir makbuz imzalandı. Ukrayna’da şu anda bir gıda krizi yaşanmakta ve bu, sosyal olarak kaotik bir durum yaratıyor.

İUB-DE heyetinin yardım malzemeleri kamyonlara yükleniyor.

Yardım malzemeleri dağıtılmaya başlandığında, bazı uçaksavar bataryaları, İUB-DE heyetinin bulunduğu yerde bir Rus füzesini düşürdü. Rus füzesinin düşürülmesi alkışlarla karşılandı. Heyetteki yoldaşlarımız bunun büyük bir duygusal an yarattıklarını kaydetti. Ardından, yardım için bir minnettarlık göstergesi olarak, sendikalı aileler İUB-DE heyetine birkaç gün önce yakınlara düşen bir Rus füzesinden parçalar hediye ettiler ve bunun için, füzeden demir parçaları kesildi. Bütün bu saldırılar, esas olarak ülkenin doğu kesimini vuran füze saldırıları dalgasının bir parçası. 

Heyetimiz gece trenle Kiev’e geri döndü. Bu tur boyunca yoldaşımız Sergei rehberlik görevini üstlendi ve çeviriye yardımcı olmak için heyetimize eşlik etti.

İUB-DE heyetinin yardım malzemeleri sendikanın ofisinde işçi ailelerine dağıtılıyor.

Bu malzeme teslimatlarının dışında, gezinin tamamı Ukrayna solu ve bağımsız ve militan sendikalarla ilişkilerin derinleştirilmesine hizmet etti. Mayıs ayındaki ilk teslimattan bu yana, mevcut ziyaretimiz içinde birlikte çalıştığımız dayanışma kampanyası çevresinde yer alan gençlik sektörleri hakkında daha fazla bilgi edinmek, deneyimlerini ve yaptıkları çalışmaları öğrenmek için bir fırsat oldu. Bu gençlik sektörü kendisini anti-otoriter olarak tanımlıyor ve içinde anti-faşist ve anarşist kesimler de mevcut; aynı zamanda cephede çarpışan yoldaşları da bulunmakta.

Ele geçirilen bir Rus füzesinin kalıntıları.

Öte yandan bu ziyaret, kısa bir süre önce ilk ulusal etkinliğini gerçekleştiren Sosyal Hareket ile tartışmamızı derinleştirmemizi de sağladı. Sosyal Hareket, işçi ve emekçilerin bir partisini inşa etmek isteyen ve sosyalizmi hedefleyen bir hareket. Ve bu hareket, programını yalnızca Rus işgaline karşı mücadeleyi desteklemek için değil, aynı zamanda ülkenin gelecekteki yeniden inşası sorununu da belirlemek için tartışmaya başladı. Çünkü yeniden yapılanma meselesi şu anda Ukrayna’da tartışılıyor. Ukrayna’da nasıl bir yeniden yapılanma olacak? İşgal başlayınca ülkeden kaçan aynı oligarkları, yine ülkedeki denetim merkezlerine geri getirecek bir yeniden yapılanma mı olacak? Yoksa yeniden yapılanma anı geldiğinde ihtiyaçlarına cevap verilecek olanlar, direnen ve cephenin ön saflarında yer alan işçiler mi olacaklar? Bu ikilem bugün temel önemde. Dolayısıyla artık mesele sadece savaş meselesi değil, yeniden yapılanma da masaya yatırılıyor ve bu, Sosyal Hareket’ten yoldaşlarla yaptığımız dostça tartışmanın bir parçası.

İUB-DE heyeti, topladığı maddi yardımları Ukrayna sendikalarına iletti

0
Maden işçileri önderi Yuri Smoilov ile birlikte Bağımsız Maden İşçileri Sendikası üyelerine yardım malzemelerinin teslimi, Kasım 2022.

İşçilerin Uluslararası Birliği – Dördüncü Enternasyonal (İUB-DE) heyetinin, Ukrayna’daki halk direnişiyle dayanışmak için gerçekleştirdiği Ukrayna ziyaretinin kapsamında, sendikalı işçiler de dahil olmak üzere Putin’in işgaline karşı direnen ve işgale karşı savaşanlara, toplanan maddi yardımlar iletildi. İUB-DE heyeti, İspanya Devleti partimiz olan Enternasyonalist Mücadele’den Josep Lluis del Alcázar ve Maria Esther del Alcázar ile Türkiye partimiz İşçi Demokrasisi Partisi’nden Sedat Durel’den oluşuyordu.

Bağımsız Demiryolu İşçileri Sendikası üyelerine malzeme teslimi, Kasım 2022.

İUB-DE heyeti Ukrayna’nın güneyinde yer alan Kryvyi Rih kentindeki Bağımsız Maden İşçileri Sendikası’yla bir araya geldi. Bu sendikanın şu anda cephede savaşan 1000 üyesi bulunmakta; sendika bugüne dek işgal karşıtı mücadelede 42 şehit verdi, son 2 şehit ise birkaç gün önce hayatını kaybetmişti. İUB-DE heyetinin sendikanın önderi Yuri Smoilov ve diğer işçi önderleriyle gerçekleştirdiği görüşme sırasında savaşın durumu, işgalin başlamasıyla yerel oligarkların Ukrayna’dan kaçmış olması ve işgal karşıtı mücadeleyle başkan Zelenski’nin işçi düşmanı politikalarına karşı verilen mücadelenin paralelliği tartışıldı. 

Kryvyi Rih kentindeki savaş bölgesinde terk edilmiş bir Rus tankı. Fotoğraf: İUB-DE heyeti.

İUB-DE heyeti maden işçilerine topladığı yardımları ilettikten sonra Bağımsız Demiryolu İşçileri Sendikası’yla da görüştü ve bu sendikaya radyo telsizler ile işgalcilere karşı savaş sürerken Ukrayna kışına hazır olunabilmesi için termal giyecekler iletildi.

Heyetteki yoldaşlarımız, faaliyetler sırasında muharebe bölgelerinden kurtarılan tahrip olmuş Rus ağır araçlarının sergilendiği parkı da ziyaret edebildiklerini raporladılar. Ayrıca heyetimiz, hava saldırılarını bildiren uyarı alarmlarını iki kez duyarak sığınaklara çekilmek durumunda da kaldı.

Kryvyi Rih kentindeki çatışma bölgesinden bir Rus savaş aracı. Fotoğraf: İUB-DE heyeti.

30 Kasım 1990: Büyük madenci yürüyüşünü başlatan grev

0

Bartın’da sermaye ve rejim işbirliğiyle canlarına kastedilen 41 maden işçisi kardeşimizin anısına…

30 Kasım 1990 tarihinde Genel Maden İş Sendikası’nda (GMİS) örgütlü olan maden işçileri 2,5 milyon lira maaş ve 85 bin lira yevmiye talebiyle greve çıktılar. Grevin merkezi Zonguldak olsa da, çevre illerden madenciler de greve katıldılar. Zonguldak, ocak ayının başına dek bir grev kenti olacak ve hükümete karşı verilen mücadelenin üssü rolünü oynayacaktı. Maden işçilerinin öncülüğünde, madenci aileleri, kent esnafı, öğrenciler ve aydınlar da grevin arkasında, grevin kazanması için hizaya girecekti.

Grevci maden işçilerinin taleplerine karşılık olarak, ANAP (Anavatan Partisi) hükümetinin önerisi 1,2 milyon lira maaş ve 64 bin lira yevmiyeydi. 1989 bahar yerel seçimlerinde, uyguladığı emek düşmanı politikalar nedeniyle hezimete uğramış olan Özal, madenlerin kamu kontrolü altında kaldıkça kâr edemediklerini, bu nedenle madenlerin devletin elinden çıkarılması gerektiğini iddia ediyor; madenlerdeki üretimi bilerek düşürecek politikalar uygulayarak hatalı ve yalancı bilançolar açıklıyor ve böylece IMF ile Dünya Bankası’nın dayattığı özelleştirme paketlerini hayata geçirmeye çalışıyordu. Özal, maden işçilerinin talepleri söz konusu olduğunda şöyle konuşuyordu:

“Zonguldak kömür havzasında işçiye verilen ücret, sattığınız kömürün bedelini karşılamıyor… Zararı 500-600 milyarı buluyorsa yarın yüzde 60 zam verdiğiniz zaman bu açık, bu zarar 1 trilyonun üstüne çıkar. Kim ödeyecek bu parayı. Üretim olmayan yere haddinden fazla para verirseniz enflasyonu körüklersiniz.”

Hükümet maden işçilerinin pes edeceğini düşünüyordu; işçileri teslim alma sürecini hızlandırmak için madenleri kapatacağına dair bir şantaja dahi başvurdu. GMİS’in bağlı olduğu Türk-İş, madencilere destek için 3 Ocak 1991 günü yurt genelinde bir genel grev gerçekleştirdi. Bunun üzerine maden işçileri hükümet üzerindeki baskıyı artırmak istediler. 30 Kasım’da başlayan grev 35. gününü doldurmuştu: Ankara’ya yürüme ve Çankaya’daki “tek adama” işçi sınıfının gücünü hatırlatma kararı alındı.

Maden işçilerini Ankara’ya götürecek olan otobüslerin yolu devlet zoruyla kesildi, böylece otobüsler Zonguldak kent merkezine giremedi. 4 Ocak sabahı, on binlerce işçi, sendikanın Zonguldak şubesinin önünde toplandı. Doğal bir işçi mitingine dönüşen eylemde, işçiler Ankara’ya yürüme kararı aldılar. Böylece herhangi bir ön hazırlık yapılmaksızın, maden işçileri ile ailelerinden oluşan 100 bin kişilik bir proleter ordusu, Ankara’ya yürümeye başladı.

Büyün madenci yürüyüşü, 1989’un baharında patlak vermiş olan işçi mücadelelerinin zirve noktasını temsil ediyordu. Bu yürüyüş,12 Eylül 1980 darbesinde generallerin getirdiği ve ardından liberal, milliyetçi ve İslamcı düzen partileri tarafından korunan işçi düşmanı ve patron dostu paylaşım sözleşmesine karşı, Türkiye işçi sınıfının ortaya koyduğu en militan mücadeleydi. Yürüyüş yalnızca düşük ücret politikalarına karşı değil, aynı zamanda madenler ile enerji sektörünün özelleştirilmesi ve kamu yatırımlarının yağmalanmasına karşı da bir ayaklanmaydı.

Hiç şüphe yok ki Özal hükümeti ile Türk burjuvazisi de bunu bir ayaklanma olarak gördü: Ankara sınırına ordu çıkartma yaptı, tanklar ve tüfeklerle Türk kapitalizminin başkenti koruma altına alındı. Zira işçilerin Devrek ziyareti, ayaklanmanın büyüdüğüne işaret ediyordu. Devrek bir bütün olarak evlerini, fırınlarını, kahvehanelerini işçilere açtı; fırınlar işçilere ekmek dağıttı, proleter aileler grevci kardeşlerini evlerinde ağırladı. Madenciler kentten ayrılırken Devreklilerin attığı slogan “Devrek burada, devlet nerede?” idi.

Yürüyüş halinde olan maden işçilerinin Zonguldak-Botan sloganı atarak Kürt hareketiyle kardeşleşmeleri, Ankara’dan büyük bir kaygıyla izlendi ve hükümetin eli ayağı birbirine dolandı. Bugüne kadar “terör” korkusunu kullanarak ve araçsallaştırarak işçileri ve işçi hareketini dizginlemeye çalışmış olan rejim, şok ve histeri içinde Zonguldaklı maden işçilerinin Botan’la devrimci dayanışmasını ilan ettiğine tanık oluyordu. Ankara açısından işçiler derhal, ne pahasına olursa olsun durdurulmalıydı.

Dönemin Başbakanı Yıldırım Akbulut Bolu’ya gidip, sendikanın başkanı Denizer’le görüştü. Sonuçsuz kalan bu görüşme Özal’ı sinirlendirdi. Sermayenin bu kibirli uşağı şöyle konuşuyordu: “Nasıl olur da başbakan işçilerin ayağına gider!”

İşçiler Mengen’e ulaştıklarında, hükümet işçilerin yollarının üzerine iş makineleri çıkarttı. İşçiler bu engeli aştı. Ardından hükümet işçilerin karşısında jandarmayı çıkarttı. İşçiler yürüyüşe devam etmek istediğinde çıkan çatışmada, 201 maden işçisi gözaltına alındı. Zonguldak’tan yola çıkan battaniye, ilaç ve yiyecek yardımı jandarma tarafından durduruldu; işçiler soğukta, aç ve susuz bırakıldı.

Ankara’dan gelen yeni görüşme teklifi Denizer tarafından kabul edildi ve Zonguldak’a geri dönme kararı alındı. Madenci yürüyüşünü jandarmayla, şantajlarla, yalanlarla, aç bırakarak ve tehditler savurarak bastıran hükümet ve hükümetin baskılarına teslim olan sendika bürokrasisi ortaklığında yenilgiye uğratılan büyük madenci yürüyüşünün faturası, Türkiye işçi sınıfı açısından ağır oldu. Öncelikle rejim işçilerden intikam almak için, TİS sırasında verdiği ilk teklifin de altına düşerek, ücretleri 1 milyon 100 bin lira ve yevmiyeyi de 49 bin lira olarak verdi. Ancak bunun da ötesinde, 16 Ocak’ta ABD’nin Irak’a savaş açması bahane edilerek, 25 Ocak’ta grevler için iki aylık erteleme kararı alındı.

Ancak tek intikam alan hükümet değildi. İşçi hareketinin hedeflerine kazanılmış olan Türkiye, 10 ay sonraki genel seçimlerde ANAP’ı iktidardan attı ve Özal’ı, Çankaya’da oturmasına rağmen yürütme üzerinde gücü kalmamış olan, işçi hareketinin altında ezilmiş zavallı bir süse dönüştürdü.

İUB-DE’nin Ukrayna’ya ikinci ziyareti başarıyla tamamlandı

0

İşçilerin Uluslararası Birliği – Dördüncü Enternasyonal’in (İUB-DE) Ukrayna solu ve sendikalarına yönelik düzenlediği destek kampanyasının ikincisi başarıyla tamamlandı. Ukrayna’da oligarşiye ve Rus yayılmacılığına karşı mücadele veren bağımsız sendikaların bizden talep ettikleri insani yardım malzemelerinin iletildiği kampanyada İUB-DE’nin İspanya devleti partisi Enternasyonalist Mücadele’den (LI) M. Esther del Alcázar ve Josep Lluís de Alcázar ve Türkiye’den yoldaşımız Sedat Durel hazır bulundu.

Trenle Lviv’e vardıktan sonra Kiev’e geçen heyet, burada ilk olarak Ukraynalı sosyalistler ve Rus işgaline karşı seferber olan anarşistlerle bir araya geldi. Oligarkların yurtdışında olduğu ülkede bağımsız bir devrimci partinin inşası olanakları ele alınırken, Ukrayna’nın yeniden inşası sürecinde işçi sınıfının bağımsız rolü üzerine değerlendirmeler yapıldı. Bu süreçte konvoyun tüm güzergâhı boyunca yanımızda olan Dayanışma Kolektifi ve partileşme aşamasındaki Sosyal Hareket grubu ile görüşüldü.

Kiev’deki temaslarının ardından büyük bir maden şehri olan Kryvyi Rih’e ulaşan heyet, burada Ukrayna’nın en zengin oligarklarına karşı mücadele veren ve üyelerinin büyük kısmı cephede olan Bağımsız Maden İşçileri Sendikası’nı ziyaret etti. 42 üyesi cephede ölen sendikanın yöneticileri ile Ukrayna’nın yeniden inşasında işçi sınıfının rolü, cephedeki durum ve oligarklara karşı verdikleri mücadele konuşuldu. Sendikaya termal içlikler ve kışlık kıyafetler teslim edildi. Sendikanın yöneticileri Ukrayna’daki işçi sınıfı örgütlerine uluslararası işçi örgütlerinden, devrimci örgütlerden gelen yardımların hayati önemini vurguladı.

Aynı şehirdeki bir diğer durağımız da Ukrayna Bağımsız Demiryolu İşçileri Sendikası oldu. Özelleştirmeler ve bürokratik sarı sendikalar ile mücadelenin yanı sıra şimdi de üyelerinin yüzde 10’u cephede savaşan sendikanın liderleri ile görüşme sağlandı. Maden işçilerine iletilen benzer yardımların yanı sıra mobil telefon altyapısının ve elektriğin olmadığı koşullarda demiryolu işçilerine iletişim kurabilmeleri için telsiz yardımında bulunuldu.

Konvoyun son durağı, nükleer santrali Rus işgali altında bulunan ve Rusya birliklerinin şehir merkezine 50 km yakınında olan Zaporijya şehri oldu. Şehir düzenli olarak yoğun bir füze saldırısı altındayken, kentin çok küçük bir kısmında elektriğe erişim bulunuyor. Burada da Ukrayna Bağımsız Demiryolu İşçileri Sendikası’nın isteği ile işçilere erzak yardımında bulunuldu. Gıda eksikliğinin olmadığı Ukrayna’da savaşın etkisi ile işçilerin 100 avronun altındaki maaşları ile ulaşmakta zorluk yaşadıkları erzaklar teslim edildi. Gün boyu füze saldırısının yaşandığı şehirde bir gün önce bir bebek bu nedenle yaşamını yitirmişti.

Bu zorlu koşullara rağmen bağımsız işçi örgütlerinin hayatta kalabilmesi adına bu gibi yardımlar hayati bir önem taşımayı sürdürüyor. İUB-DE olarak Ukrayna’ya düzenlediğimiz yardım konvoylarını sürdüreceğiz. Tüm bu dayanışmanın, Ukrayna’da bağımsız bir devrimci kutbun inşası için çabalayan devrimcilerin mücadelesine destek vermek ve hem Ukraynalı oligarklara hem de Rus işgaline karşı direniş halinde olan bağımsız sendikaları ve işçi liderlerini desteklemek adına önemli bir katkı sunacağına inanıyoruz.

Yaşasın sınıf dayanışması!

Yaşasın 4. Enternasyonal!

İran şeker işçilerinden açıklama: “İsrail bizimle dayanışamaz”

0

İran’daki Haft Tappeh şeker kamışı işçilerinin komitesi yayımladıkları bir bildiriyle, İsrailli politikacıların İran’daki ayaklanmayla “dayanışma” ilan etmelerine yanıt verdiler. Aşağıda bu açıklamanın Türkçe çevirisini okurlarımızla paylaşıyoruz.

***

“Yüreğiniz nasıl bizimle olabilir ki? Ülkemizdeki baskıyı, suçu, yoksulluğu ve sömürüyü protesto ediyoruz. Siz aynı şeyi kendi ülkenizdeki Filistinlilere ve işçi sınıfına karşı yapıyorsunuz. Biz neredeyiz, siz neredesiniz?

Biz sadece birkaç kişiye karşı değiliz, bütün bir sisteme ve rejime karşıyız. Sistan’da, Tahran’da, Kürdistan’da, Mazenderan’da, Gilan’da, Huzistan’da aynı sistemin başındaki yetkililer protestocu halka ateş ediyor, siz de aynı zalim sistemin başındasınız ve Filistin halkını öldürüyorsunuz.

Sizinle temel bir çelişkimiz var. İran’da, İsrail’de, Filistin’de, Afganistan’da, Irak’ta, Türkiye’de, İngiltere’de, Amerika’da, Rusya’da, Çin’de olsun, tüm sömürü, baskı, suç, ayrımcılık, yoksulluk sistemiyle ve bu sınıfsal sistemin bütünüyle çatışıyoruz.

Zalimlerin desteğine ihtiyacımız yok. Sizin desteğinize ihtiyacımız yok; Amerika, Rusya, Çin, İngiltere, Fransa, vs. başkanlarının desteğine ihtiyacımız yok.

Biz işçi sınıfıyız, ücretli emekçileriz ve ulusal düzeyde birleşerek, diğer ülkelerdeki diğer işçilerle birleşerek hepinizi kökünden sökeceğiz!

İran şeker işçileri, emek örgütleri ve emeklileri: “Kürdistan’daki katliamı lanetliyoruz”

0

Aşağıda okuyucularımızla Haft Tappeh Şeker Kamışı İşçileri Sendikası, İşçi Örgütlerinin Kurulmasına Yardım İçin Koordinasyon Komitesi ve Emekliler Birliği Grubu’nun İran rejiminin Kürdistan şehirlerinde gerçekleştirdiği katliamı lanetleyen bildirisini paylaşıyoruz.

***

Ezilen ulusları destekliyor ve Kürdistan şehirlerinde halkın katledilmesini lanetliyoruz!

Özgürlük aşığı olan soylu halkımız;

İran’ın çoğu şehrine yayılan ülke çapındaki yeni ayaklanmanın üzerinden yetmiş günden fazla zaman geçti.

Kadın ve erkeklerin sokaklardaki kitlesel varlığı, İran’da ezilen ve baskılanan halkın taleplerini gerçekleştirmek için ayağa kalkma kararı aldığını gösteriyor.

İfade özgürlüğü, siyasi partiler halinde örgütlenme hakkı, geçim kaynağına sahip olma ve insan onuruna yaraşır ve insanca bir yaşam için yeterli ücret, hem kadınlar hem de erkekler için zorunlu örtünmenin kaldırılması gibi toplumsal refah getirecek çeşitli özgürlükler, nitelikli ve parasız eğitime erişim sağlamak, refah sigortası sahibi olmak ve uygun ve parasız sağlık hizmetlerine erişmek, son kırk yıldır sokaklarda mücadele edenlerin hak ettiği birçok talep arasında yer alıyor.

Ne yazık ki İran’da hükümetler ve düzen en temel talepleri dinlememekle de kalmıyor, her talebe kurşunla karşılık veriyor.

Kendilerini halkın temsilcisi olarak sunan hükümetler, onların iradesine karşılık vermek yerine onlara saldırmayı tercih etmektedirler.

1979’da Kürdistan halkının katledilmesine, Türkmen bölgesindeki Sahra ve Huzistan’a yapılan saldırıya ve geçen hafta da Mahabad, Javanrud, Oshnavieh, Piranshahr, Sanandaj’ın ve Kamyaran ile Kürdistan’ın diğer şehir ve köylerinin onurlu ve özgürlük tutkunu halkının vahşice katledilmesi gibi örneklere tanık olduk.

Bu metnin imzacıları olan bizler, Kürdistan’da ve İran’ın tüm şehirlerinde özgürlük ve eşitlik kurbanlarına başsağlığı dilerken, hangi mazeret ve argümanla yapılmış olursa olsun, bu katliamları kınıyoruz.

İran’da işçi ve emekçilerin, baskıcı ve yozlaşmış hükümetlerde temsil edilen hiçbir çıkarı yoktur.

Bizim çıkarımız kolektif bir çıkardır. Kürdistan işçileri bizim kardeşlerimizdir. Biz işçiler olarak bu ortak acıları paylaşıyor ve zulmün her türlüsüne karşı çıkıyoruz. Ulusal baskıya, cinsiyet baskısına ve son olarak da sömürüye karşıyız!

İran’ın neresinde olursak olalım Kürt kardeşlerimizle bir olacağız. Ortak acılarımız, tüm ayrımcı ilişkileri ortadan kaldırarak, bir arada durmamızı zorunlu kılıyor.

Tüm baskıcı silahlı güçlerin Kürdistan’dan ve tüm Kürt şehirlerinden derhal geri çekilmesini, tüm tutukluların koşulsuz olarak serbest bırakılmasını talep ediyoruz. Irak Kürdistan Bölgesi’nde roket fırlatmalarına, savaş tellallığına ve kriz yaratmaya karşıyız.

Özgürlük ve eşitlik yolunda, baskı ve sömürünün olmadığı bir dünyaya ulaşmak için canlarını feda eden tüm yoldaşlarımızı saygıyla anıyoruz.

26 Kasım 2022

Haft Tappeh Şeker Kamışı İşçileri Sendikası

İşçi Örgütlerinin Kurulmasına Yardım İçin Koordinasyon Komitesi

Emekliler Birliği Grubu

355. kez çalan alarm!

0

Taner Şen. 30 Yaşında. Maden işçisi. Genel Maden-İş üyesi. 14 Ekim tarihinde Bartın Amasra’da Türkiye Taşkömürü Kurumu’na ait madendeki grizu patlamasında ağır yaralandı. Üç hafta yoğun bakımda kaldı. Hayata tutunamadı. Hayatını kaybeden 42. maden işçisi oldu. Sevenlerinin, işçi sınıfının başı sağ olsun. Kamuoyu çoktan başka gündemlerle meşgul olsa da ağır yaralanan maden işçilerinden üçü halen yoğun bakımda, yaşam mücadelesi veriyor. 42 madenci ailesi yastayken, üç madenci ailesi umut ediyor.

Evet, yaşamanın değil ama ölmenin kolay olduğu bir ülkede yaşıyoruz. Bu ülkede insanların başına gelebilecek en kolay şeylerden biri ölmek. Görünmez değil, gayet görünür, önlenebilir nedenlerle insanlarımız maalesef hayatlarını yitiriyor. Beklenen, öngörülebilir, engellenebilir nedenlerle insanlarımız ölüyorsa buna kaza denilemez. Bu cinayettir. 42 kişi birden ölüyorsa bunun adı katliamdır.

42 insanın hayatını alan böylesi bir facianın tüm yönleriyle araştırılması gerekir. Sorumlularının en ağır şekilde cezalandırılması başta aileler olmak üzere kamuoyu vicdanı açısından şarttır. Ayrıca tekrarlanmaması, benzerlerinin yaşanmaması açısından soruşturmanın çok açık ve şeffaf yapılması gerekir. Elde edilen sonuçlar başta madenler olmak üzere ilgili tüm işyerlerinde geçerli kılınmalıdır. Sayısız maden faciasına rağmen halen 301 madencinin hayatını kaybettiği Soma gibi katliamlar yaşanabiliyor. Bu artık işçinin, mühendisin, vardiya amirinin sorumluluğunun ötesinde siyasi bir sorumluluktur. Vebal ve sorumluluk hükümetin omzundadır.

Bartın Emniyet Müdürlüğü’nün hazırladığı fezlekeye göre 42 madencinin hayatını kaybettiği Amasra faciasında patlama öncesi detektörler yüksek metan gazı nedeniyle 355 kez alarm vermiş. Çünkü madende metan gazını tahliye eden, havayı temizleyen havalandırma fanı arızalıymış. 235 sayfalık fezlekeye göre sistemler 355 kez uyarı vermesine rağmen gerekli müdahale yapılmamış. İşçiler çalışmaya devam ettirilmiş. Taner Şen ve çoğu 20’li yaşlarında 41 maden işçisi arkadaşı işte böyle öldürülmüş.

Aslında o alarm çarşıdan pazara, ekonomiden tarıma her yerde çalıyor. Hükümet duymuyor, umursamıyor. Biz umursayalım, kanıksamayalım, yitirdiklerimizi unutmayalım, müdahil olalım, hesap soralım, hep birlikte değiştirebiliriz…

Futbol, Dünya Kupası ve emekçiler

0

Çoğumuz ekranlara yapışmış halde 2022 Dünya Kupası maçlarını izliyoruz. Messi, Neymar, Mbappe… Hangi ulusal takım kazanacak… Kim hangi harika vuruşları yapacak… Meraktayız.

Biliyorum, futbol kitleleri etkiliyor. Hatta gündelik hayatın sorunlarını unutmaya yarıyor. Ama tehlike de burada; emekçileri gerçek sorunlarından uzaklaştırmasında. Evet, futbol afyon, hatta eroin etkisine sahip. Ama şimdi ben burada “izlemeyin” dersem biliyorum ki yazının devamını çoğu kişi okumayacak. Onun için onlara (hatta itiraf edeyim, kendime bile) sadece “şunları da aklınızda tutun” diyeceğim.

Futbol artık hepimizin bir konserve kutusuyla sokak arasında oynadığımız “dünyanın en demokratik sporu” olmaktan çıktı. Evet biz emekçiler hâlâ pikniklerde top oynuyoruz, ama dünya futbolu bir sanayi, büyük bir patronlar ticareti haline geldi. Bazı semt takımlarının dışında, büyük paraların döndüğü futbol dünyası artık büyük patronların, oligarkların ve çokuluslu şirketlerin denetiminde ve sahipliğinde.

Futbolcuların bazıları büyük paralar kazanıyor, ama büyük çoğunluğu ailelerini geçindirebilmek için kaderlerini patronlarının inayetine bağlamış halde. Otuzlu yaşlarının ortalarında bir kenara atılıveriyorlar. Ve de hepsi, futbol baronları için birer meta, yani alınıp satılan birer “mal”.

Dünyanın en önemli futbol turnuvası olarak bilinen Dünya Kupası da büyük çokuluslu şirketler için milyarlarca dolarlık kazanç kaynağı. Adidas, Coca-Cola, Katar Enerji, Hyundai, Kia, Visa, Wanda, Katar Havayolları gibi birçok milyarlık firma, kendi markalarını tanıtabilmek ve bundan büyük kârlar elde edebilmek için turnuvanın sponsorluğunu üstlenmiş durumdalar.

Bu arada turnuva için Katar’da büyük altyapı kuruluşlarının yanı sıra yedi yeni stadyum inşa edildi ve bunların yapımında çokuluslu inşaat şirketleri kasalarına 200 milyar dolar indirdi (Türkiye’deki milli gelirin en az dörtte biri).

Bu inşaatların yapımında Hindistan, Nepal, Bangladeş, Filipinler, Pakistan ve bazı Afrika ülkelerinden getirilen 1 milyona yakın kişi kölelik koşullarında çalıştırıldı. Bunların en az 6.500’ü son derece kötü çalışma koşullarında, iş cinayetlerinde yaşamlarını yitirdi.

Gerek Katar’daki monarşik diktatörlüğe gerekse işçilerin kölece çalıştırılmasına tüm dünyadan eleştiriler yağsa da, ne ülke yönetimleri ne de turnuvadan kâr bekleyen yatırımcı ve sponsor çokuluslu şirketler bu eleştirilere kulak astı. Katar’da emekçilerin kölece yaşamı ve uğradıkları iş cinayetleri hız kesmeden sürdü.

İşte eğer arada bir de olsa Dünya Kupası maçlarına göz atacak olursak bu gerçekleri unutmayalım. Maçlar biz emekçilerin içinde bulunduğumuz sömürü düzenini unutmamıza neden olmasın.

Bir zamanların işçi sporu olan futbolu büyük şirketlerin ve onların patronlarının egemenliğinden ancak sosyalizm çerçevesinde kurtarabileceğimizi unutmayalım.

Sadece futbol değil, hiçbir spor patronların kölelerini kâr amacıyla birbirleriyle yarıştırdıkları bir etkinlik olmamalı.

Sporu bir kardeşlik ve dayanışma festivali olarak yeniden düzenlemeliyiz.

Her daldaki spor, spor emekçilerinin denetiminde ve emekçi halkın desteğiyle örgütlenmeli.

İran: Sanandaj elektrik santrali işçilerinin toplu açıklaması

0

Sanandaj’ın asil ve savaşçı halkı,

Jina Amini’nin ölümüyle özgürlük mücadelesinin ve çabasının radikal ve kapsayıcı bir başkaldırıya dönüştüğünü hepimiz biliyoruz. İki ayı aşkın bir süredir devam eden ve toplumun farklı katman ve sınıflarının desteğini alan bu ayaklanma, yüreklerdeki özgürlük, insanca bir yaşam ve onurlu bir topluma sahip olma umudunu ateşlemiştir.

Bizler, Sanandaj Elektrik Santrali’nin farklı kademe ve departmanlardaki işçiler olarak, bu özgürlük hareketini destekler ve eşlik ederken, halkın ihtiyacı olan elektriği üretmek için işyerinde var gücümüzle çalışıyoruz.

Ne yazık ki güvenlik kurumlarının yanlış politikaları, santral içinde askeri ve paramiliter güçlerin konuşlanmasına ve bir denetim/güvenlik ortamının oluşmasına yol açmıştır. Bu aynı zamanda, santralde ve santralin bulunduğu bölgede huzursuzluk ve tedirginlik yaratmış, Qalian ve Nanleh köyleri için tehlikeli ve hassas bir durumun oluşmasına neden olmuştur.

Halkın zenginliğinin bir parçası olan, Sanandaj santralinin ve herhangi bir üretim merkezinin rejimin işbirlikçi güçlerinin varlığına ihtiyaç duymadığını belirtmek istiyoruz. Bizler, işyerinin güvenliğini sağlamanın o işyerinin çalışanlarının ve bölge insanlarının sorumluluğunda olması gerektiğine inanıyoruz.

Biz işçiler, güvenlik güçlerinin santrali bir an önce terk etmesi ve durumu normalleştirmesi gerektiğini duyururken, güvenlik politikalarının zararlı sonuçlarının kendilerini de etkileyeceği konusunda santral yöneticisini ve güvenlik kurumlarını uyarıyoruz.

Bir grup Sanandaj elektrik santrali işçisi

25 Kasım 2022

İran: Kürdistan İnşaat İşçileri Derneği’nden işçilerin ve halkların taleplerine ilişkin açıklama

0

Değerli meslektaşlar, malumunuz işçi sigortaları kanunu çıkalı 3 yıl oldu ama hala sigorta kuyrukları görüyorsunuz. Biz inşaat işçileri, işçi sınıfını aşağılamanın, yok saymanın kabul edilemez olduğunu ilan ediyoruz.

Artık sabır göstermeyeceğiz ve her işçinin sigortalı olmasını istiyoruz. Bu dönemde ekonomik krizi, eşitsizliği ve işsizliği protesto eden çok sayıda işçi vurularak öldürüldü. İnsanların yanındayız ve açıklama istiyoruz.

Rejimin protestoculara yönelik her türlü şiddetini kınıyor, bu baskılara derhal son verilmesini ve protesto hakkının tanınmasını talep ediyoruz. İnşaat işçileri derneği, sivil taleplerinde insanların yanındadır ve hiçbir hükümet toplantısına veya seminerine katılmayacağız.

İnşaat İşçileri Derneği: Sanandaj, Baneh, Divan Darre, Dehgolan, Saqez, Marivan, Qorve

24 Kasım 2022

İran Yazarlar Merkezi açıklaması: Kürt halkına dönük kanlı baskı ve direniş

0

Son günlerde özgürlük ve kurtuluş hareketinde halk direnişinin en ateşli sahnelerinden biri olan İran’ın Kürt bölgeleri, şimdi en iğrenç hükümet baskılarının alanı haline geldi. Bu şehirlerden yayınlanan görüntüler, savunmasız şehirlere yapılan savaş saldırılarını anımsatıyor. Sokaklarda insanları öldürmek, evleri işgal etmek, yaralıları kaçırmak, şehirlere giden yolları kapatmak, protestoculara karşı savaş silahları kullanmak… Hükümetin interneti kesip sansür uygulamasına rağmen bu bariyerleri aşan haberlerde açıkça görünüyor.

Mahsa Jina Amini’nin öldürülmesi, Tahran’da Kasrai Hastanesi önünde toplanan halkın protestosu, memleketi Saqqez’deki cenaze töreninde “Kadın, Yaşam, Özgürlük” (Jen, Xian, Azadi) sloganları atılması ve ardından Sanandaj’ın bir kıvılcımı ateşlemesi. Hızla tüm İran’ı saran büyük özgürlük hareketi; Kadınların öncülük ettiği, devlet baskısından bir an olsun kurtulmayan bir hareket; En ilerici sahnelerini Kürt şehirlerinin halk direnişinin yarattığı bir hareket bu.

Bugün insanların başına gelen, azınlık karşıtı ve güvensizlik yaratarak, muhalifleri tutuklayıp idam ederek, dili, dini ve ritüel inançları ezerek 43 yıl ayakta kalabilmiş bir iktidarın yıllarca süren sistematik baskı ve işkencesinin devam etmesidir. Ve bugün, empati çığlığını bastırmak için, halkların birliğini ve özgürlük arzusunu bölmek adına, demagojiden, kirli propagandadan ve asılsız “bölücülük” suçlamasından tutuklamaya kadar her türlü yola başvurmaktan geri durmuyor. Ve savunmasız insanları katlediyor. Bu iki ayda benzeri bir şekilde, özgürlük sevdalısı Belucistan halkı aynı taktiklerle bastırıldı ve kana bulandı.

Şimdi Javanrud, Mahabad, Sanandaj, Bukan, Kamiyaran, Piranshahr, Paveh, Saqez, Diwandre, Baneh, Dehgolan, Qorveh, vs.’de protestocuları ve savunmasız insanları öldürmenin ve bastırmanın en şiddetli yöntemleri uygulanıyor. Haberler ciddi bir ilaç ve sıhhi malzeme sıkıntısına işaret ediyor ve insanlara göre bazı şehirlerde fiilen askeri rejim var.

İran Yazarlar Merkezi olarak, Kürt kentleri ve İran’ın diğer kentlerindeki savunmasız halka yönelik örgütlü baskıyı kınarken, ifade ve protesto özgürlüğü hakkının tartışmasız olduğunu bir kez daha vurguluyoruz. İran halkının özgürlük hareketiyle dayanışmamızı bu vesileyle tekrardan ilan ediyor ve özgürlüğe çağrıda bulunuyoruz. İran’ın ve dünyanın dört bir yanındaki özgürlük destekçilerini bu katliama sessiz kalmamaya ve protestocuların sesini tüm dünyaya duyurmaya davet ediyoruz.

Bu hareket durdurulamaz!

İran Yazarlar Merkezi

23 Kasım 2022

İslamşehir Öğretmenler Sendikası’ndan İran’ın Kürdistan bölgesinde halka yönelik katliam ve kanlı baskıları kınayan açıklama

0

İranlıların ülke çapındaki protestoları üçüncü ayına girerken, tüm İran için “özgürlük ve eşitlik” bayrağı ve sloganı altında dili, dini, etnik kökeni ne olursa olsun protestolara katılan şehir ve bölgelerin sayısı her geçen gün artıyor. Bundan önce dağınık seyreden grevler, daha geniş boyutlar kazanarak önemli sektörlere sıçradı. Büyük petrol ve petrokimya sanayileri, parça imalatı, otomobil imalatı ve karayolu taşımacılığı sektörleri de grevlere dahil oldu. Tüm bunlar, bu düzenin yıkımının bir işaretidir. Halkı aşağılamayı ve ikiyüzlülüğü temel edinmiş devlete karşı halkın güvensizliği uzun süredir derinleşiyor.

Devlet, keyfi ve akıl dışı tutuklamalara ve binlerce insanı asgari insani standart ve imkanlara sahip olmayan gözaltı merkezlerine göndermeye, özgür ve bağımsız medyanın bulunmadığı mahkemeler kurmaya ve “dünya üzerinde savaş ve yolsuzluk” gibi, içi boş hükümler vermeye, kitleleri ölesiye dövmeye devam ediyor!

Ordu, Besiç gibi ülke güvenlik güçleri tarafından ülkemizin birçok ilinde Kürt vatandaşlara yönelik kanlı baskı ve yarı ağır silahlar ile savaş silahlarının kullanılması Milli Güvenlik Yüksek Kurulu ve hükümet gibi kurumların meşruiyetinin sorgulanmasını artırıyor.

Vahşice öldürmeler, insanların evlerine baskınlar, evlere ateş açma ve vatandaşların mallarına zarar verme, hükümetin günlük ve gece programında yer alan menfur eylemlerdir.

Aylardır halkı Suriyeleşme uyarısı ve korkusuyla beslemeye çalışan propaganda aslında ordu ve halk karşıtı güçler tarafından uygulanmakta ve özellikle Kürt şehirlerindeki rejim yöneticilerinin denetiminde gerçekleşmektedir.

Devlet görevlilerinin kanlı elleriyle, katlettiklerinin cenazelerini çalmaya çalışması ve yas merasimlerine saldırması İslami ve insani ölçülerin hiçbiriyle bağdaşmamakta. Dini merkeze alan bir dünya inşa etmeyi hedefleyen hükümetin dini ritüelleri işte bunlar.

Hükümetin bu yaslı insanları boğmayı bırakması ve insanlık tarihinin yazılı deneyiminin sayfalarını çevirerek tarihin adil aynasında hiçbir silahın milletlerin iradesine hakim olamayacağını görmesi gerekmektedir. Devlet, belki sınırlı bir süre için süngü ile hüküm sürmenin mümkün olduğunu düşünüyor, ancak biz buna asla güvenilemeyeceğine, İran halklarını bu şekilde yönetemeyeceğine derinden inanıyoruz.

İslamşehir Öğretmenler Sendikası olarak, rejimin yöneticilerini, güvenlik ve kolluk güçlerini, Devrim Muhafızlarını, Kürt bölgelerindeki şehirlerden bir an önce çekmeleri ve bu toprakların çocuk ve gençlerini öldürmeye son vermeleri konusunda kesin bir şekilde uyarıyoruz. Kürdistan ve Belucistan sokaklarında insanların katledilmesi mevcut durumu açığa çıkartan sebepleri ortadan kaldırmayacak ve halkların öfkesini söndürmeyecektir.

İslamşehir Öğretmenler Sendikası olarak, hükümetin başta Kürtler olmak üzere halka karşı işlediği barbarca suçları kınarken, Kürdistan halkının ve İran’ın asil halkının protesto ve grevlerine desteğimizi bir kez daha açıklıyoruz. Çalışan ve emekli tüm öğretmenlere çağrıda bulunuyoruz. Toplumun etkili kesimleri, iktidar tarafından işlenen suçlara tepki vermeli, Kürdistan’ın farklı bölgelerinde özellikle çocuk ve gençlerin katledilmesine sessiz kalmamalı ve mazlumların sesini duyurmak için tüm imkanlarını kullanmalıdır.

Bizler, İran’daki UNICEF ofisi ve diğer uluslararası kuruluşların sessizliğini kınayarak, iki ayı aşkın bir süredir iktidarın insanlık dışı uygulamalarının derinleşip yaygınlaşmaya devam ettiği olaylarla ilgili gereken tepkinin gösterilmesini ve önlemlerin alınmasını talep ettik.

İktidar, ülkenin çeşitli etnik gruplarına yönelik asılsız suçlamalarda bulunurken, bizler bu direnişçilerin İran toplumunun bir parçası, vatanın kırmızı çizgisi olduğunu söylüyoruz.

“Kürdistan’dan Zahidan’a İran için canımı feda ediyorum” sloganı İran halklarının bütünlüğü ve birliği için bir onay mührüdür.

İslamşehir Öğretmenler Sendikası Merkezi

23 Kasım 2022

25 Kasım: Kapitalist hükümetlerin şiddetine karşı kadınlar ön safta

0

Dominik Cumhuriyeti’nde 25 Kasım 1960’ta Minerva, Patria ve María Teresa Mirabal kardeşler, kadın oldukları ve Trujillo diktatörlüğüne karşı çıkmaya cesaret ettikleri için vahşice katledildiler. 25 Kasım’da tüm dünyada kadınlar, Mirabal kardeşlerin mücadelesini anmak ve haklarımızı kısıtlayıp bizi öldüren patriyarkal ve kapitalist şiddetle mücadele etmek için sokaklara çıkıyorlar.

İran’dan çok güçlü bir çığlık duyuluyor: 40 yıldır işçi sınıfına ve İran halklarına zulmederken bir yandan da kadın ve lgbti+lara özellikle şiddet uygulayan diktatöryal ve İslami rejime karşı “kadın, yaşam, özgürlük”. Genç Mahsa Jina Amini’nin ölümü, hükümetin patriyarkal şiddeti ne kadar ileriye taşımaya niyetli olduğunu açığa çıkaran bir dönüm noktası oldu. Buna karşılık kadınlar; adalet talep etmek için ve kamusal alanda zorunlu kıyafet ve davranış kuralları dayatan ahlak polisine karşı sokaklara çıktılar. Başörtülerini atarak alanlara döküldüler ve bu güçlü seferberlikleriyle Ali Hamaney rejimine karşı tüm ülkede haftalardır sürmekte olan ayaklanmayı başlatmış oldular. Bu kadınlar, tıpkı 62 yıl önce 25 Kasım’da diktatörlük tarafından vahşice katledilen Mirabal kardeşler gibi, diktatörlüğe karşı mücadelenin ön saflarındalar.

Brezilya’da da hükümetiyle kadın ve lgbti+lara karşı her türlü saldırıyı destekleyen, ırkçı, homofobik ve kadın düşmanı nefret söylemlerini yayan neofaşist Bolsonaro’ya karşı kitlesel bir şekilde oy kullanan kadınlar en önde mücadele etmekteler. Feministler #ElleNao (“Onu Seçme”, Bolsonaro’ya karşı feministlerin başını çektiği kampanya) ve #ForaBolsonaro (“Bolsonaro Defol”) diyerek sokaklardaydı; bugünse yeni hükümete karşı taleplerini yükseltmek için yine sokaklarda olacaklar.

Sadece kazanmamız gereken haklar için değil; aynı zamanda Türkiye’de hükümetin İstanbul Sözleşmesi’nden imzasını çekmesi veya ABD’de kürtaj hakkına saldırılar gibi on yıllarca süren mücadeleler sonucunda kazanılmış hakları geri almaya çalışan hükümetlerin ve muhafazakâr kesimlerin saldırganlığına karşı da bu 25 Kasım’da tüm dünyada haklarımız için mücadeleyi güçlendiriyoruz.

Aynı zamanda, kapitalist sömürü ve patriyarkal baskıyla en önde mücadele eden kadın sendika önderlerine yönelik artan kriminalizasyona karşı da tetikteyiz. Örneğin Meksika’da Notimex İşçi Sendikası üyesi greve çıkan (ve çoğu kadın olan) işçiler zulme maruz kaldı. Panama’da Sosyal Güvenlik Fonu İşçileri Birliği (AECSS) üyesi yine çoğu kadın olan işçiler de zulüm ve misillemeyle karşı karşıya. Aralarında birliğin başkanı olan yoldaşımız Priscilla Vásquez’in de olduğu işçiler, işçi haklarını savunmak için greve çıkmaları nedeniyle işten atıldılar veya keyfi cezai kavuşturmalarla karşılaştılar.

Bu 25 Kasım’da, kadın cinayetlerinin yeniden yükselmesine sebep olan cezasızlığa ve suçların hükümet eliyle örtbas edilmesine karşı da seferber oluyoruz. Sağlık, eğitim ve şiddet mağdurlarına kamusal destek yerine silahlı kuvvetlere ve dış borçların ödenmesine büyük bütçeler ödemeyi tercih eden hükümetleri kınıyoruz.

Dominik Cumhuriyeti’nde Luis Abinader hükümetinin, Mirabal kardeşlerin mücadele ettiği Trujillo diktatörlüğünün korkunç eylemlerini hatırlatan patriyarkal, ırkçı ve yabancı düşmanı şiddetini de kınıyoruz. Dominik hükümeti; hamile kadınları sınırdışı edip tıbbi bakım almalarını engelleyecek kadar ileri giderek ve kitlesel sınırdışı emri vererek Haitili göçmen topluluğuna yönelik vahşi bir av başlattı.

Tüm hükümetlerin işçi sınıfına karşı uyguladıkları kemer sıkma programları ve ekonomik kriz bağlamında en güvencesiz olanlar, ilk işten çıkarılanlar biz kadınlarız. Yoksul evleri idare eden yine biz kadınlarız ve çocuklarımızla yaşadığımız yerlerden göçmeye ve ailelerimizden uzaklaşmaya zorlananlar da bizleriz. İşten çıkarmalarla, kemer sıkma uygulamalarıyla, doğal kaynakların yağmalanmasıyla ve çevre kirliliğiyle mücadelenin ön safında biz varız.

Tüm bu nedenlerden dolayı İşçilerin Uluslararası Birliği – Dördüncü Enternasyonal (İUB-DE) olarak, bu 25 Kasım Kadın Yönelik Şiddetle Mücadele Günü’nde, en çok kadınları ve lgbti+ları etkileyen kapitalist emperyalist sistemin patriyarkal şiddetini meşrulaştıran tüm hükümetlere karşı eylemler organize etmeye çağırıyoruz.

Bir kişi daha eksilmeyeceğiz!

Hükümetlerin cezasızlık politikalarına son!

Mücadele edenlerin kriminalize edilmesine son!

Dış borçların ödenmesine hayır! IMF’ye değil bize borçlusunuz! Eğitime, sağlığa ve şiddetle mücadeleye daha fazla bütçe!

Kapitalist, ırkçı ve patriyarkal şiddete karşı seferber olalım ve örgütlenelim!

İşçilerin Uluslararası Birliği – Dördüncü Enternasyonal’den kadınlar (İUB-DE)

18 Kasım 2022

Sınır ötesi askeri operasyonlar siyasal çözüm olanaklarını öldürüyor, sorunları büyütüyor, çözümsüzlüğe hizmet ediyor! Çözüm sınır ötesi askeri operasyonlarda değil, demokratik hakların tanınmasında!

0

Türk savaş jetleri Suriye’nin kuzeydoğu bölgesine askeri bir harekât gerçekleştirdi. Milli Savunma Bakanı Akar, harekâtı “hesap zamanı” açıklamasıyla duyurdu. Akar’ın bu ifadesi, Pençe-Kilit adı verilen hava harekâtının İstiklal Caddesi’ndeki vahşi terör saldırısıyla ilişkili olarak gerçekleştirildiği anlamına geliyor.

Biz İşçi Demokrasisi Partisi olarak İstanbul’daki terör eylemini elbette lanetledik, ne var ki hükümet tarafından kurulan bu bağın da, çıkarılan sonucun da, izlenen yöntemin de yanlış olduğunu düşünüyoruz. Sınır ötesi askeri harekâtların hudut güvenliğini ve bölgesel istikrarı sağlamak yerine bozduğuna inanıyoruz.

Karşı karşıya olduğumuz kaotik tablo Cumhur İttifakı’nın izlediği maceracı, mezhepçi, müdahaleci, öngörüsüz dış politikanın bir sonucudur. Son sınır ötesi askeri harekâtı da bu yanlış politikanın bir devamı olarak değerlendiriyoruz. Bu yanlış politikanın çözüme değil, her anlamda çözümsüzlüğe hizmet ettiğine inanıyoruz.

Ekonomik krizi derinleştiren, toplumsal huzursuzluğu artıran, siyasal demokrasi alanını daraltan bu yanlış politikanın işçi sınıfına, emekçilere, ezilenlere, çiftçisinden esnafına krizle boğuşan toplum kesimlerine ve bölgesel istikrara en küçük bir faydasını görmüyoruz.

Aksine hep görüldüğü ve ifade edildiği üzere eğitime, sağlığa, sosyal haklara ve altyapıya harcanması gereken kamusal kaynağın bu gayya kuyusunda heba olduğuna yıllardır hep birlikte tanık oluyoruz.

Bu yanlış politikadan içeride-dışarıda güç ve meşruiyet devşirdiğine inanan aktörler malum. Bölgede barış içinde bir arada yaşanmasını istemeyen emperyalist güçler ve reel politik çıkarlar adına onlarla ilişkilenen yapılar bir vaka. Bunları görüyor ve tespit ediyoruz.

Sorunların çözümü sınır ötesi operasyonlarda değil, Kürt emekçi halkının demokratik taleplerinin korkusuzca gündeme alınıp tartışılmasında ve karşılanmasındadır. Aksi bir durumun ülkedeki emekçi halklar arasında bölünmeler yarattığını düşünüyoruz. Sınır ötesi operasyonların da buna katkıda bulunduğuna tanık oluyoruz. Bu çerçevede Gaziantep ve Kilis’e yönelik sivil kayıplara neden olan roket saldırılarını da kabul edilemez bulduğumuzu ifade etmek isteriz. Çocuklar dahil can kayıplarına yol açan bu saldırılar derhal son bulmalıdır.

Demokratik sorunların çözümü, başta Türk ve Kürt emekçilerinin birlikte gerçekleştirecekleri aktif devrimci siyasetle mümkün olacaktır. Bu politikayı benimseyen ve cesurca dile getiren aktörlere alan açılmalı, kulak verilmeli, uzattıkları el havada bırakılmamalı. 2023 seçimlerine giderken bu demokratik seçeneğin güçlenmesi, emek siyasetinin de merkezi unsurlarından biri olmalı…

Çocuk işçiliğine son! Çocukların özne olduğu bir yaşam istiyoruz!

0

Dicle ve Fidan… Biri 14, diğeri 15 yaşındaydı… Biri Diyarbakır’dan diğeri Urfa’dan çalışmak için Hatay’a gitmişti. Dicle çalıştığı narenciye fabrikasında elbisesini makinaya kaptırdı; Fidan’ın ise çalıştığı narenciye bahçesinde kaybolduktan sonra cansız bedeni bulundu. İkisi de çocuk! İkisi de çocuk işçi! İkisi de iş cinayetine kurban gitti.

Çocuk işçiler Türkiye’de güvencesiz, korumasız şekilde çalıştırılıyor. Emekleri sömürülürken aynı zamanda şiddete de uğruyorlar. İşçi sınıfının büyük bir çoğunluğunu oluşturan çocuk işçiler, bir taraftan da patronlar tarafından ucuz emek olarak görülüyor. Rakamlar bile net bir şey söyleyemiyor, dünyada çok işçi sayısı gün geçtikçe milyonları aşıyor.

Patronlar için ucuz emek olarak görülen çocuk işçiler, okullarını bıraktıkları için eğitim haklarından yararlanamıyor, bir taraftan da saatlerce çalışmaya terk ediliyor. Çocukların yeri fabrikalar, tarlalar, sanayi siteleri değil okullar olmalı. Çocuk işçiliği kapitalizmin ve rejimin gerçek yüzünü gösteriyor.

Türkiye’de 14 yaş ve altı çocuğun çalıştırılması yasak. Ancak TÜİK’in 2019 yılında yaptığı Çocuk İşgücü Anketi Sonuçlarına göre, 146 bini 14 yaş ve altı, 574 bini 15-17 yaş aralığında olmak üzere 720 bin çocuk işçi var. Bu çocukların birçoğu tarım, sanayi ve hizmet sektöründe çalıştırılırken, çalışan çocukların sadece yüzde 65,7’si eğitimine devam edebilmekte.

SGK kayıtlarına göre, 2013-2021 yılları arasında 102 çocuk çalışırken hayatını kaybetti. İSİG Meclisi verilerine göre ise son 10 yılda 611 çocuk iş cinayetleri sonucu yaşamını yitirdi, en az 210’u 14 yaş veya altındaydı.

Türkiye’de çocuk işçiliği çok küçük yaşlarda başlıyor. Çocuklar tarımda mevsimlik işçi olarak çalışırken, sokaktaysa ya mendil satıyor ya da cam siliyor. Son zamanlarda mevsimlik işçi olarak çalışan çocukların sayısında bir artış varken aynı zamanda bu artış tekstil ve sanayide de kendini göstermekte.

Göçmen çocukların ise durumu çok daha zor. Suriye’deki savaştan dolayı göç eden çocukların birçoğu eğitimlerine devam edemezken, merdiven altı tekstil atölyelerinde ucuz işgücü olarak uzun çalışma saatlerine maruz bırakılmaktalar. Tarımda ve sanayide çalışan göçmen çocuklar patronlar tarafından şiddete uğrarken bir taraftan da ücretlerini zamanında alamamaktalar. Her türlü ayrımcılığa uğrayan göçmen çocuk işçilerin tüm çocuk işçi ölümlerindeki oranı yüzde 10-12 aralığında.

Bugün çocukların okula aç gitmelerinin, iş cinayetlerinde hayatlarını kaybetmelerinin, okul terklerinin ve çocuk yoksulluğunun nedeninin bu kapitalist sistem olduğunu çok iyi biliyoruz. Devrimci Marksistler olarak “çocuk işçiliği” yasaklanmalı ve çocuk emeğinin sömürüsüne son verilmeli diyoruz. Devletin savaşlara değil çocuklara yönelik bir bütçe ayırmasını istiyoruz. O yüzden biz çocukların özne olduğu, kendi yaşamları hakkında birlikte karar aldığımız bir dünya istiyoruz.

Fotoğraf: Kerem Yücel

Interview with the leader of the Free Union of Iranian Workers: “Death to the tyrant, whether he is the supreme leader or the shah!”

0

The protests which started under the leadership of women after Mahsa Jina Amini was murdered by the “morality police” in Iran have quickly spread across the country. And they have evolved into a mass popular uprising, a revolutionary mobilization against the 43-year dictatorship and the regime of the Islamic Republic of Iran. Peoples, workers, women and youth of Iran have been protesting in the streets, workplaces, schools and universities for more than 40 days. We have talked with our friend, who is one of the leaders of the Free Union of Iranian Workers (FUIW), about the current situation and the popular uprising which we have been supporting and in solidarity as the Workers’ Democracy Party (IDP/Turkey) and our International Workers’ Unity-Fourth International (IWU-FI) since the beginning.

Below, we share with our followers the interview done by Görkem Duru, a member of Executive Committee of IWU-FI on October 24, 2022.

Görkem Duru: Hello. To begin with, thank you very much for this interview. As IDP and IWU-FI, we attach great importance to the popular uprising in Iran in terms of both the struggle of the peoples of the region and the struggle of the world classes. It is a very important opportunity for us to be able to discuss together the current mobilization in the country today and the conditions that have revealed it. And of course, we have witnessed significant experiences of strikes and struggles within the Iranian working class in the past years. Perhaps, these experiences paved the way for the process that has evolved into today’s revolutionary mobilization. You are an important labor leader who has taken a part in the working class struggles in recent years, and you have also built the Free Union of Iranian Workers, of which you are a member, during this process. If you wish, let’s start the conversation by getting to know you before we talk about current uprising.

Free Union of Iranian Workers: Hello. First of all, I am very pleased to be having this interview. Your interest in this critical uprising process that Iran is going through is also very important to us. It is also critical for the conditions that created the uprising to be heard, and for the growth of international solidarity with the mobilizations. But first, let me start by introducing myself.

I worked at Ahvaz Steel factory (a factory with 4000 employees) for 15 years. This factory was owned by the state, but was also managed by an intermediary firm. During this period, we organized protests and strikes in order to get our rights. In 2011, the factory was privatized. (In this period, under the name of “privatization”, the Iranian regime was transferring the companies it directly owned to the constructors who were the true extensions of the state and the revolutionary guards.) One year after the privatization, the new owner of the company was found guilty of corruption and executed by the regime. After that, the company was confiscated by the judiciary. For five years, the company was run under confiscation, while what we produced was given to the revolutionary guards at very cheap prices or, at times, for free. In 2016, we decided to go on strike because we could not get our wages for 7 months, and we organized three separate strikes during the year. These strikes were much more massive and effective than those we had before 2011. We also organized demonstrations in the city center to spread our struggle. As a result of our strikes in 2016, we were able to expel all government officials from the factory and this situation dealt a great blow to the government of the Islamic Republic of Iran. After our last strike which lasted for 17 days, the regime forces and the judiciary announced that they handed over the factory to the National Bank with 780 billion tomans in their accounts. The reason why I tell this part so long is that it was one of my first important experiences of organizing and struggle. Together with a few friends of mine, we were the organizers of this struggle. In this process, we built a group of workers called the Free Union of Iranian Workers. Until 2018, we organized 4 more strikes. During this period of struggle, I was arrested 4 times and subjected to torture and beating 7 times.

While we continued our struggle for our rights as Ahvaz Steel workers, Haft Tapeh workers were also on strike. We aimed to establish coordination in order to unite our struggles. Again in this period, there were worker demonstrations also in Arak province, and we tried to communicate and coordinate with the workers there. The regime of the Islamic Republic applied all kinds of pressure to prevent workers from different sectors and regions from uniting in contact. For example, when I was arrested, the accusation against me was to try to establish contact between workers in different cities of Iran. They also tortured me to confess that I was working with communist and socialist organizations abroad. These were the reasons why they tried to imprison me.

GD: Maybe at this point it would be good to open up a little more about how these actions are organized. After all, the Iranian regime does not allow any organization on legal grounds. But in the workers’ mobilizations of the past years, an important accumulation of organization was seen. This may also be a development that can transfer experience to the current situation.

FUIW: It is illegal for workers to join any organization in Iran and it is brutally punished by the regime. This is one of the main problems facing the Iranian working class. Any kind of organization, building unions, associations or similar bodies is absolutely unacceptable by the regime. But of course, this does not prevent the workers from coming together and organizing secretly, uniting around council-like bodies. For example, we also had a secret council in our factory. Of course, although we tried to keep these organizations secret at the beginning, when the moment of struggle came, we as the pioneer workers were exposed. This is an inevitable situation for us and workers who organized similar struggles and still continue to organize such in other factories. But under the regime of the Islamic Republic, we do not have another choice. For this reason, the leading workers need to build secret committees and councils in the factories and bring the workers together for the struggle for the rights of the Iranian working class. In addition to establishing secret groups in factories, workers also lead similar organizations in their neighborhoods. Of course, this also serves to enable pioneer workers from different factories to communicate with each other through local groups. This was the case with the mobilizations in 2018, 2019 and 2020, and there is a similar organization today. We built the Free Union of Iranian Workers during such a process. And there are many organizations like ours in Iran such as the unions of Haft Tapeh workers, the committees of bus drivers and the organizations of educational workers. But of course, since all of these organizations are illegal, they are subject to intense pressure, prosecution and arrest by the regime. In general, pioneers of these organizations are sentenced to 8 to 10 years in prison.

GD: First of all, we would like to thank you for your detailed report on the mobilizations and organizing attempts of the Iranian working class in recent years. In fact, the mass mobilizations and riots in 2018, 2019 and 2020 lie in the background of the popular uprising in Iran today. Of course, there are also differences between the struggles of the past years and the ongoing mobilization today. The protests that have begun after Mahsa Jina Amini was murdered by the morality police quickly turned into a popular uprising against the dictatorial regime. Youth, university and high school students accompanied the struggle which is led primarily by women. In the last two weeks, we have been witnessing that the working class has joined the struggle with strikes from different sectors such as oil, sugar, steel and education. In fact, when we look at the struggle experiences of the past years, we can say that the current popular uprising has surpassed them. How do you evaluate this process?

FUIW: First, I can say that the uprisings in the past years were the results of the struggle and organization initiatives led by the Iranian working class. In the 10-year period from 2009 to 2019, there has been no attempt that we can consider as a popular uprising or revolt in Iran. In that 10-year period, there was a very stagnant environment in terms of opposition to the regime. The reason for this 10-year stagnation was the crushing of all civil and political activists and formations against the regime after the defeat of the Green Movement that emerged in 2009. And during these 10 years, the working class was almost the only section that struggled for rights, spoke out and took action. The rise of the workers’ movement, on the other hand, helped to lift the veil of that retreat in society, to believe and trust in itself again, and to regain its ability to rebel against injustices and the oppression by the regime. For these reasons, the uprisings in 2019 were shaped by the dynamism of the workers’ movement. The struggles in 2020 were particularly suppressed by the Islamic Republic regime through a very violent massacre. In these massacres, more than 200 people lost their lives according to the Iranian regime while the Amnesty International explains the number as 1015 people. However, the number of casualties that we, who are active in Iran, were able to reach was around 4000 people. And more than 10 thousand people were arrested and imprisoned. Naturally, this massacre, violence and oppression caused the society to withdraw for a short time. But no matter how heavy is the oppression, the cruelty, inequality and poverty are at such high levels that people were waiting for an event or a spark to take to the streets and take action against this regime. And the murder of Mahsa Jina Amini was that spark.

About the differences with the recent examples of the ongoing popular uprisings: In the uprisings of 2019 and 2020, the society did not take a position against the regime as united as today. But today the society is standing up against the state by openly and very strongly saying “We don’t want the dictatorship”, “We don’t want the Islamic republic”. In fact, people today not only say reject the Islamic Republic, but they also reject Islam itself. This is one of the main differences between the uprisings of the past and the present. The regime used violence, beating, bullets, and killed also in previous uprisings, but the people did not have the organization to defend themselves against the regime back then. Now people have learned to defend themselves against the police and the state’s law enforcement officers, and they practice it. As you see in many videos, for example, while the police are trying to arrest a woman or a young person, the people there attack the police and prevent protesters from being detained.

Another difference between the current popular uprising and the one in the past is that Iranians living outside Iran like in Germany, Australia, USA and Canada, have taken to the massively in the countries they live in, taken action and written petitions to the regimes of the countries they live in to cut off the relations with the Islamic Republic of Iran. And these have increased the pressure up to that level.

As for the role of the working class in the ongoing mass uprising: For example, on October 10, oil industry workers working on temporary status in South Pars province of Iran went on a 3-day strike. But these strikes have a significant difference from the previous ones. Previous strikes were generally based on the economic rights and working conditions of the working class. However, today the workers are going on strike against the murder of Mahsa Jina Amini. We are witnessing such a thing almost for the first time. These are totally political strikes. For example, more than 100,000 oil workers are working on temporary status in the South Pars region, which went on strike for three days. The government was very afraid that this strike would spread to other regions, and after the first day of this strike, it raided the settlements where the workers lived at night. Although many workers were arrested that night, the strike continued on the second and third days, and the regime also continued to arrest workers. More than 250 temporary oil workers were arrested during the three-day strike. And as a result of this pressure by the regime, the workers had to end the strike. Again, during this process, there were other strikes in Haft Tapeh and many other factories and industries. Although economic demands are emphasized in these strikes, the reason why the workers prefer this is because they are suppressed much more violently by the regime in strikes with political demands. Therefore, we may have seen economic demands in a significant part of these strikes, but these were essentially anti-regime strikes with a political content.

Besides women and industrial workers, there are strikes by education workers and boycotts by the university, high school and secondary school students. Today in Iran it is said: “The heart of the protests is in universities and high schools.”

Although the workers organized many strikes on different days and in different sectors during the popular uprising that has started after the murder of Mahsa Jina Amini, these strikes could not be sustained for the reasons I mentioned above. It is not a question of whether workers want to strike or not. Moreover, one of the most frequently shouted slogans on the streets is “Workers to the strike!” In the current situation, the level of oppression and violence applied by the state is extremely high. On the other hand, almost 90 percent of the Iranian working class works as temporary workers and lives with the effort of earning a living. Altogether, calling an indefinite strike becomes hard. However, if the popular uprising reaches such a level and the working class is convinced that the regime can no longer stand, then the way will be opened for workers to unite and go on a political strike.

GD: At this point, I want to make a small contribution to what you have said. In fact, the frame you are drawing have many similarities with the revolutionary process in North African and the Middle Eastern that started in 2010 and affected the entire region. In countries such as Tunisia, Egypt and Syria, which were ruled by dictatorships for at least 30 years, the basic demands of the masses such as “job, bread, freedom” quickly turned into revolutionary mobilizations around the slogan “The people want the regime to be overthrown”. And when we look at the examples of Tunisia and Egypt, which overthrew the Ben Ali and Mubarak regimes, it became possible for the uprisings to overthrow the dictatorship when the working classes of both countries took the stage with strikes. This happened when the working class was convinced that the regime could no longer stand, just as you said. Because, another issue that we should always keep in mindis that the social organization and the organization of the working class in the countries which are ruled by dictatorships of 30-40 years including Iran, are almost atomized. Yet, another issue we encounter is whether an alternative to power can be created that can realize the demands that enable workers, women, youth and all the oppressed sections to mobilize in case they can break away from the regime. In cases where such an alternative is not revealed, the way is opened for the bourgeoisie of the country to absorb the demands of the masses with democratic reactionary tactics. When we look at Iran, there are factors such as shah supporters or the reformist wing in the Islamic Republic that can come into play for the continuation of capitalist exploitation and oppressive policies even if the current regime is destroyed. In this context, how do you evaluate the balance of forces in Iran today? How do you see the possibilities of breaking away from the regime and building an alternative that can embrace the demands of workers, women, youth and all the oppressed sections?

FUIW: Workers have been on the streets since the beginning of the protests. But they are not participating in the protests as a working class yet. I think this is because the uprising has not yet reached that political level. Rather, workers take to the streets as citizens. We are now in contact with people who are actively participating in the mobilizations in Iran. As they tell us, there are workers leading the protests in addition to women and youth in many regions now. But of course, we should not deduce from this leadership that there is a very strong level of organization. But a significant part of those who lead the organization of actions in the local areas are young pioneer workers. Again, unlike the previous uprisings, local committees have been established during the mobilizations today. Those who lead these committees are also young, pioneer workers.

The Iranian bourgeoisie, on the other hand, is in a rush. However, in the meantime, it is trying very hard to make the uprising serve its own interests. Since the beginning of the protests, the voice of the supporters of the shah regime was very weak and such a demand was not even voiced in many regions. The youth, women, workers and their local committees mobilized on the streets at the moment do not allow the representatives of the capitalist order to influence the protests. For example, one of the most popular slogans in mobilizations today is: “Death to the tyrant, whether he is the supreme leader or the shah!”

I don’t suggest that this widely used slogan covers the entire people of Iran, but the fact that it is at the center of the uprising shows what the Iranian people want. Neither a reactionary mullah regime nor the previous shah regime.

But the bourgeoisie is using all its means. Especially through the media organizations such as BBC Farsi, Radio Azad, Manoto and Iran International, which have very large financial resources and can reach a wide audience. They are making dirty propaganda claiming that the people of Iran want Reza Pahlavi, the son of the former shah Mohammad Reza Pahlavi, to come to power again as the shah.

On the other hand, there is an intense increase in interest in socialism among the Iranian people, especially among the youth. For example, “Death to the tyrant, whether he is the leader or the shah”, which is one of the most prominent slogans in the uprising, is a slogan originated from the socialist and communist movement of Iran, and is shouted not only in the streets but also in universities and high schools. Today, people are constantly talking about equality, justice and rights, and the bourgeoisie in Iran cannot meet these demands. Indeed, people are very inclined to the idea of socialism while shouting these demands, even if they cannot express it consciously. But unfortunately, we should not forget that the bourgeoisie has a great power in its hands. Representatives of the capitalist order will naturally make great efforts to prevent the establishment of a socialist regime which would be for the benefit of the working people in Iran.

GD: Actually, we have a similar understanding on many points. This is how we approach the issue. In the age we live in, the most basic democratic demands of the masses such as equality, justice, freedom and bread cannot be met permanently by the bourgeoisie. In other words, after the capitalist crisis that started in 2008, we have seen quite a few examples in many countries where the masses spontaneously revolted at different moments. In most of these examples, the masses opposed capitalist exploitation policies and oppressive regimes. However, on the other hand, based on these experiences, we can identify a shortcoming which we describe as a crisis of revolutionary leadership. The lack of a revolutionary alternative that would unite the demands of the struggling workers, youth, women and all the oppressed sections around an action program. If we connect it to Iran; a significant part of the Iranian socialist movement is unfortunately in exile. But how do you evaluate the Iranian socialist movement at the moment? What are its strengths and influence within Iran? Besides, you are a worker leader whohas been trained in struggles and strikes. You are part of the Free Union of Iranian Workers, which you founded during the Ahvaz Steel strike. So, are there other similar organizations in Iran at the moment?

FUIW: The regime of the Islamic Republic of Iran has been struggling with socialism in the country for 43 years. Tens of thousands of honorable Iranian socialists were executed by this regime. As you can guess, it is a crime to read a book about socialism in Iran. It is a crime to meet in public to talk about socialism. Therefore, Iranian society could not been very familiar with socialist ideas during these 43 years. The regime made a great effort to break the familiarity of the society with socialism. And of course, it constantly made the propaganda of its own ideology to the society through the Islamic government. This environment made things very difficult for the socialist and communist organizations in Iran. Young students are the most inclined ones to socialist ideas in Iran today. They discuss socialist ideas among themselves and communicate with each other through social media. However, no revolutionary party or group is allowed to be active in the country. And as you said, all revolutionary organizations are operating outside of Iran. Of course, there are some sections that many groups in exile have relations with. And these organizations, although in a secret way, try to continue their activities such as education and organization with the sections they are in contact with within the country. However, due to the current conditions, we cannot say that any of these organizations are very strong and effective in the country.

As for your second question: Yes, other workers’ organizations such as the Free Union of Iranian Workers continue to work. We try to stay in touch with them. We are also in contact with socialist groups.

GD: As you mentioned when characterizing the current popular uprising, Iranians living outside Iran are trying to offer their best support by organizing solidarity actions in the countries they are in. However, until now, a critical international campaign organized outside of the Iranians abroad has not taken place unfortunately. On the other hand, the mobilization of the working people of Iran against the 43-year dictatorship regime is of vital importance. And we, as the International Workers’ Unity-Fourth International, think that international solidarity with this popular uprising must be absolutely increased. We think that it is very important to embrace the demands of the Iranian people for the overthrow of the dictatorship regime, the end of violence, massacres and oppression by the law enforcement forces, and the release of the detainees, in a wide spectrum such as class organizations, trade unions, socialist parties, women’s and youth organizations in the international arena. Likewise, it is certain that, through organizing such an extensive campaign, the pressure to be created by demanding their countries’ regimes to end their economic, diplomatic and military relations with the Islamic Republic of Iran will certainly contribute to the mobilization of the working people of Iran. Of course, it is also very important that organizations in Iran make this call jointly for an inclusive organization of such an international campaign. In this context, what are your thoughts in terms of international support? What are your expectations from the international public, especially as organizations in Iran?

FUIW: As you said, we attach great importance to the international solidarity of class organizations, political groups and other mass organizations with the mobilization in Iran. This emphasis on unity and solidarity is one of the points that the Iranian people most need today. This solidarity is also necessary for the mobilized people in many parts of Iran. On the other hand, those who were arrested and imprisoned by the regime during the protests also need such solidarity. Because Mahsa Jina Amini also died after being tortured by the police while in custody, and today there is such a risk for anyone who are arrested in protests. I think that an international campaign for solidarity with the popular uprising has two important points. One is to embrace the struggle against the regime and the other is to pressurize for the release of the prisoners. Of course, one of the most important things is that class organizations, socialists and mass organizations in other countries put pressure on their own states to cut relations with the regime of the Islamic Republic of Iran. The overthrow of the regime of the Islamic Republic of Iran as a result of mobilizations will have a significant impact not only in nearby countries such as Turkey, Iraq and Syria, but also in the Middle East and North Africa region, and even on the international scale, on behalf of the working class. That’s why we all have to fight for this uprising to succeed. This is not just the uprising of the Iranian people, it is also an uprising for the peoples of the region. And in the context of international solidarity, we demand from institutions to offer all the support they can. At this point, I would like to thank both the Workers’ Democracy Party and the International Workers’ Unity-Fourth International for your interest in and solidarity with the popular uprising in Iran.

GD: We also thank you. The main perspective of both IDP and IWU-FI is building a revolutionary international. One of the ways to build this is to form alliances with revolutionaries in different countries around urgent demands. Of course, the other way is the effort of creating alternatives that can embrace and carry forward the demands of the masses within these mobilizations, and being in solidarity with such mobilizations of the peoples of the world, workers, women, youth and all the oppressed sections. And this is the most fundamental responsibility of us as revolutionary internationalists.

Ne yamalı bohça bir anayasa, ne de kâğıt üzerinde kalan tek bir hak!

0

İktidardakiler var olan yasaları tam uygulamayı geçti, bir kez daha yeni anayasa tartışmalarını başlattılar. CHP başörtülü kadınlar üzerinden oy kazanma kaygılarıyla başörtüsü özgürlüğünü yasal teminat altına almak adına yeni bir anayasa teklifi getirdi. Din ve vicdan hürriyetini düzenleyen 24. maddeye, “Kadınların başlarının açık veya örtülü olması (…) eğitim öğretim hakkına ve çalışma hakkına engel olamaz” hükmünü eklemeyi öneriyor. Erkek egemen siyasetin hiçbir aşamasına bizi dahil etmeden yazdığı yasalara, tamamen oy kaygısıyla yaptığı siyasi hamlelere karnımız tok. Başörtülü kadınların eğitim ve çalışma haklarını seçim malzemesi haline getiren anlayışı kabul etmiyoruz. Anayasa değişecekse onu yazacak olanlar bizleriz. İran’da başörtüsünü çıkarmak isteyen kadınlarla, başörtüsü takan kadınların haklarının yegâne garantisi erkek egemen kapitalizme karşı birlikte vereceğimiz ortak mücadelemizdir.

İktidar ise aynı kaygılarla kendi tabanına lgbti+ karşıtlığını bir kez daha gösterme derdinde. Ailenin Korunması başlıklı 41. maddedeki aile tanımına “kadın” ve “erkek” ifadesinin ekleneceğini söylüyor. Daha da kötüsü “aile kadın ve erkeğin birlikteliğinden oluşan birimdir” gibi önerilerle resmi nikahın aile kurmak için zorunlu olmaktan çıkması gibi Medeni Kanun’un bazı kazanımlarına da göz dikiyor. Nihayetinde geleneksel cinsiyet rollerini pekiştirerek, cinsiyetçi uygulama ve söylemlerin dozunu artırarak kadınların ve lgbti+ların haklarını ortadan kaldırmaya çalışıyor. Çünkü Tek Adam rejimi için, ekonomik kriz koşullarında kadınlara ev içi emek köleliğini, ömür boyu bakıcılığı, şiddeti ve baskıyı reva gören bugünkü aile düzenini korumak her zamankinden daha gerekli.

Bizlerse bu tartışmaya esastan karşı çıkıyoruz. Zira anayasada bu tartışmalarla yapılacak her tadil tahkime çıkıyor. İstanbul Sözleşmesi’nden imzasını çeken, erkek şiddetini cezalandırmayan bir iktidardan ancak ve ancak mevcut yasaları tam uygulamasını bekleyebiliriz.

Bu yıl 25 Kasım’da eşit ve özgür bir düzen istiyoruz!

25 Kasım Kadına Yönelik Şiddete Karşı Uluslararası Mücadele Günü. Yalnızca kadınlara yönelik değil, lgbti+lara da… Erkek egemen sistemin koruyup kolladığı şiddetin her türüne ama en çok da cezasızlık politikalarına karşı öfkenin her dilde dile geldiği bir gün… Uygulanmayan yasalar, alınmayan önlemler, artan yoksulluk bizleri kıskaca alıyor. Buna rağmen, maruz bırakıldığımız şiddete ne İran’da ne Afganistan’da ne de Türkiye’de boyun eğiyoruz. Bu yıl da 25 Kasım’da gerçek adalet için; erkek ve devlet şiddetine, homofobi ve transfobiye, göçmen karşıtı politikalara karşı sokakları terk etmiyoruz!

Bu 25 Kasım’da her zamankinden de güçlü haykırıyoruz: Önce kadınları, lgbti+ları şiddetten koru, şiddetin ortaya çıkmasını önleyici tedbirler geliştir, şiddet mağdurlarını destekleyecek mekanizmaları işlet ve şiddet uygulayanları cezalandır! İktidar olarak bununla yükümlüsün, bundan sorumlusun!

İstanbul Sözleşmesi bizimdir! Kadın ve lgbti+ cinayetleri nitelikli hal sayılsın! Dünyanın dört bir yanındaki kapitalist hükümetlerin kriz faturalarını biz ödemeyeceğiz! Ülkenin kaderini değiştirecek olan oylarımız değil, mücadelemizdir. Patronlara değil, erkek şiddetiyle mücadeleye bütçe! Tüm haklarımızı söke söke almak için 25 Kasım’da kadın ve lgbti+ların eşitlik ve özgürlük mücadelesini yükseltelim!

Mersin, işçi hareketi ve sol

0

26 Eylül 2022 tarihinde Mersin’in Mezitli ilçesine bağlı Tece mahallesindeki polisevine gerçekleştirilen saldırıda bir polis hayatını kaybederken, bir polis ve üç sivil de yaralandı. Bu saldırının ardından, HDP’nin eski eş genel başkanı Selahattin Demirtaş ve HDP, saldırı henüz hiçbir örgüt tarafından üstlenilmemişken, kınama mesajları yayımladı.

Demirtaş’ın saldırıyı kınayan mesajına ilk tepki veren isim, İçişleri Bakanı Süleyman Soylu oldu. Ancak Demirtaş’ın kınama mesajı, özellikle Kürt hareketi içinde bir tartışma başlattı. Saldırının PKK tarafından üstlenilmesinden sonra, PKK bir açıklama yayımladı ve Demirtaş’ı eleştirdi.

Kürt hareketinde yaşanan bloklaşma, bir silahlı-silahsız, gerillacı-demokratik, illegal-legal, dağda-mecliste mücadele ayrışması değil. Bu ayrışmayı politik ve programatik temelleri üzerinden değil, ancak yukarıda sıralanan ve ancak taktiksel olan biçimleri üzerinden okumak, ayrışmanın politik doğasını ve potansiyelini yanlış değerlendirmekle sonuçlanacaktır.

Söz konusu ayrışmanın üzerinde yükseldiği başlıca politik sorun şudur: Kürt hareketi mutlak bir rejim karşıtı pozisyona sahip olacak mı, yoksa rejimle pazarlık masasının da kurulmasının ihtimaller dahilinde sayıldığı pragmatik bir “tarafsızlık” pozisyonuna mı sahip olacak?

Mersin saldırısına gelince: Belirleyici olan, her eylemde olduğu üzere bu eylemde de eylemin sınıflar mücadelesinin ihtiyaçlarına cevap verip vermediği, işçilerin sosyalist devrim mücadelesine çekilmesinde olumlu bir etkiye sahip olup olmadığı ve nihai olarak devrimci önderlik krizinin çözümünde nasıl bir rol oynadığı sorunudur. Bu sınıfsal kıstaslar göz önüne alındığında, Mersin saldırısının bilançosu, açık ve keskin bir şekilde olumsuzdur.

Kandil, Mersin saldırısına dair yaptığı açıklamada, bu saldırının yapılmasına karar verilmesinin sebebinin Türk Silahlı Kuvvetleri’nin kimyasal silah kullanması olduğunu söyledi. Kandil’in bu açıklamasının ardından Türk Tabipleri Birliği başkanı Şebnem Korur Fincancı, söz konusu iddialara dair açıklamada bulundu ve bu iddiaların soruşturulması gerektiğini ilan etti. Fincancı, bu beyanının ardından evine yapılan bir baskınla gözaltına alındı, ardından da “terör örgütü propagandası” yapmaktan tutuklandı. Bu siyasi bir karardır ve başkanlık rejiminin ifade özgürlüğünü tanımayan antidemokratik doğasının bir ifadesidir. Fincancı derhal serbest bırakılmalı, ifade özgürlüğünün önündeki bütün engeller kaldırılmalıdır.

Son olarak ekleyelim: Sınıflar mücadelesinin ihtiyaçlarını değil, kendi aygıtının ihtiyaçlarını merkeze alan bir politika dayatmacı ve ikameci bir politikadır; zira bu tip politikalar işçi sınıfı ile emekçi kitleleri, siyasal olarak silahsızlandırmakta ve onları atıllaştırmaktadır.

Biz diyoruz ki; Kürt halkınınkiler dahil bütün ulusal ve demokratik haklar tanınsın, bu haklar pazarlık konusu haline getirilmesin; işçi-emekçi kitlelerin en acil ve yakıcı özlemlerini ifade eden taleplerin etrafında en geniş sınıfsal eylem birliğini kuralım ve bunu, seçimlerde veya rejime karşı mücadelede patron partilerine yedeklenmeden yapalım.

Bilinç eylem içinde gelişir

0

İki aydır bilinç sorunu üzerine yazıyorum. Önce işçilerin her mücadelesinin bilinçsiz olarak da olsa sosyalist devrimin bir parçası olduğunu söylemiştim. Geçen ay da işçi sınıfının neden bunun farkında (bilincinde) olmadığını sergilemeye çalışmıştım. Şimdi de işçi sınıfı böylesi bir bilince nasıl ulaşır, ona genel hatlarıyla değineceğim.

Biliyoruz ki işçiler gerek eğitim alma olanaklarının yetersizliği gerekse ağır çalışma koşulları, dolayısıyla zamansızlık ve yorgunluk gibi nedenlerle pek okuma eğiliminde değiller. Kitap, dergi fiyatları da cabası. Bu nedenle yazılı propaganda sınırlı bir etkiye sahip. Sadece ileri/öncü işçiler kısmen yazılı belgelere göz atabiliyorlar.

Sözlü anlatılara da gene yukarıdaki nedenlerle sınırlı sayıda işçi katılabiliyor. Sendikaların büyük bölümü ise zaman zaman işçilere hukuki bilgiler vermekle yetiniyorlar; onları sınıf bilinciyle donatıp mücadelelerin ve örgütlenmelerin sosyalizm doğrultusunda güçlendirilmesi görevi üstlenmiyorlar.

Bu zorluklar kısmen de olsa aşılabilir, ama sınıf bilincinin salt yazılı veya sözel propagandayla değil, esas olarak eylem içinde geliştiğini vurgulamamız gerekir. Hatta öyle ki, bilinç çok ani ve çok ileri sıçramalar gösterebilir. Birkaç günlük bir seferberlik bile bilinci 10 yıllık kitap bilgisinin üzerine çıkabilir.

Örneğin, bir işyerinde ücretler, sosyal haklar veya işyeri içindeki uygulamalar nedeniyle patrona karşı başlayan bir hareketlilik, bir grev veya fiili bir eylemlilik, işçileri sadece patronla karşı karşıya getirmez; aynı zamanda patronun destek aldığı asıl düşmanın bizzat patron partileri tarafından yapılan yasalarda yattığını gösterebilir. Bu da ekonomik bir mücadelenin hükümete veya rejime karşı bir mücadeleye dönüşebilmesinin zeminini hazırlar.

Tabii tek bir işyerinden hükümete savaş açmak mümkün değil. Ama bir mücadele yaygınlaşırsa ve diğer eylemliliklerle birleşebilirse o zaman sınıfın bilinci giderek daha ileri bir siyasi nitelik kazanır. Örneğin, (bölgesel veya genel) birleşik grevler ve eylemlilikler sınıfın sadece dayanışma ruhunu ilerletmekle kalmaz, işçilerin bir sınıf olduklarını ve bunun toplumsal ve siyasal temellerini anlamalarını da sağlar.

Aynı şekilde uluslararası sınıf dayanışmaları da işçilerin dünya ölçeğinde bir sınıf olduklarını ve kapitalizmin evrensel boyutlarını kavramalarına yardımcı olur.

O halde ne yapmalıyız? Birincisi, öncü/ileri işçiler eylemlilikler içinde, bir yandan eylemin başarıya ulaşmasını sağlayacak örgütlenme ve mücadele planını ve uygulamasını yaparken, diğer yandan da mücadelenin çevresindeki yasal ve siyasal sorunları kitleye anlatabilmeli. Bu anlatılarını bilinci ve eylemliliği ileri çekecek uygun taleplerle desteklemeli.

İkincisi, mücadeleyi yaygınlaştırmaya, diğer mücadelelerle birleştirmeye; ortak örgütlenmeler (örneğin, ortak komiteler) yaratmaya yönelmeliler. Bunu olanaklı olduğu ölçüde uluslararası alanda da yaygınlaştırmaya girişmeliler.

Bir de çok önemli bir nokta: Öncü işçilerin bu çabalarının önüne çıkacak, mücadeleyi sınırlayıp çözülmeye mahkûm edecek girişimlere, örneğin sendika bürokratlarının lakayt, işveren yanlısı ihanet tutumlarına karşı mücadeleye de hazır olmaları gerekiyor elbette.

Kesenin ağzı kimin için açılıyor?

0

2023 bütçe görüşmeleri başladı. Dağılımlara bakıldığında, iktidarın seçimler öncesindeki olası manevralarını finanse etmeye dönük hamleleri görmek şaşırtıcı değil. Cumhur ittifakı, son kozlarını oynamak için kaynakları elinin altında hazır ve nazır tutmanın iktidarı için hayati öneminin farkında.

Tam da bu sebeple, Cumhurbaşkanı Yardımcısı Fuat Oktay’ın yeni bütçe tekliflerini sunarken seçtiği sözcükler manidar: “her kesimden insanı kollayacak şekilde adil ve sosyal bir anlayışla hazırlanan” bir “sosyal bütçe”den söz ediyor. Ve pek tabii buna uygun olarak emekçileri ilgilendirecek bir gider kalemini özellikle parlatıyor: Sosyal Yardımlar. Geçtiğimiz yıla göre 100 milyar TL artışla yaklaşık 250 milyar TL’ye denk düşen bu giderin bu kadar öne çıkarılmış olmasının elbette seçim ekonomisi ve psikolojisi ile ilgisi var.

İktidar bir süredir hamleleriyle bir seçim ekonomisine start verdiğine zaten işaret ediyordu. Sosyal yardımlarda 100 milyarlık artışla da bunu desteklemek istedikleri açık. Ancak mevcut bütçe taslağı sadece bunun adımlarını göstermiyor, aynı zamanda sınırlarını da gösteriyor… Evet, belki kesenin ağzı açılacak, ama o keseden yine en az emekçilere düşecek… Bunu biz söylemiyoruz, onlar söylüyor.

Cumhurbaşkanlığında hazırlanarak Meclise sunulan 2023 yılı bütçesinde giderler 4 trilyon 470 milyar lira, gelirler 3 trilyon 810 milyar lira olarak belirlenmiş. Yani en az 659,5 milyar liralık bir bütçe açığı öngörülmüş durumda. Tabii 2022’deki gibi birkaç ay sonra ek bir bütçeye ihtiyaç duyulmazsa…

Gelirlerin neredeyse tamamı vergilerden, vergilerin de yaklaşık yüzde 60’ı KDV ve ÖTV ağırlıklı olmak üzere emekçi halktan alınan dolaylı vergilerden oluşuyor. Giderlerde ise bir kalemdeki artış dikkat çekiyor: Vergi harcamaları. Yani devletin, tahsil edeceği vergilerden, kısmen veya tamamen, geçici ya da sürekli olarak feragat etmesi. Ya da bir başka deyişle sermayeye dönük vergi muafiyet ve istisnaları, indirimler, ertelemeler vb. Bu rakam 2022’de 385 milyar TL iken yeni Bütçe Kanunu Teklifinde 994 milyar TL olarak karşımıza çıkıyor. Yaklaşık 2,5 katı! Bunun 150 milyar TL civarı asgari ücretin vergi dışı bırakılmasının bütçeye etkisi olarak düşünülüyor, geri kalan yaklaşık 800 milyar TL ise sermayeden alınmayacak vergilere denk düşüyor.

Bir diğer önemli gider ise 565,6 milyar lira ile faiz giderleri… Bu gider de başta bankalar ve finans tekelleri olmak üzere yerli ve yabancı sermayeye ve pek tabii “kur korumalı mevduat” hesaplarına gidecek.

Bu iki bütçe kalemiyle, yaklaşık 4,5 trilyon hesaplanan giderin 1,5 trilyonu zaten uçtu gitti… Geri kalan yeter de artar diye düşünmeyin. Çünkü onların da sahipleri var… Savunma, yap-işlet-devlet projelerine ayrılan kullanım ve garanti ödemeleri, personel harcamaları, cumhurbaşkanlığı bütçesi vs… Bu tabloya bakıldığında emekçilere ayrılacak bütçenin özgül ağırlığı ortada…

İktidar için sadece kısmi makyajlamalara fırsat verecek, emekçiye kaşıkla sermayeye kepçe kepçe vermenin ötesine geçmeyecek, sıkışmışlıktan kaynaklı hamleler bunlar. Yarattığı ekonomik ve sosyal yıkıma rağmen bu çözümlerle ayakta durabilmesi ise sadece karşısında emekten yana bir program alternatifi örülememiş olması durumunda mümkün! Bunu görmek gerekiyor…

Yemeksepeti işçilerinin sendikalı olma mücadelesi sürüyor

0

Yemeksepeti kuryeleri ile depo işçilerinin üç yıl önce başlayan sendikalılaşma mücadelesi, hem firmanın antidemokratik baskıları ile mobbing uygulamalarına hem de patronların lehine olan yasaların işçilerin aleyhinde yarattığı bürokratik zaman kaybına rağmen sürüyor.

Hatırlanacağı üzere Yemeksepeti işçilerinin taşımacılık işkolundaki sendikaları olan Tüm Taşıma İşçileri Sendikası’nda (TÜMTİS) örgütlenmelerinin önüne geçebilmek için Yemeksepeti bir gecede 8 bin işçinin işkolunu taşımacılıktan (15 numaralı işkolu) ofis-büro sektörüne (10 numaralı işkolu) geçirmişti. Buna rağmen işçilerin taşımacılık sendikasında örgütlenmeyi sürdürmesiyle firma yeni baskı yöntemlerini hayata geçirmişti. Bordrolu kuryeleri işten çıkararak veya onları mobbinge maruz bırakarak esnaf kurye alımı yapmak, depoları acentelere dönüştürmek, sendikalı öncü işçileri çeşitli yollarla cezalandırmak, agresif bir reklam kampanyasına girişerek kamuoyunda oluşan emek düşmanı imajını düzeltmeye çalışmak bu yöntemlerden sadece birkaçıydı.

TÜMTİS tarafından alınan çoğunluk tespit belgesine karşı yapılan hukuki itiraz da, Yemeksepeti’nin sendika ve işçi düşmanı politikasının bir devamıydı. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı’nın TÜMTİS’in lehine yapmış olduğu çoğunluk tespitine karşı Yemeksepeti’nin açtığı itiraz davası hâlâ sürmekte. Bir sonraki duruşması 16 Aralık’ta görülecek olan bu davadan Yemeksepeti’nin kazanan taraf olarak ayrılmayacağı ise son derece açık.

Öncelikle Yemeksepeti bu davayı, yine kanunları çiğneyerek açtı. Çoğunluk tespiti firmaya 14.07.2021 tarihinde bildirilmiş olmasına rağmen, Yemeksepeti davayı 28.07.2021 tarihinde açtı. Halbuki 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 43/1 maddesine göre, çoğunluk tespitine itiraz 6 işgünü içinde yapılmalıdır. Dolayısıyla yasaya göre Yemeksepeti’nin davayı en geç 26.07.2021 tarihinde açması gerekirdi. Bu nedenle davanın usulden reddi gerekmektedir.

Yemeksepeti’nin bu dava aracılığıyla yapmaya çalıştığı aslında zaman kazanmak ve böylece içerideki sendikalı işçileri işten ayrılmaya zorlayarak sendikayı güçsüzleştirmek ve işçilerin de moralini bozmak istemek. Tam da bu sebeple, dava boyunca birçok “bekletici mesele” olduğunu savunarak, yalnızca süreci uzatmaya çalışıyorlar. Ancak bu hukuki manevralar fayda etmeyecek: İşçiler sendikal hak ve özgürlükleri Yemeksepeti’ne sokacak ve Yemeksepeti’ne sendikal haklara saygı duymayı öğretecek.

Yemeksepeti’nin aslında kendisinin hayata geçirdiği işkolu hilesinin kurbanı olması, Yemeksepeti işçilerinin kararlı mücadelesiyle mümkün oldu. Şimdi şirket, şubeleri kapatıp onları birleştirerek, kuryelerin 3 veya 5 kilometre olan dağıtım alanını 7 kilometreye çıkararak, esnaf kuryeye yakında olan siparişleri, bordrolu kuryelere ise uzakta olan siparişleri vererek, bu kararlılığı ve iradeyi kırmaya çalışıyor.

Ancak bu tip uygulamalar geçmişte Yemeksepeti kuryeleri ile depo işçilerini yıldırmadığı gibi bugün de yıldırmayacak. Yemeksepeti işçileri depo depo örgütlenmeyi ve sendikaları TÜMTİS’te birleşmeyi sürdürüyorlar. 30 ilde, 180 işyerinde 8545 çalışanı bulunan Yemeksepeti’ne sendikal hak ve özgürlükleri sokma mücadelesi, aslında bütün taşımacılık işçilerinin ve Türkiye’nin bütün emekçilerinin sendikal ve demokratik hakları için verilen bir mücadele; zira Yemeksepeti’ndeki sendikal mücadele, kamuoyu açısından bir simge halini almış durumda. Bu sebeple bütün işçi örgütleri, sosyalist partiler ve demokratik kurumlar, TÜMTİS’in ve Yemeksepeti işçilerinin burada verdiği sendikal mücadeleyle dayanışma içinde olmalı.

Taksim bombalı saldırısını lanetliyoruz! Korku ikliminin yaratılmasına izin vermeyelim!

0

İstanbul, Taksim İstiklal Caddesi’nde gerçekleşen bombalı saldırıyı vahşi bir terör eylemi olarak lanetliyoruz. Yakınlarını kaybedenlere başsağlığı, yaralananlara acil şifalar diliyoruz.

Böylesi saldırılar, ülke halklarının 2015-16 yılında yaşadığına benzer bir baskı ortamının yaratılmasına ve emekçi halkın birlik ve mücadelesinin zarar görmesine neden olacaktır.

Ayrıca, toplumu korku atmosferine sürüklemek dışında bir amacı olmayan, halkın haber alma özgürlüğünü gasp eden, iktidarın “yayın yasağı” ve internet erişimi kısıtlaması uygulamaları da derhal son bulmalıdır. Ve hükümet yayın yasağından önce, elindeki tüm istihbari olanaklarla bu saldırıyı neden önleyemediğini açıklamak zorundadır.

Hükümetin asli görevi vatandaşların can güvenliğini korumak olmalıdır. Ancak iktidarın maceracı ve saldırgan dış politikası, geçmişte de deneyimlediğimiz üzere ülkeyi bu tip saldırılara açık hale getirmektedir.

Aynı zamanda 2015-16 yıllarında gördüğümüz üzere hükümet terör saldırılarının faillerine etkin soruşturma uygulamamış ve gerçek sorumlular tümüyle yargı önüne çıkarılmamıştır. Benzeri bir sürecin Taksim saldırısında da işletilmemesi adına süreç şeffaf bir şekilde, halkın haber alma özgürlüğü kısıtlanmadan işletilmedir. Aksi durumda toplumda yükselecek olan baskı ve korku ortamının siyasi sorumluluğu mevcut iktidarda olmaya devam edecektir.

Sanatçı Deniz Tekin: “Müzik emekçileri kendini tehdit altında hissediyor”

0

Onur Şener’in istek parçayı söylemediği gerekçesiyle öldürülmesinin üzerinden bir ay geçti. Müzik ve eğlence sektörüne yönelik baskılar sürerken, kayıtsız ve güvencesiz çalışmak zorunda kalan müzik emekçilerinin durumunu sanatçı Deniz Tekin’le konuştuk.

Müziğe yönelik yasaklar devam ediyor. Neden korkuyorlar?

Baskının etkilerini, kültür endüstrisinin parçası olan diğer tüm alanlarda olduğu gibi, müzikte de görebiliyoruz. Festivaller, konserler politik baskılarla son dakikada iptal ediliyor, yerel belediyeler izin vermiyor. Konser verilen mekânlarda polisin dinleyiciye, sahnedeki müzisyene kimlik kontrolü yapması ve ses yasağını gerekçe göstermesi gibi yöntemlerle gözdağı veriliyor. Bu tavır, müzik yapana da dinleyene de “Burada var olamazsınız” demektir. Neden? Çünkü iktidar, ”çocuklarının alkol içmesinden ve yanlış yola sapmasından korkan” muhafazakâr kesimin ve toplumun hassasiyetlerine, “milli ve ailevi değerlerine” oynayarak konuyu kendinden uzağa çekiyor. Taşlama oyunuyla suni bir karşıtlık yaratmaya çalışıyorlar. Görmezden geldikleri, bastırdıkları insanların birleşmesinden korkuyorlar. Müziği susturmaktaki amaçla, Onur Yürüyüşü veya herhangi bir protesto için toplanan grupları polis şiddetiyle bastırmaktaki amaç ve yöntem aynı. İnsanlar henüz toplanmadan ara sokaklarda coplar ve dayakla gözaltına almaya çalışıyorlar. Benzer şekilde, politik söylem ya da müziğin alt mesajı etrafında olabilecek her türlü kitlesel birleşmeyi engellemeye çalışıyorlar.

Müzik sektörüne bakıldığında, alanda çalışan herkesin renkli, neşeli, “çılgın” ve bol kazançlı bir hayat yaşadığına dair bir önyargı bulunduğunu görüyoruz. Ancak ekonomik kriz ve pandemiyle birlikte müzik sektörünün koşullarının iyice kötüleştiği ortada. Yapılan son araştırmalara göre, müzik emekçilerinin en az yüzde 70’i açlık sınırının altında çalışıyor. Müzik emekçileri neler yaşıyor?

Pandemi ve ekonomik krizin derinleşmesinden sonra durum daha da kötüleşti. Müzik yapan ya da teknik kısmında çalışan bazı arkadaşlarım müzikten kazanç sağlayamayarak başka yollara yöneldi. Müziği düzenli bir geçim kaynağı olarak kurgulamak, aydan aya öngörebilmek çok zor; konserlerimizin bir kısmı düzenli olarak iptal oluyor. Bu sebeple birçok müzik emekçisi, birçok işi aynı anda yapıyor veya aynı zamanda başka alanlarda da çalışmak zorunda kalıyor.

Müzik endüstrisinin iç dinamikleri etkileşim, tüketilebilirlik ve sermaye endeksli ilerleyince, diğer endüstrilerin iş karakteriyle aynı kaderi paylaşıyor. Üretim ilişkileri dünyanın geri kalanından muaf değil; şirketlerin ve şirketleşmiş sanatçıların kâr odaklılığı, üretilen müziği de bir metaya, tüketim nesnesine indirgiyor.

Müziği aylık dinleyici sayısı veya sosyal medya etkileşimine indirgerseniz suya sabuna dokunmayan ve toplumun farklı kesimlerini rahatsız etmeyecek şeyler üretirsiniz. Sanat toplumu bütünleştirici bir etkiye sahipken, toplumsal bir duyguya karşılık gelebilecek her şeyi sansürle, otosansürle dışarıda bırakmak, sanatın içini tamamen boşaltmak anlamına geliyor. Toplumun o an kolektif olarak yaşadığı duygu etrafında harekete geçmesinin önüne geçiyor. Müzik de mevcut politik iklimi yansıtıyor, aynı baskıya maruz kalıyor.

Onur Şener’in vahşice öldürülmesi üzerinden bir ay geçti. Sen de bu gibi tehlikeli durumlarla karşılaştın mı? Müzik emekçileri ne koşullarda çalışıyor?

Onur Şener, bir arkadaşımızın akrabasıydı. Hatta önceki akşam lafı geçmiş ve sabahına vefat haberini almışlar. Bu kadar kolay olmaması gerekiyor. Bu suçu işleyenler sistem tarafından korunacaklarına emin olarak, ceza çekmeyeceklerini bilerek bu suçu işlediler. Kimse bu kadar kolay öldürülememeli.

Ben bizzat can güvenliğimi tehdit altında hissettiğim bir durum yaşamadım. Ancak bir kadın olarak, en hafifinden gereksiz flörtözlükler, şampanya göndermeler gibi rahatsız edici hareketlere, düzenli olarak cinsiyetçiliğe maruz kalıyorum. Tehditlerden ve güvenlikten bahsederken sadece fiziksel olarak algılamamalıyız. Politik bir söylemi olmasa bile, ekonomik ve iş güvencesi olmayan müzik emekçileri, sanatçılar kendini mutlaka tehdit altında hissediyor. Hiçbirimizin sigortası yok ve kayıtlı çalışmıyoruz. Ekipman taşırken beli sakatlananlar var ama sağlık sigortaları yok. Her şey kayıtdışı dönüyor. Sorunlar müzik emekçileri için çok yakıcı; icracılardan ses ekibine, ses mühendislerine, rodilerden organizasyonda çalışan insanlara kadar. Kendi ismiyle müzik yapan biri olarak içinde olduğum ayrıcalıklı konumun farkındayım, benim için bir kat zorsa işbölümündeki başka insanlar için on kat zor.

Müzik emekçilerinin ve müzisyenlerin örgütlenebileceği bir oluşum bulunmuyor mu?

Türkiye’de iki tane meslek birliği var: MESAM ve MSG. Ancak bu örgütlenmelerde, enstrümanist veya icracı gibi bir tanımlayıcı statü bulunmuyor. Böyle olduğu için, eser sahibi dışındaki müzik emekçileri telif gelirlerinden de pay alamıyorlar. Örneğin albüm kaydettiğimiz süreçte, birlikte çalıştığımız arkadaşlarımızın telif gelirlerinden pay alabilmeleri için onları aranjör olarak kaydettirmek zorunda kaldık. Gitarı bu insan çaldı, davulu bu insan çaldı diye yazamıyoruz.

Aynı zamanda bu birliklerde oy kullanabilmek veya yönetim kuruluna katılabilmek için asil üye olmak gerekiyor. Asil üye olabilmek içinse eser sahibinin yıllık telif gelirlerinin belirli bir kotanın üzerinde kalması gerekiyor. Yani meslek birlikleri yalnızca ayrıcalıklı müzisyenleri ve hak sahiplerini kapsıyor diyebiliriz. Hatta geçen senelerde MESAM’da, 600 bin TL’lik isimsiz bir telif gelirinin yönetim kurulu üyeleri arasında paylaşıldığını biliyoruz.

Müzik emekçilerinin tamamı güvencesiz koşullarda çalışıyorlar. Bu sektörde emek verenlerin kayıtlı, sigortalı, güvenceli ve belirli iş tanımlarıyla çalışıyor olmaları gerekiyor. Bunun için de sendikalaşmak gerekiyor. Aksi halde, devlet için yoksun.

Haiti’ye dönük emperyalist işgale hayır!

0

İşçilerin Uluslararası Birliği – Dördüncü Enternasyonal’in Dominik Cumhuriyeti seksiyonu Sosyalist İşçi Hareketi’nin Haiti’nin işgal girişimine dönük yayımladığı bildiriyi paylaşıyoruz.

Amerikan Devletleri Örgütü (ADÖ) ve Birleşmiş Milletler (BM), Ağustos ayından beri devam eden kitlesel halk protestolarını bastırmak için Haiti’ye karşı emperyalist bir işgali teşvik ediyorlar. Bu işgalle birlikte Haiti halkının kaderini kendi ellerinden alarak Haiti’nin krizden çıkma olasılığını da aynı şekilde elinden almış oluyorlar. Bu karşıdevrimci planı reddediyoruz. Benzer şekilde, Abinader liderliğindeki Dominik Cumhuriyeti hükümetinin komşu ülkeye yönelik emperyalist işgale verdiği aşağılık desteği kabul etmiyoruz. 

Haiti’nin Ariel Henry başkanlığındaki de facto hükümeti, ADÖ Genel Sekreteri Luis Almagro’nun talimatıyla 7 Ekim’de BM’den kendi ülkesine silahlı müdahale talebinde bulundu. BM Genel Sekreteri Antonio Guterres iki gün sonra yanıt vererek Güvenlik Konseyi’ne bir veya daha fazla ülkeden askerlerle “hızlı eylem gücü” gönderilmesini onaylamasını önerdi. Bu, BM Barış Gücü olmayacaktı. Guterres ayrıca tüm Haitili siyasi güçleri de facto hükümetle anlaşmaya çağırdı. 

Ağustos ayından bu yana Haiti’de de facto hükümete, yüksek enflasyona, çetelere ve akaryakıt fiyatlarındaki artışa karşı büyük bir halk seferberliği yaşanıyor. Henry, Haiti halkının oylarıyla seçilmedi, tam tersine, fiiliyatta, ABD, Fransa ve Kanada’nın liderliğindeki Çekirdek Grup’un sömürgeci kondominyumu tarafından atandı. 

Guterres, Almagro, Henry ve Abinader, Haiti’ye dışarıdan askeri müdahaleyi destekleyen söylemlerinde, uyuşturucu kaçakçılığı ve haraçla kendini var eden silahlı çeteleri, bunun yanı sıra ekonomik ve sosyal krizin kötüleşmesini müdahalenin bir mazereti olarak öne sürseler de, mevcut krizin asıl nedeni son yıllarda askeri işgaller yoluyla mafya hükümetlerini dayatan ABD ve Avrupa emperyalizmidir.  2011’den beri iktidarda olan, ABD’nin emrindeki ve organize suçla bağlantılı PHTK (Haiti Kel Kafalılar Partisi) rejimi, ADÖ’nün dayattığı seçim hilelerinden sonra kurulmuş ve suç çetelerinin zenginleşmesi onun himayesinde olmuştur.

2004 ve 2017 yılları arasında Haiti, sözde ilerici Lula, Kirchner, Evo, Mujica, Correa, Bachelet ve sahte solun diğer Latin Amerika hükümetleri tarafından sağlanan askeri birlikler ve danışmanlarla birlikte Birleşmiş Milletler Haiti Adalet Destek Misyonunun (Minustah) askeri işgali altındaydı. Daha sonra, 2017 ve 2019 yılları arasında Minujusth, Haiti polisine danışmanlık ve destek sağlamaktan sorumlu olarak görev yaptı.

Minustah’ın askeri işgali, binlerce insanı baskı altına alan ve istismar eden yozlaşmış bir çeteyi iktidarda tutmak için milyarlarca dolar harcamış, Nepalli askerlerin başlattığı ve Dominik Cumhuriyeti’nde de 400 kişinin ölümüne yol açan kolera salgını sonucunda on binlerce insanın hayatını kaybetmesine neden olmuştur. Askeri işgal Haiti’nin hiçbir sorununu çözmemiştir, bilakis bu sorunları ağırlaştırmıştır. 

Mevcut krizden çıkış yolu, halkın geniş kesimlerinin acil ihtiyaçlarının karşılanmasına izin vermek, kendilerini Kel Kafalılar mafya rejiminden kurtarmak için mücadele eden Haiti halkının elindedir. Seferber olan işçi ve halk örgütlerinden, çoğunluğun iradesini temsil eden yeni bir hükümet ortaya çıkmalıdır. 

Dış borcun kaldırılmasını, ABD’nin 20. yüzyılda gerçekleştirdiği işgaller için tazminat ödemesini, Fransa’nın 19. yüzyılda Haiti’nin bağımsızlığını tanınması karşılığında dayattığı haraçların geri ödemesini ve bu kaynakların Haiti halkının içme suyuna, elektriğe, sağlık ve eğitime erişimini garanti altına almak için kullanılmasını talep eden Haiti’deki sol örgütleri destekliyoruz. 

Abinader’in işgali desteklemesini kabul etmiyoruz

Abinader hükümeti, 9 Ekim’de sınır şehri Dajabón’da mide bulandırıcı bir gösteri yaparak, yürüttüğü dış politikanın başarılı olacağını varsayıp Haiti’ye dışarıdan bir askeri müdahaleye tam destek verdi. Nihai bir istila durumunda sınırın kapatılacağını ve Haitililere iltica veya sığınma verilmesinin yasaklanacağını, çünkü cumhurbaşkanına göre “buraya sığınma talebinde bulunanların kabul edilmesinin Dominik’in bütünlüğü için çok tehlikeli olacağı”nı duyurdu.

Bunun yanında Abinader, diğer bakanlıkların bütçe uygulamalarına yapılan kesintilerden sağlanan fonlarla, sınırlara tahsis edilmek için, Trujillo diktatörlüğünden bu yana en büyük askeri teçhizat alımının yapıldığını duyurdu. Bu için, Haiti’nin Dominik egemenliğine karşı bir tehlike teşkil ettiğine dair söylemleri devreye soktu. Abinader hükümetinin yabancı düşmanı ve ırkçı söylemlerine Haitili göçmenlere karşı yapılan insan hakları ihlalleri, keyfi gözaltılar, gasp, hamile kadınların keyfi olarak tutuklanması ve ebeveynlerinden ayrılan çocukların sınır dışı edilmesi eşlik etti. Aslına bakarsak, Dominik hükümeti, iltica ve sığınma hakkıyla ilgili imzalanan uluslararası anlaşmaları tanımıyor ve mevcut durum bunu açıkça ortaya koyuyor. 

Abinader’in Haiti halkına karşı emperyalist bir işgale verdiği utanç verici destek göz önüne alındığında, Dominik Cumhuriyeti’nin de 1965’te yine ADÖ’nün desteğiyle emperyalizm tarafından işgal edildiğini hatırlamalıyız. İstilacılara karşı direnişinde Dominik halkının yanında, ABD güçleri tarafından şehit edilen devrimci şair Jacques Viau gibi Haitili savaşçılar yer alıyordu. Dominik halkı, olası bir işgale karşı durarak ve Abinader’in Haiti’ye karşı saldırgan ve emperyalizm yanlısı politikasını reddederek Haiti halkıyla dayanışma içinde olmalıdır.

İşçilerin Uluslararası Birliği – Dördüncü Enternasyonal’in, Haiti’deki emperyalist müdahalenin durdurulması ve BM ve ADÖ tarafından desteklenen işgal projesine karşı Çekirdek Grup üyesi hükümetlerin büyükelçiliklerinin önüne yaptığı protesto çağrısına katılıyoruz.

Özel sektör eğitim emekçileri örgütleniyor

0

Ekonomik kriz derinleşirken bir taraftan da Tek Adam rejiminin yüzleştiği sorunlar artıyor. Barınma, sağlık, gıda, enerji… Çoklu kriz! Açlık, yoksulluk ve işsizlik… Emekçilerin payına düşen bu. Göz açıp kapayana kadar her şeye zam geliyor, çarşı pazar ateş. Temel gıda harcamalarından ulaşıma, elektrikten doğalgaza… Kısacası iğneden ipliğe her şeye zam gelmekte. İşçiler emekçiler sefalete sürükleniyor. Bu sektörlerin içerisinde eğitim emekçileri de yer alıyor. Özellikle de özel sektörde çalışan eğitim emekçileri.

Ülkemizde eğitim fakültelerinin sayısı her geçen gün artmakta, 2002’de 55’ten 2018’de 93’e yükseldi. Her sene eğitim fakülteleri 40 bin mezun veriyor. Resmi rakamlara göre Türkiye’de 150 bin öğretmen açığı bulunurken, 2020 verilerine göre atama bekleyen öğretmen sayısı 460 bin civarında. Ancak eğitim sendikalarına göre atanamayan öğretmen sayısı 700 bin civarında. Eğitim Sen’in raporlarına göre 2023 yılında atanamayan öğretmenlerin sayısı 1 milyonu aşacak. Her yıl ataması yapılmayan en az 256 bin öğretmen işsizler ordusuna katılıyor. KPSS’ye giren her 100 öğretmenden yalnızca 17’si atanıyor. Atanamayan öğretmenler ise hamallık, garsonluk, kuryelik, tezgâhtarlık, işportacılık yapıyor ya da inşaat sektöründe çalışıyor. Bazıları da özel eğitim kurumlarında çalışmaya mecbur bırakılıyor. Atanamadığı için bunalıma giren ve intihar eden öğretmenlerin sayısı ise 50’yi aştı.

Özel sektörde çalışan eğitim emekçilerinin sorunları her geçen gün artmakta. Bu sorunların başında ise güvencesiz çalışma geliyor. Özel okul, kurs, etüt ve rehabilitasyon merkezlerinde çalışan eğitim emekçilerinin sorunları tabii ki sadece güvencesizlikle sınırlı değil. Uzun çalışma saatleri, mobbing, kısa süreli sözleşme…

İşte tam da bu noktada özel sektörde çalışan öğretmenlerin sorunlarını dert edinen bir sendika kuruldu. Ağustos 2021’de “Özel öğretim kurumlarına sendika girecek” diyerek yola çıkan Öğretmen Sendikası, başta İstanbul olmak üzere Ankara, İzmir, Samsun, Mardin, Adana, Mersin ve Antakya gibi illerde çalışma yürütmeye başladı.

Açlık sınırının her geçen gün arttığı ülkemizde özel okul öğretmenleri asgari ücretle çalıştırılıyor. Ve biz diyoruz ki, asgari ücretle öğretmen çalıştırılamaz. Eğitim emekçileri özel okul patronları tarafından hem uzun çalışma saatlerine maruz bırakılıyor hem de mobbing uygulanarak emeklerinin karşılığını alamıyorlar. İş sözleşmeleri 12 ay üzerinden değil 10 ay üzerinden imzalanıyor. Cumartesi ve pazar günlerinde de çalıştırılmakta, hatta resmi tatillerde ve kar tatillerinde bile okula çağrılmaktalar. Bunlar yetmiyormuş gibi giyimimize karışılıyor, evli mi bekâr mı olduğumuza kadar soruluyor.

Öğretmen Sendikası’nın son dönemde en çok dile getirdiği konulardan birisi de taban maaş mücadelesi. Özel sektörde çalışan eğitim emekçilerinin talebi, 2014 yılında yürürlükten kaldırılan taban maaş uygulamasını içeren ilgili maddenin tekrar yürürlüğe konması. Kısacası, resmi okullarda çalışan öğretmenlerle aynı şartlarda çalışan özel okul öğretmenlerinin maaşlarının eşitlenerek taban maaş hakkının elde edilmesi.

Özel sektörde çalışan eğitim emekçileri sadece ücretlere karşı mücadele yürütmüyorlar. Eğitimin özelleştirilmesi ve piyasacı eğitim anlayışına karşı eşit, parasız, bilimsel ve anadilinde eğitim hakkı için de mücadele ediyorlar. Ekonomik, sosyal ve özlük haklarımız için mücadele ederken talebimiz ise: “İnsanca yaşam ve güvenceli iş”.

Sorunu yaratan çözüm olamaz

0

“…canı, kanı, göz yaşı, yer altı kaynakları pahasına bir avuç mahrurun refahını devam ettirmek üzerine kurulu bu çarpık yapı kökünden çatırdıyor… Zengin daha da zenginleşirken … yoksulluk artmakta.

Yolsuzlukların, rüşvetin, yoksulluğun olmayacağı bir ülkeyi biz hallederiz.

Yukarıdaki cümleleri işçiden yana bir dünya ve Türkiye hayalini kuran bizim gibi kimseler değil, doğrudan doğruya Erdoğan kurdu. Birincisini 10 Ekim’de, ikincisini de 9 Ekim’de söyledi.

Geçtiğimiz ay AKP ve MHP’nin oyları ile meclisten geçen sansür yasasına bakacak olursak Amasra’daki madenci katliamı gibi konulara dair hükümetin yalnızca zengin dostu olduğunu; yolsuzluğun, yoksulluğun, iş cinayetlerinin ve tabii yasakların bu yönetim anlayışının sonucu olduğunu yazanlar hapis cezası alabilecek. Anlaşılan o ki Erdoğan bir yandan ülkede muhalefetin sesini kısmak için baskıyı artırırken bir yandan da ülke muhalefetsiz kalmasın diye kendisine karşı kendisi muhalefet olmaya karar vermiş. Erdoğan 20 yıldır iktidar değilmiş gibi yapıp kendi yarattığı sorunlara karşı çözümün kendisinde olduğunu söylüyor.

AKP-MHP bloğunun kitle desteğini yitirdiği biliniyor. Bu gidişin temel dinamosu da ekonomi. Bu yüzden Çalışma Bakanı Bilgin “Enflasyonun emekçiler üzerindeki tahribatını ortadan kaldıracak bir düzenleme yapacağız,” diyor. Saray yönetimi seçim stratejisini ekonomik müjde ve mucizelere bağlıyor. Görünen o ki sosyal konutlar, Karadeniz’deki son derecede yetersiz doğalgaz rezervi, Akkuyu’da sürekli şaibeleriyle haberleşen nükleer santral, EYT, asgari ücret zammı ve vergi düzenlemesi Cumhur İttifakı’nın seçim çalışmasının merkezini oluşturacak. Hükümetin doğalgaz ve nükleer projelerinin daha da yüksek elektrik faturaları anlamına geldiğini biliyoruz. TOKİ projesinin ölü doğduğunu gördük. Peki diğer adımlar hiç olmazsa bizi biraz rahatlatabilir mi?

Hükümetin sicili ortada: 20 yıllık iktidarının sonunda bir avuç aile zenginleşirken işçi emekçilere ay sonunu görmek haram oldu. Sorunu yaratan çözümün kendisi olamaz ama derdi olan derman arar. Hükümetin ne vergi dilimi ne de enflasyonla kuşa dönecek asgari ücret zammı sorunlarımıza çare. Bizim çözümümüz, emek merkezli bir çıkış için bir arada olmakta. Ücretlere göstermelik bir zam değil enflasyon oranında her üç ayda bir zam için, örgütlü patronlar sınıfına karşı sendikal örgütlenmenin önündeki tüm yasal zorlukların kaldırılması için, patronlardan bağımsız bir emeğin ittifakını örmeliyiz. Çözüm anlık ağrı kesicilerde değil. Kalıcı ve güvenilir bir rahatlamanın yolu, ayağımızdaki dikenden (patronlardan ve temsilcilerinden) kurtulmaktadır.

İran’da idam cezasına ve seferberliklere dönük baskılara son!

0

İran’da Mahsa Jina Amini’nin ahlak polisi tarafından katledilmesinin ardından kadınların öncülüğünde başlayan isyan hızlı bir şekilde molla rejimi karşısında devrimci bir halk ayaklanmasına evrildi.

50 günü aşkındır devam eden ve ülkenin tamamına yayılan seferberlikleri baskı ve şiddet yoluyla bastırmaya çalışan diktatörlük rejiminin politikası sonucu, bugüne kadar binden fazla kişi hayatını kaybetti ve 15 binden fazla kişi de tutuklandı.

Ancak kapitalist, diktatöryel molla rejimine karşı korku duvarını aşan İran emekçi halkları seferberliklerinden geri adım atmıyor. “İslam Cumhuriyeti istemiyoruz!”, “Rehber de olsa, şah da olsa zalime ölüm!” diyen İran emekçi halkı, kadınlar ve gençler sokaklarda, işyerlerinde ve üniversitelerinde eylemlerini sürdürüyor.

Kitlelerin rejimden kopuş doğrultusunda sergilemekte olduğu bu seferberlik bir yandan kendi özörgütlenmelerini, yerel komitelerini yaratırken, öte yandan da İslam Cumhuriyeti rejiminin meşruiyetini fazlasıyla sarsmış durumda.

Tam da bu nedenle, baskı ve şiddet politikasından geri adım atarsa rejiminin ayakta kalamayacağını düşünen molla rejiminin parlamentosunda seferberlikler sırasında tutuklanan 15 bin kişinin idama mahkûm edilmesine dönük bir çağrı yapıldı.

İşçi Demokrasisi Partisi olarak İran emekçi halkının seferberliğini baskı, şiddet ve ölüm cezası ile sindirmeye çalışarak iktidarda kalmaya çalışan diktatörlük rejimi karşısında İran halklarının mücadelesinin yanında olduğumuzu bir kez daha ifade ediyoruz.

İdam cezasının derhal kaldırılması için,

Seferberliklere dönük kriminalizasyonun son bulması için,

Tüm tutuklananların derhal serbest bırakılması için,

İran işçi sınıfının, kadınların ve gençlerin örgütlenme hakları önündeki tüm engellerin kaldırılması için,

İran topraklarında yaşayan tüm ezilen ulusların kendi kaderini tayin hakkı dahil tüm demokratik haklarının tanınması için,

İslam Cumhuriyeti rejiminin yıkılması adına seferberliğini sürdüren emekçi halkla uluslararası dayanışmaya!

İran: Ne tür bir halk ayaklanması?

0

Mahsa Jina Amini’nin “ahlak polisi” tarafından katledilmesinin ardından öncülüğünü kadınların üstlenmiş olduğu İran ayaklanması devam ediyor. Kadınların yanı sıra gençler, işçi sınıfı, Kürtler, Azeriler ve Beluciler gibi İran halklarının tamamı sokaklarda, üniversite ve okullarında ve işyerlerinde eylemlerini sürdürüyor. Seferberlikler hızlı bir şekilde devrimci bir halk ayaklanması karakterine büründü. Neden mi?

Öncelikle, Amini’nin katledilmesi, ülkede yıllardır baskıya, şiddete, patriyarkaya, yoksulluğa karşı süren mücadelelerin bu defa kitleselleşerek hızlı bir şekilde İslam Cumhuriyeti rejimi karşıtı bir karakter kazanmasının fitilini ateşledi.

Öte yandan, molla rejimine ve kapitalist sömürü düzenine karşı önemli bir mücadele geçmişi olan İran’da bugünkü seferberlik, geçmiş deneyimleri daha da ileri taşımış durumda. Rejim tüm baskı ve şiddetine karşın (300’den fazla ölü, 15 binden fazla tutuklu) 40 günü aşkındır süren seferberlikleri ezemedi. Aksine ayaklanma daha da toplumsallaşarak, yerel/mahalli komiteler gibi kendi organlarını yaratmaya başladı. 2018-2020 arasındaki işçi seferberliklerinde inşa edilen sınıf örgütlenmeleri yayılıyor, öğrenciler ise farklı üniversiteler arasında birlikler/koordinasyonlar kuruyor.

Aynı zamanda, geçmiş deneyimleri aşan bir başka unsur ise başta Kürtler olmak üzere Beluciler, Azeriler gibi İran’ın tüm ezilen uluslarının halk ayaklanmasının başat güçleri arasında yer alıyor oluşu. Bu ise, molla rejiminin, İran halklarını ulus ve din üzerinden suni bir şekilde bölerek mücadeleleri ayrıştırması gibi, en temel silahını şimdiye kadar geçersiz kılmış durumda.

Bir diğer önemli faktör ise, geçmiş dönemlerde rejim karşısında verilen mücadeleleri domine etmeye çalışan İslam Cumhuriyeti içerisindeki reformist kanat ya da şahçılar gibi kapitalist sömürü düzeninin temsilcilerinin seferber olan kitlelerin büyük bir kısmı tarafından reddediliyor oluşu. Ayaklanmanın önemli sloganlarından biri olan “rehber de olsa, şah da olsa zalime ölüm”, emekçi halklardaki bu kopuşu açıkça gösteriyor. İşte bu dört unsur İran’daki devrimci sürecin kilidi niteliğinde. Seferberlikler içerisinde inşa edilen kitle özörgütlenmelerinin, sınıf örgütlerinin rejimden ve sömürü düzeninden kopuş temelinde birleşebileceği bir eylem programının yaratılması ise ülkedeki devrimci sürecin anahtarı olacak.

Cumhur İttifakı eli kolu bağlı beklemiyor!

0

Yaşadığı oy kaybı karşısında Cumhur İttifakı elini kolunu bağlamış beklemiyor. Elindeki bütün imkânlar ve bildiği bütün manevralarla mevcut tabloyu değiştirmenin ve 2023 seçimlerini kazanmanın peşinde. Bunun için Kürt ve lgbti+ düşmanlığının köpürtülmesinden muhalefete dönük baskının artırılmasına, yeni ekonomik paketlerden ve “çılgın projelere” dek bütün araçlarını sahaya sürüyor.

Öncelikle, 2015 Haziran seçimlerinden sonra olduğu gibi birtakım kirli ve karanlık planların devreye sokulması hiç kimse için şaşırtıcı olmayacak. Mersin’de yaşanan saldırı ve ardında bıraktığı sorular, böylesi bir süreç için düğmeye basıldığına ilişkin şüpheleri de beraberinde getirdi. Ne var ki, bu saldırının ardından oluşan politik atmosfer, buna yol verenlerin umduğu sonuçları yaratmadı. Bunun ardından, TTB Başkanı Şebnem Korur Fincancı’nın tutuklanmasıyla, Kürt gazetecilere dönük son tutuklamalarla yeni provokasyonlar hayata geçiriliyor. HDP’nin kapatılmasına ilişkin dava Anayasa Mahkemesi’nde devam ediyor. Öte yandan, başörtüsünün güvence altına alınması tartışması, AKP tarafından lgbti+ düşmanlığının “anayasal güvence altına alınmasına” dönüştürülmeye çalışılıyor. Cumhur İttifakı’nın kimlikler üzerinden bölücü ve gerici politikalarının seçimler yaklaştıkça arttığına tanıklık edeceğiz. Bu konuda demokrat olduğunu iddia eden tüm kesimler ikirciksiz bir şekilde hükümetin şoven ve ayrımcı politikalarının karşısında durmak zorunda.

Erdoğan’ın asıl umuduysa emekçilere ve yoksullara dönük birtakım ekonomik tavizler vererek kaybettiği oyların bir kısmını yeniden kazanmak. Emekçi halkın içinde bulunduğu eşi benzeri görülmedik yıkım ve sefaletin sorumlusu kendisi değilmiş gibi Erdoğan, yoksulluğun ve yolsuzluğun üstesinden kendilerinin geleceklerini vaat ediyor. Hatta kimi zaman bir muhalefet lideri gibi konuşmaktan çekinmiyor. Mevcut enflasyon karşısında emekçilerin alım gücünü artırmayacak ama sayısal olarak yüksek görünecek asgari ücret zammı, EYT yasası gibi adımlar bu doğrultuda hayata geçirilecek. “Yerli ve milli” araba, Karadeniz doğalgazı, Yunanistan’la ve Kıbrıs’ta gerilimin yükseltilmesi, göçmen düşmanlığı başlıklarıyla “milliyetçi ve muhafazakâr” oyları kazanmak hedeflenecek.

Cumhur İttifakı’nın bu programı karşısında Millet İttifakı’nın kapitalist sömürü düzenini “sürdürülebilir” bir biçime kavuşturmaktan öte emekçiler lehine bir ekonomik planı bulunmuyor. Millet İttifakı’nın seçimleri kazanması halinde, Tek Adam rejiminin bıraktığı korkunç enkazın faturasının işsizlik ve yeni kesinti politikalarıyla emekçilere fatura edileceği bir dönemin açılacağını unutmamalıyız. Tam da bu nedenle, emekçilerin ve ezilen kitlelerin iki burjuva seçeneğe hapsolmadığı bir siyasi tablo hayati önem taşıyor. Emek ve Özgürlük İttifakı ile Sosyalist Güç Birliği’nin varlıkları bu bağlamda çok önemli. Bu oluşumlar kendilerini “Millet İttifakı iktidarı altında muhalefet yapmaya hazırlamak” yerine baskı rejiminden ve kapitalizmden gerçek bir kopuş için inşa ettikleri ölçüde, emekçiler mevcut yıkım tablosu karşısında burjuva seçenekler yerine gerçek bir alternatife sahip olabilecekler.

EYT’liye pösteki saydırmak

0

Emeklilikte yaşa takılma sorunu çeyrek asrı geride bırakmak üzere. Tam 23 yıl önce, 1999 yılında, bir yasal düzenlemeyle, aslında bir oldu bitti ile, emeklilik için gerekli şartlara yaş da eklendi. Böylece prim günü ve sigortalılık süresini dolduran emekli adayları yıllarca yaş şartını beklemek zorunda bırakıldı.

Yasanın geriye doğru işletilmesindeki hukuksuzluk “emeklilik kazanılmış değil beklenen haktır” denilerek savunuldu. Bu mantıkla benzer hak gaspları her zaman gündeme gelebilir. Nitekim aylık bağlanma oranları (ABO) 1999’a dek yüzde 60’lar seviyesindeyken özellikle 2008 düzenlemesiyle yüzde 20’lere dek geriledi.

Yıllarca süren EYT mücadelesi sırasında, özellikle seçim dönemlerinde, çözüm yönünde sözler verildi. Ne var ki, bugüne dek bir çözüm söz konusu olmadı. Seçim öncesi verilen sözler seçimlerin ardından unutuldu. Şimdi Haziran 2023 seçimleri öncesi AKP iktidarı en geç 2022 Aralık ayı içinde meclise bir çözüm önerisi sunacağını ilan etmiş durumda.

Eğer verilen söz tutulursa Aralık 2022 ayında öneri yasalaşacak, Ocak 2023 ayında yürürlüğe girecek ve ilk başvurular yapılabilecek. Ve Şubat 2023 ayında ilk maaşlar hesaplara yatacak.

Lakin EYT’de nasıl bir çözüm önerisinin gündeme geleceği halen bilinmiyor. Yeni bazı kriterler söz konusu olacak mı? Var diyen de, yok diyen de var. Staj sayılacak mı? Yasadan bir gün sonra sigortalı olanların durumu ne olacak? Yasa önerisi açıklanana kadar bunları bilemeyeceğiz. Eğer yeni kriterler getirilmezse 8 Eylül 1999 öncesi geçerli şartlara göre emeklilik mümkün olabilecek.

Öte yandan düzenleme ne şekilde olursa olsun mevcut emeklilik koşulları ve aylık miktarları düşünüldüğünde mağduriyetlere ancak kısmi bir yanıt verebilecek. Aylık bağlanma oranından dolayı emeklilik hakkı kazanabilecek “şanslı” emekçilerin büyük kısmı 3500 lira gibi maaşlar alacak. Taban ücret yeni yılda 5000 liraya çıkarılsa dahi çoğunluk asgari ücretin altında bir emekli maaşı alabilecek.

Ayrıca 8 Eylül 1999 tarihinden sonra çalışmaya başlamış olanlar, yani müebbet EYT’liler hem ancak 60’lı yaşlarda emekli olabilecek hem alacakları olası maaş düşük ABO nedeniyle bugünkünden çok çok daha az olacak. Kısacası emeklilik sistemi emekçiler için fiilen anlamını yitirecek. Pösteki saymaya dönecek. Emeklilik yoksulluğun katmerlendiği bir dönem olmamalı. Ulaşılabilir olmalı. Maaş onurlu bir hayata yetmeli.

Sansür yasası, başörtüsü tartışması ve anayasal haklar!

0

CHP Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu’nun seçimlere dönük başörtüsü çıkışı etrafında dönen tartışma hem iktidar hem de Altılı Masa kanadında adeta şu soruyu gündeme getirdi: “Hangimiz hak ve özgürlükleri garanti altına almaya daha istekliyiz?”

Meselenin niyet ve retorikten bağımsız olarak anayasal güvence konusuna gelmiş olması oldukça önemli gibi görünse de, kadın bedeni, hak ve özgürlükler ekseninde yapılan bu tartışma bir seçim malzemesi olmanın ötesine geçemiyor. Zira başörtüsü önündeki engeller özellikle anayasa değişikliklerine girmeden fiili olarak kamuda kaldırılmış durumda. Hatta iktidar tarafından bizzat bu özgürlüğün iktidarın yalnızca varlığı ile garanti altına alınan, iki dudağı arasında olan, yokluğu halinde ise uçup gidecek bir uygulama olduğu korkutması yapılmakta. Meselenin yine iktidar kanadında referandum noktasına getirilerek adresin millet olarak gösterilmesi ise bu siyasi şovun bir parçası niteliğinde.

Erdoğan başörtüsü tartışmasına cevabını Diyarbakır’ı örnek göstererek veriyor. Diyarbakır’da şu an insanların geceleri de sokaklarda olmasını kendi iktidarına borçlu olunduğuna bağlayarak her insanın hak ve özgürlük talebini sessiz devrimlerle karşıladığını söylüyor ve hak ve özgürlükler mücadelesinin öncü siyasi hareketi olduklarını “hatırlatıyor”. Ve tüm bu tartışma sürerken AKP ve MHP’nin hazırladığı 40 maddelik “dezenformasyonla mücadele yasası” adı verilen ama gazetecilerin ve meslek örgütlerinin “sansür yasası” olarak adlandırdığı, muhalefeti susturmaya ve kriminalize etmeyi amaçlayan kanun yürürlüğe giriyor. Dezenformasyonla mücadele kapsamında hazırlanan bu yasa ile beklenen İstanbul depremi, ENAG enflasyon verileri, 128 milyar doların akıbeti, askeri harekâtlardaki gelişmeler ve daha nicelerini haberleştirmek savcıların yorumlarıyla suç kapsamına girebilecek. Suçun kapsamına da, bilginin doğru ya da yalan olduğuna da savcılar, hakimler ve haberin konusu olanlar karar verecek. Kısaca yasa, fikir ve ifade özgürlüğü ile haberleşme özgürlüğünün daha sert bir denetim altına alınmasını amaçlıyor. Hak ve özgürlüklerin anayasal güvence altına alınmasını savunan, en önemli seçim vaadi “güçlendirilmiş parlamenter sistem” ile parlamentoya dönmek olan CHP’nin ise 90 milletvekilinin bu yasanın oylamasında yer bile almadığı görülüyor.

Özetle, mesele temel demokratik hakların anayasal güvence altına alınması ise en başta bu anayasa sebebi ile hapse atılan, cezalandırılan, mesleğinden menedilen siyasetçilerin, gazetecilerin, sol, sosyalist ve tüm diğer muhalif kesimlerin, en temel demokratik haklarından mahrum edilen binlerce insanın özgür olması gerekir. Çünkü demokratik hak ve özgürlükler seçim vaadi olamaz ve gerçekten garanti altına alınması öncelikle mevcut Tek Adam rejiminin ve onun anayasasının toptan değişmesini gerektirir. Böylesi bir anayasa bugünkü meclisin bileşimine ve gerek iktidar gerekse de muhalefet partilerinin seçim hesaplarına bırakılamaz. İşçiden ve emekçiden yana yeni bir anayasa barajsız seçimler yoluyla, siyasi partilerin propaganda özgürlüğünden eşit bir şekilde faydalanabileceği, işçilerin, emekçilerin, kadınların, Kürtlerin ve toplumun tüm ezilen kesimlerinin dahil olacağı Bağımsız ve Egemen Kurucu Meclis ile mümkün olabilir.

Mavi Kuş ne kadar özgür?

0

Amerika’nın en zengin iş insanlarından, vizyoner(!) ve geleceğin inşacısı(!) olarak pazarlanan Elon Musk’ın son hamlesi kendisinin de aktif olarak kullandığı sosyal iletişim platformu Twitter’ı satın almak oldu. Nisan ayında başlayan süreç, 28 Ekim’de yaklaşık 44 milyar dolara gerçekleşti. Elon’a göre bu satın alımın iki tane önemli nedeni vardı: “ortak bir dijital kent meydanına sahip olmanın uygarlığın geleceği için önemli olması” ve “Mavi Kuş’un özgürleştirilmesi”. Gelin bunlar ne kadar gerçekçi bakalım.

Twitter nedir?

Twitter, kullanıcıların “tweet” olarak bilinen mesajları yayımladığı ve birbirleriyle etkileşimde bulunduğu bir mikroblog ve sosyal ağ hizmeti. 2006’da kurulan bu platform, diğer platformlardan farklı olarak, fikrimizi ve düşüncelerimizi mesaj başına 140 karakter ile sınırlıyor. Bu açıdan, eskimekte olan teknoloji SMS’e benzese de özellikle iletişimin hızlandığı sanallaşsan dünyalarımızda oldukça rağbet gördü. 2010’da 200 milyon aktif kullanıcı sınırını aşan bu platform şu an yaklaşık 330 milyon aktif kullanıcıya ve milyarlarca insana erişmeyi sağlayan sosyal bağlantılara sahip. Bilginin demokratikleşmesi için böyle küresel uygulama ve ağlar çok önemli, gerçeklikle kurduğu bağlar açısında bir o kadar da dramatik ve ilginç.

Gerçek, Twitter mı?

Özellikle pandemi bizleri kapalı evlerimizde sanallaşmaya daha çok muhtaç hale getirdi. Bunun yanında yozlaşan ulusal ve global eski düzen medya, artık hızlanan iletişim aygıtlarına cevap veremez halde. Ve bu durumda milyonlarca kullanıcıya, aslında sinir ucuna sahip Twitter sanal dünyası her gelişmeyi inanılmaz hızlarda yaymaya ve bilginin demokratikleşmesine hizmet etmeye başladı. Fakat bunun yanında sanallaşmanın insan doğasına uygun olmayışı ve olguları sanki sıradan bir yemek gibi tüketmeye başlamamız, sanal tepkiler göstermemiz, Twitter’ın soğutucu işlevi görmesine neden oldu, oluyor.

Twitter, gerçek hayat değil

Aslında insana, sola ve hayata dair olmayan her şey şu an Twitter’da vücut bulmuş durumda. Tepkiler sanal, eleştiriler sanal ve çoğu kaygı ve tartışma olayın özüyle hiçbir bağa sahip değil. Beğenme ve gösterim sayısına göre bir iletiyi öne çıkartıyor, ama o iletinin öneminin ve aciliyetinin gerçekle hiçbir bağı yok. Sanal ve sınırlandırılmış mahalleler oluşturuyor, bunların da her gün içinden geçtiğimiz, mücadele ettiğimiz yaşam yerlerimizle hiçbir ilgisi yok.

Peki neden?

Twitter’a sahip olmak ciddi bir kârlılık getirmiyor. 44 milyar dolarlık satın alım yanında senelik 500 milyon dolar gibi kârlılıktan bahsediyoruz. Fakat Elon Musk’ın da gördüğü ve çoğu zenginin bu amaç uğruna servetlerini harcadığı şey, global kültürel güce sahip olmak. Ve hiçbir zaman gündemlerinde özgürleştirmek, denetlenebilir hale getirmek veya insanlığın faydaları için kullanmak olmayacak. Tıpkı Dünya’yı kirletirken Mars’ı pazarlamaları veya kârlılığı daha da artırmak için binlerce Twitter çalışanının işine son vermeyi planladıkları gibi.

Panama: Sosyal Güvenlik Kurumu işçileri önderi Priscilla Vasquez’e yönelik suçlamalara son!

0

Panama Sosyal Güvenlik Kurumu Çalışanları Birliği (AECSS) Başkanı Yoldaş Priscilla Vasquez’e, Sosyal Güvenlik Kurum Ulusal İşçi Birliği (Anadetram) Genel Sekreteri Rodrigo Soto’ya ve grevde olan 50’den fazla aktiviste yönelik suçlamalara son verilsin!

Panama Sosyal Güvenlik Kurumu’ndaki haklı grevi yürüten aktivist ve önderlerin haklarının derhal iadesini ve yalan suçlamalarla gösteri hakkının kriminalize edilmesine son verilmesini talep ediyoruz.

Maaş iyileştirmeleri, tıbbi ve sıhhi malzemelerin temini, ilaçlar, sigortalıların zamanlı bakımı, katkı paylarındaki artış ve emeklilik yaşı konularında yönetimin, hukuka ve sözleşmelere uygun davranması için Panama Sosyal Güvenlik Kurumu işçileri, üç yıldır önemli bir mücadele yürütüyorlar.

Yönetimin işçilerin haklı taleplerine cevap vermesi adına, Sosyal Güvenlik Kurumu Çalışanları Birliği (AECSS), Sosyal Güvenlik Kurumu Ulusal İdari Memurlar Birliği (ANFACSS) ve Sosyal Güvenlik Kurumu Ulusal İşçi Birliği (ANADETRAM) greve çıkmaya karar verdi.

Seferberlik sayesinde, geçtiğimiz cuma günü Sosyal Güvenlik Kurumu yönetimi ve grevci sendikalar arasında Kamu Denetçiliği Kurumu arabuluculuğunda bir diyaloğa geçilebildi ve görüşmelere 9 Kasım’daki toplantıyla devam edileceği kararlaştırıldı.

Ancak sendikalar ve patronlar arasındaki pazarlık henüz başlamıştı ki, yönetim tarafından çok sayıda çalışan işten çıkarıldı ve sendika önderlerinin ve aktivistlerin cezai hükümlerle tehdidine tanık olundu. Bu önlemler, Panama Sosyal Güvenlik Kurumu’nda gelişen protestoları kriminalize etmek ve korkutmak amacını taşımaktadır.

İşçilerin Uluslararası Birliği – Dördüncü Enternasyonal olarak, grevdeki önder ve aktivistlerin işten çıkarılmalarını reddediyoruz, Priscilla Vasquez, Rodrigo Soto ve diğer işçilere yönelik ceza tehditlerini tanımadığımızı yineliyoruz.

İmza Kampanyası

Biz aşağıda imzası olanlar, Panama Sosyal Güvenlik Kurumu Çalışanları Birliği (AECSS) Başkanı Priscilla Vasquez’e, Sosyal Güvenlik Kurumu Ulusal İşçi Birliği (ANADETRAM) Genel Sekreteri Rodrigo Soto’ya ve grev haklarını kullandıkları için 50’den fazla işçiye yönelik açılan davalara derhal son verilmesini; aynı zamanda yasal haklarını talep ettikleri için işten çıkarılanların derhal işe iadesi talebini destekliyoruz.

İmzacılar:

Türkiye:

Oktay Çelik, İşçi Demokrasisi Partisi Genel Başkanı

Sedat Durel, Devrimci İletişim ve Çağrı Merkezi Çalışanları Sendikası (Dev İletişim-İş) eski Genel Sekreteri

Atakan Çiftçi, Eğitim-Sen işyeri temsilcisi

Görkem Duru, İşçi Demokrasisi Partisi

Kadın Dayanışması

Arjantin:
Juan Carlos Giordano, Diputado Nacional electo por el Frente de Izquierda y los Trabajadores Unidad (FIT-U) por la Provincia de Buenos Aires, dirigente nacional de Izquierda Socialista (IS)
Mónica Schotthauer, delegada ferroviaria y Diputada Nacional electa de IS/FIT;
Rubén “Pollo” Sobrero, Secretario General del Unión Ferroviaria seccional Oeste
Edgardo Reynoso dirigente ferroviario del Cuerpo de Delegados de Ramal TBA-Sarmiento
Angélica Lagunas,  Secretaría Gral de ATEN Capital (Docentes)
Liliana Olivero, ex Diputada por Córdoba de Izquierda Socialista/FIT
Mariana Scayola (Secretaria General comisión directiva Ademys-docentes de Ciudad de Buenos Aires)
Jorge Adaro (Secretario Adjunto – Ademys)
Laura Marrone, dirigente docente de CABA y ex legisladora de IS-FIT en CABA
Mercedes Trimarchi, dirigente de la agrupación de mujeres Isadora y legisladora electa CABA
Mercedes de Mendieta, legisladora porteña por el FITU CABA, dirigente nacional de Isadora e Izquierda Socialista
Pablo Almeida, dirigente de Izquierda Socialista, delegado de junta interna ATE Min. De Economía y legislador electo CABA por el FITU.
Miguel Sorans, dirigente de Izquierda Socialista y la Unidad Internacional de Trabajadoras y Trabajadores – Cuarta Internacional (UIT-CI)

Bolivya:
Humberto Balderrama, miembro de la Dirección Nacional del Partido de los Trabajadores_
Eliseo Mamani, ex ejecutivo Federación de Maestros Rurales de La Paz

Brezilya:
Joao Batista Araujo “Baba”, Rio de Janeiro CST-PSOL

Şili
:
Ranier Rios Puebla, dirigente MST (Movimiento Socialista de los Trabajadores)

İspanya devleti:
Josep Lluis del Alcázar, delegado sindical de enseñanza pública y dirigente Lucha Internacionalista (LI)
Marga Olalla, delegada sindical de trabajadores municipales de Barcelona, Militante de LI
Miquel Blanch, delegado sindical de profesorado de escuelas de adultos, miembro de la Corriente Sindical de CCOO de Girona, Militante de LI
M. Esther del Alcázar, delegada sindical de enseñanza pública y dirigente de LI; 

Amerika Birleşik Devletleri:
Emmanuel Santos, de Socialist Core.

Panamá:
Virgilio Arauz, dirigente de Propuesta Socialista.

Perú:
Jorge Corzo, dirigente del Partido de los Trabajadores Uníos
Enrique Fernández Chacón, ex diputado nacional de Uníos en Perú.

Meksika:
Enrique Gómez, Francisco Retama, dirigentes del Movimiento al Socialismo (MAS)
Jesús Torres Nuño, ex presidente del Consejo de Administración de Trabajadores Democráticos de Occidente (Tradoc)

Dominik Cumhuriyeti

Henry Morel, periodista y militante del MST (Movimiento Socialista de los Trabajadores)

Venezuela:
José Bodas, secretario general de la Federación Unitaria de Trabajadores Petroleros de Venezuela (Futpv)
Orlando Chirino, dirigente nacional de la Corriente Clasista, Unitaria, Revolucionaria y Autónoma (C-cura)
Armando Guerra, ex dirigente sindical de Hidrocapital
Miguel Ángel Hernández, secretario general Partido Socialismo y Libertad (PSL)
Simón Rodríguez Porras (PSL).

İstanbul’da eğitim emekçileri 2 Kasım’da grevdeydi

0

AKP iktidarının eğitim emekçilerinin taleplerini karşılamayan ve getirdiği olumsuz düzenlemelerle eğitim emekçilerinin tepkisini alan Öğretmenlik Meslek Kanunu’na (ÖMK) karşı 14 sendikanın aldığı karar doğrultusunda, çok sayıda kent gibi İstanbul’da da eğitim emekçileri grevdeydi. 2 Kasım 2022 Çarşamba günü iş bırakan eğitim emekçileri İstanbul’un değişik merkezlerinde eylemdeydi. Yapılan eylemlerde özellikle Öğretmenlik Meslek Kanunu’nun getirdiği kariyer basamakları sistemi üzerine eleştirel açıklamalar yapıldı, sloganlar atıldı. Bunun yanı sıra eğitim öğretim ödeneklerinin bir maaş tutarına çıkarılması, çeşitli sosyal ve ekonomik hakların sağlanması, vergi dilimindeki adaletsizliğin giderilmesi, 3600 ek göstergenin tüm kamu çalışanlarına yansıtılması gibi talepler de dile getirildi.

İstanbul’da greve çıkan çeşitli sendikalara bağlı eğitim emekçileri farklı alanlarda eylem yaptılar. Eğitim-İş üyesi eğitim emekçileri Bakırköy Meydanı’nda eylem yaparken Eğitim-Sen üyesi eğitim emekçileri Çemberlitaş’ta toplanıp İstanbul İl Milli Eğitim Müdürlüğü önüne yürümek için saat 12.00’de Çemberlitaş Meydanı’nda toplandı. Lakin polis Eğitim-Sen üyesi öğretmenlerin İl Milli Eğitim Müdürlüğü önüne yürümesine izin vermedi. Ara ara arbedelerin yaşandığı eylemde üç eğitim emekçisi gözaltına alındı.

Eğitim-Sen üyesi eğitim emekçileri, polisin yürüyüşü engellemesini ve yapılan gözaltıları protesto etmek amacıyla oturma eylemine geçti. Kısa süre sonra gözaltına alınan eğitim emekçileri serbest bırakıldı. Ancak polisin eğitim emekçilerinin yürüyüşüne hukuksuz bir şekilde izin vermemesi nedeniyle sendika temsilcileri basın açıklamasını yırtarak durumu protesto ettiler ve oturma eylemi 16.00 civarında bitirildi.

AKP’nin samimiyetsiz Alevi açılımı

0

AKP şefi Erdoğan 7 Ekim günü İstanbul’da katıldığı cemevi açılışları ve temel atma töreninde yeni bir Alevi açılımının sinyallerini verdi. Erdoğan yaptığı açıklamada, Alevilerle ilgili Kültür ve Turizm Bakanlığı bünyesinde bir başkanlık kurulacağını, cemevlerinin elektrik, su, ısınma gibi giderlerinin bu bakanlık ya da belediyeler tarafından karşılanacağını ve şehir imar planlarında cemevleri için yer ayrılacağını belirtti. Geçtiğimiz günlerde de bu bağlamda bir yasa teklifi verilerek bu ifadelerin yasalaşması yolunda bir adım atıldı.

20 yıldır iktidarda bulunan AKP ve Erdoğan, Alevilerle ilgili zaman zaman bu tip açılımlarda bulundu. Ancak dikkat edilecek olursa yapılan bu açılımların her seferinde seçimlere çok az bir süre kala gerçekleştiği görülecektir. Bu da gösteriyor ki Erdoğan’ın gayesi Alevilerin eşit yurttaşlık taleplerini karşılamak değil seçime yönelik bir oy yatırımı yapmak.

Alevilerin talepleri göz önüne alındığında hiçbir anlam taşımayan bu kanun teklifi yakın bir zamanda yasalaşacak. Ancak bu kanun Alevilerin hiçbir talebini karşılamayacak. Bilakis Alevilerin temel taleplerini gölgeleyip Alevilere yeni bir gömlek giydirmeye çalışmaktır yapılanlar. Zira Alevilerin en önemli taleplerinden birisi cemevlerinin ibadethane olarak kabul edilmesidir ki bu yasa ile cemevleri bir ibadethane olarak kabul edilmiyor, kültürel bir kurum olarak görülüyor.

Diğer yandan Alevilerin önemli taleplerinden birisi olan din derslerinin zorunlu olmaktan çıkarılması ise AKP tarafından hiçbir zaman dile getirilmiyor. Erdoğan’ın cemevi ziyaretleri sırasında, cemevlerinin duvarlarındaki resimleri indirmesinden de anlaşılacağı üzere AKP iktidarının amacı Alevilerin eşit yurttaşlık taleplerini gerçekleştirmek değildir. AKP iktidarı ve onun lideri Erdoğan, bir yandan ideolojik olarak Alevileri yok sayıp diğer yandan göstermelik birtakım işlerle Alevilerden oy alma peşinde.

Ekonominin çöktüğü, işsizliğin arttığı, enflasyonun tavan yaptığı, açlık sınırında yaşayan emekçilerin sayısının her geçen gün arttığı bir dönemde AKP şefi Erdoğan’ın yaptığı bu tarz açılımlar, kendi yoz iktidarını kurtarma çabasından başka bir anlam taşımamakta. Bu nedenle, bu tarz açılımların yalan olduğunun bilincinde olarak hem Alevilerin hem de diğer inançlara sahip insanların inançlarını özgürce yaşayabilmeleri için gerçek anlamda bir laiklik mücadelesi verilmesi gerekmekte. Eğer ülkede gerçek anlamda bir laiklik tesis edilemezse tıpkı AKP gibi diğer burjuva partileri de hem Alevileri hem de diğer inanç sahiplerini çeşitli temelsiz vaatlerle kandırma çabalarına devam edecekler.

Bolsonaro’nun yenilgisi, Lula’nın zaferi: Latin Amerika sola mı yöneliyor?

0

Latin Amerika’nın en büyük ekonomisine ve en yoğun nüfusuna sahip ülkesi olan Brezilya’da, 30 Ekim’de gerçekleşen başkanlık seçimlerinin ikinci turunun ardından aşırı sağcı Bolsonaro yenildi. Brezilya İşçi Partisi (PT) adayı Lula ve onun etrafında oluşturulan Geniş Cephe oyların yüzde 50,9’unu alırken, normalde seçimleri ilk turda kaybetmesi düşünülen Bolsonaro ikinci turda da yüzde 49,1 oy aldı.

İktidarı süresince ülkede afro-amerikan nüfusa ve yerli halka yönelik ırkçı şiddeti tırmandıran, işçi sınıfının zaten sınırlanmış olan haklarını da gasp etmeye çalışan, kadın ve lgbti+lara dönük baskı ve şiddet politikalarını artıran, emeklilik reformu ve özelleştirmeler yoluyla Brezilya emekçi halkını daha fazla yoksulluğa mahkûm eden Bolsonaro’nun iktidarını kaybetmiş olması hem Brezilya hem de Latin Amerika sınıflar mücadelesi bağlamında oldukça önemli. Aynı zamanda bu, dünya kapitalizminin krizinin derinleştirmiş olduğu sınıfsal çelişkilerin ve bu çelişkilere yeni reformizm ya da “sahte sol” tarafından üretilen yanlış cevapların bir sonucu olarak güçlenen, aşırı sağcı / popülist kuşağın Latin Amerika’daki en önemli temsilcisinin, Jair Bolsonaro’nun iktidarını kaybetmiş olmasından ötürü dünya sınıflar mücadelesi açısından da üzerinde durmamız gereken bir olgu.

Hatırlamakta yarar var, Brezilya’da Bolsonaro’nun iktidara gelişini sağlayan sürecin taşları 2003 – 2016 yılında ülkeyi yöneten PT dönemlerinde döşenmişti. 2000’li yılların başında Latin Amerika’daki “ilerici, halkçı hükümet” örneklerinin en önemlilerinden biriydi PT. Ve diğer hepsi gibi kapitalist sömürü ve neoliberal yağmayı halkçı söylemlerle el ele sürdürerek emekçilerin zihninde yarattığı yanılsamalarla gerek çelişkileri derinleştirmiş gerekse de “sola” olan inancı törpülemişti.

Bolsonaro ise 4 yıllık iktidarı boyunca baskı, şiddet ve sömürü politikalarıyla bu toplumsal çelişkileri daha da derinleştirerek yerini Lula’ya bırakıyor. Ve iktidarı bırakırken dahi emekçi halkın yüzde 49’luk bir kesimince destekleniyor oluşu kutuplaşmanın boyutunu gözler önüne seriyor. Aynı zamanda bu manzara, çelişkilerin daha da derinleşeceğini gösteriyor.

Çünkü PT’nin seçim programı ve Lula’yı iktidara taşıyan Geniş Cephe’nin sınıf uzlaşmacı çizgisi emekçi halk yararına radikal dönüşümlerden öte Brezilya burjuvazisinin geleneksel kanadının çıkarlarını temsil ediyor. Ki bu çizgi, Lula’nın başkan yardımcılığını yapacak olan, ülkenin eski başkanlarından Fernando Henrique Cardoso’nun (1995-2003) öğrencisi, Geraldo Alckmin’de kristalleşiyor. Ve bu uzlaşmacılık emeklilik reformunu, sosyal kesintileri, emek reformunu ve yoksul ve işçi halka yönelik büyük saldırıların hiçbirini ilga etmeyi önermiyor.

Tam da bu nedenlerle, Bolsonaro’nun yenilgisini önemserken, Lula’nın zaferine de bir o kadar temkinli yaklaşmak gerekiyor. Özellikle de bu seçim zaferi, kıtada son 2 yıl içerisinde Şili, Kolombiya, Peru ve Honduras’ta iktidara gelen merkez sol hükümetlerle birlikte ele alınıp, yeni bir sola dönüş çerçevesine oturtulmaya çalışılırken. Keza bahsi geçen ülkelerde merkez sol iktidara kitle seferberlikleri sonucunda gelmişken, mücadele halindeki kitlelerin taleplerini karşılamaktan uzak olduklarını hızlı bir şekilde kanıtlamış durumda. Lula ve Geniş Cephe ise iktidar yolunda, 2021 yılında “Fora Bolsonaro” (defol Bolsonaro) sloganıyla gerçekleşen kitle seferberliklerini sandığı işaret ederek frenleme rolü üstlenmişlerdi.

Bu noktada, “yeni sol dalganın” barındırdığı sınıf uzlaşmacı eksen karşısında, Brezilya emekçi halkının acil talepleri doğrultusunda önümüzdeki süreçte mücadeleden geri durmayacağını öngörebiliriz. Ancak çelişkilerin nihai çözümünde, ülke sosyalist hareketinin sınıfın bağımsızlığı perspektifiyle, bir eylem programı etrafında devrimci bir kutbu inşa etme çabası belirleyici olacak. Seçim sürecinde oluşturulan ve Brezilya kardeş partimiz Sosyalist İşçi Akımı’nın da bir parçası olduğu Sosyalist Devrimci Kutup’u bir araya getiren çizgi, bu anlamda geliştirilmek için önemli bir temel sunuyor.

İran Özgür İşçiler Birliği önderiyle söyleşi: “Rehber de olsa, şah da olsa zalime ölüm!”

0

İran’da Mahsa Jina Amini’nin “ahlak polisi” tarafından katledilmesinin ardından kadınların öncülüğünde başlayan eylemler hızlı bir şekilde tüm ülkeye yayılarak 43 yıllık diktatörlüğe, İran İslam Cumhuriyeti rejimine karşı kitlesel bir halk ayaklanmasına, devrimci bir seferberliğe evrilmiş durumda. İran halkları, işçiler, kadınlar, gençler 40 günü aşkındır sokaklarda, işyerlerinde, okul ve üniversitelerinde eylemlerini sürdürüyor. İşçi Demokrasisi Partisi (İDP/Türkiye) ve enternasyonalimiz İşçilerin Uluslararası Birliği – Dördüncü Enternasyonal (İUB-DE) olarak başlangıcından bu yana destek ve dayanışma içerisinde bulunduğumuz halk ayaklanmasını ve ülkedeki durumu İran Özgür İşçiler Birliği (İÖİB) önderlerinden bir dostumuzla konuştuk.

İUB-DE Uluslararası Yürütme Kurulu üyesi Görkem Duru’nun, İran Özgür İşçiler Birliği önderiyle 24 Ekim 2022 günü yaptığı görüşmeyi aşağıda takipçilerimizle paylaşıyoruz.

Görkem Duru: Merhabalar. Öncelikle bu görüşme için sana çok teşekkür ederiz. İDP ve İUB-DE olarak İran’da gerçekleşen halk ayaklanmasını hem bölge halklarının mücadelesi hem de dünya sınıflar mücadelesi bağlamında çok önemsiyoruz. Ülkede bugün yaşanmakta olan seferberliği ve bunu açığa çıkartan koşulları da birlikte tartışabilmek bizim için çok önemli bir fırsat. Ve tabii geçtiğimiz yıllarda İran işçi sınıfı içerisinde önemli grev ve mücadele deneyimlerine şahit olduk. Belki de bu deneyimler, bugünkü devrimci seferberliğe evrilen sürecin yolunu hazırladı. Ki sen de son yıllarda yaşanmış olan işçi sınıfı mücadelelerinin içerisinde rol almış önemli bir işçi önderisin ve üyesi olduğun İran Özgür İşçiler Birliği’ni de yine bu süreçte inşa ettiniz. Dilersen bugünkü ayaklanmayı konuşmadan önce, görüşmeye seni tanıyarak başlayalım.

İran Özgür İşçiler Birliği (İÖİB): Merhabalar. Öncelikle ben de bu görüşmeyi gerçekleştiriyor olmaktan ötürü çok memnunum. İran’ın içerisinden geçmekte olduğu bu kritik ayaklanma sürecine göstermiş olduğunuz ilgi bizler için de çok önemli. Ayaklanmayı yaratan koşulların duyulması ve seferberliklerle uluslararası dayanışmanın büyümesi bakımından da kritik. Ama öncesinde kendimi tanıtarak başlayayım.

Ben 15 yıl boyunca Ahvaz Çelik fabrikasında (4000 kişinin çalıştığı bir fabrika) işçilik yaptım. Çalıştığım fabrika devlete aitti ama bir yandan da bir aracı kurum tarafından idare ediliyordu. Bu dönemde haklarımızı alabilmek adına eylemler, grevler örgütlemiştik. 2011 yılında ise fabrika özelleştirildi. (Bu dönemde İran rejimi doğrudan sahibi olduğu şirketleri “özelleştirme” adı altında devletin ve devrim muhafızlarının gerçek uzantıları olan inşaatçılara devrediyordu.) Özelleştirmenin üzerinden bir yıl geçmesinin ardından ise şirketin yeni sahibi yolsuzluktan suçlu bulunup rejim tarafından idam edildi. Bunun ardından yargı eliyle şirket müsadere edildi. Beş yıl boyunca şirket müsadere yönetimi altında idare edilirken bu süre zarfında ürettiklerimiz de devrim muhafızlarına ya çok ucuz fiyatlara ya da bazı zamanlarda ücretsiz olarak verildi. 2016 yılına geldiğimizde ise yedi ay boyunca ücretlerimizi alamadığımız için greve gitme kararı aldık ve yıl içerisinde üç ayrı grev örgütledik. Bu grevler 2011 yılından önce gerçekleştirdiklerimizden çok daha kitlesel ve etkiliydi. Mücadelemizi yaygınlaştırmak adına şehir merkezinde de eylemler düzenledik. 2016 yılındaki grevlerimiz neticesinde fabrikadaki tüm devlet görevlilerini fabrikadan atmayı başarabildik ve bu durum İran İslam Cumhuriyeti hükümetine büyük bir darbe vurdu. 17 gün süren son grevimizin ardından ise rejim güçleri ve yargı erki fabrikayı hesaplarındaki 780 milyar tümenle birlikte Milli Banka’ya teslim ettiğini açıkladı. Bu kısmı bu kadar uzun anlatmamın nedeni, benim de ilk önemli örgütlenme ve mücadele deneyimlerimden birisi olması. Birkaç arkadaşımla birlikte bu mücadelenin örgütleyicileri bizlerdik. İran Özgür İşçiler Birliği adlı bir işçi grubu inşa ettik yine bu süreçte. 2018 yılına kadar ise yine dört ayrı grev daha örgütledik. Bu mücadele döneminde dört kez tutuklanıp, yedi defa da işkenceye ve dayağa maruz kaldım.

Biz Ahvaz Çelik işçileri olarak haklarımız için mücadelemizi sürdürürken bir yandan Haft Tapeh işçileri de grevdeydi. Mücadelemizi ortaklaştırabilmek adına koordinasyon kurmayı hedefledik. Yine bu dönemde Erak vilayetinde de işçi eylemleri vardı ve oradaki sınıf kardeşlerimizle de iletişime geçip koordine olmaya çalıştık. İslam Cumhuriyeti rejimi farklı sektör ve bölgelerden işçilerin irtibat halinde birlik olmasının önüne geçmek adına her türlü baskıyı uyguladı. Örneğin, tutuklandığım zaman bana yöneltilen suçlama İran’ın farklı şehirlerindeki işçiler arasında irtibat kurmaya çalışmak oldu. Ayrıca yurtdışı bağlantılı komünist, sosyalist örgütlerle bağlantılı çalıştığıma dair itiraflar vermem için bana işkence uyguladılar. Hapse atmaya çalışmalarının gerekçeleri de bunlar oldu zaten.

GD: Belki bu noktada, bu eylemlerin nasıl örgütlendiğini biraz daha açmak iyi olabilir. Sonuçta İran rejimi herhangi bir örgütlenmeye yasal zeminde izin vermiyor. Ama geçtiğimiz yıllardaki işçi seferberliklerinde önemli bir örgütlülük birikimi gözükmüştü. Bu aynı zamanda bugünkü duruma da deneyim aktarabilecek bir gelişme olabilir.

İÖİB: İran’da işçilerin herhangi bir örgütlenmeye gitmeleri yasadışı ve rejim tarafından acımasızca cezalandırılıyor. İran işçi sınıfının önündeki en temel problemlerden bir tanesi de bu zaten. Herhangi bir örgütlenmeye gitmek; sendika, dernek ya da şura benzeri organlar inşa etmek rejim tarafından kesinlikle kabul edilmiyor. Ama tabii ki bu işçilerin bir araya gelip gizli bir şekilde örgütlenmesini, şura ya da konsey benzeri organlar etrafından birleşmesini engellemiyor. Örneğin, bizim de fabrikamızda gizli bir konseyimiz vardı. Tabii başlangıçta bu örgütlenmelerimizi gizli tutmaya çalışsak da mücadele anı geldiğinde biz öncü işçiler deşifre oluyorduk. Bu, bizler ve diğer fabrikalarda benzeri mücadeleleri örgütleyen ve bugün de örgütlemeye devam eden sınıf kardeşlerimiz için kaçınılmaz bir durum. Ancak İslam Cumhuriyeti rejimi altında başka seçeneğimiz de yok. Bu nedenle de İran işçi sınıfının hak mücadelesi için öncü işçilerin fabrikalarda gizli komiteler, konseyler inşa edip işçileri bir araya getirmeleri gerekiyor. Ayrıca işçiler fabrikalarda gizli gruplar kurmalarının dışında mahallelerinde de buna benzer örgütlenmelere öncülük ediyor. Tabii bu, farklı fabrikalardan öncü işçilerin yerellerde oluşturulan gruplar üzerinden birbirleriyle irtibat kurmasına da hizmet ediyor. 2018, 2019 ve 2020’de gerçekleşen seferberliklerde böyle olmuştu ve bugün de benzer bir örgütlenme var. Biz de İran Özgür İşçi Birliğini böylesi bir süreç içerisinde inşa etmiştik. Ve İran’da bizimkine benzer epeyce oluşum mevcut. Haft Tapeh işçilerinin birlikleri, otobüs şoförlerinin komiteleri, eğitim emekçilerinin örgütlenmeleri gibi. Ama tabii ki bu oluşumların hepsi yasadışı olduğundan rejim tarafından yoğun bir baskıya, takibata ve tutuklamaya maruz kalıyor. Genelde de bu örgütlenmelere önderlik edenler 8 ile 10 yıl arasında hapis cezasına çarptırılıyorlar.

GD: Öncelikle İran işçi sınıfının son yıllardaki seferberliklerine ve örgütlenme girişimlerine dönük olarak sunduğun detaylı aktarım için teşekkür ederiz. Aslında İran’da bugün yaşanmakta olan halk ayaklanmasının arka planında da 2018, 2019 ve 2020 yıllarındaki kitle seferberlikleri, isyanlar yatmakta. Tabii geçtiğimiz yıllardaki mücadelelerle bugün sürmekte olan seferberlik arasında farklar da mevcut. Mahsa Jina Amini’nin ahlak polisi tarafından katledilmesinin ardından başlayan eylemler hızlı bir şekilde diktatörlük rejimine karşı bir halk ayaklanmasına döndü. Öncelikle kadınların başını çektiği mücadeleye gençlik, üniversite ve lise öğrencileri eşlik etti. Son iki haftadır da işçi sınıfının petrol, şeker, çelik, eğitim gibi farklı sektörlerden grevlerle mücadele sahnesine çıktığına tanıklık ediyoruz. Aslında geçtiğimiz yılların mücadele deneyimlerine baktığımızda bugünkü halk ayaklanmasının onları aştığını tespit edebiliriz. Sen bu süreci nasıl değerlendiriyorsun?

İÖİB: İlk olarak söyleyebileceğim; geçtiğimiz yıllardaki ayaklanmalar, İran işçi sınıfının başını çektiği mücadele ve örgütlenme girişimlerinin sonuçları olarak açığa çıkmıştı. 2009 yılından 2019 yılına kadar geçen 10 yıllık dönemde İran’da halk ayaklanması ya da isyanı olarak değerlendirebileceğimiz bir kalkışma olmamıştı. O 10 yıllık dönemde rejime muhalefet açısından çok durgun bir ortam vardı. Bu 10 yıllık durgunluğun nedeni 2009 yılında ortaya çıkan Yeşil Hareket’in yenilgisinin ardından rejime karşı olan tüm sivil, siyasi aktivistlerin, oluşumların sert bir şekilde ezilmesinden kaynaklandı. Ve bu 10 yıl boyunca hak mücadelesi veren, sesini çıkaran, eylem yapan neredeyse tek kutup işçi sınıfıydı. İşçi hareketinin yükselişi ise toplum üzerindeki o geri çekilmenin perdesinin aralanmasını, toplumun yeniden kendisine inanıp güvenmesini ve haksızlıklara, rejimin zulmüne karşı isyan etme yetisini geri kazanmasını sağladı. Bu nedenlerle, 2019 yılında gerçekleşen ayaklanmalar işçi hareketinin dinamizmiyle şekillendi. Özellikle 2020 yılındaki mücadeleleri İslam Cumhuriyeti rejimi çok şiddetli bir katliamla bastırdı. İran rejimine göre 200’ün üzerinde, Uluslararası Af Örgütü’ne göre ise 1015 kişinin bu katliamlarda hayatını kaybettiği açıklandı. Ancak İran içerisinde çalışma yürüten bizlerin erişebildiği kayıp sayısı 4000 kişi civarındaydı. Ve 10 binden fazla insan da tutuklanarak cezaevine atıldı. Tabii bu katliam, şiddet ve baskı toplumun kısa süreliğine geri çekilmesine neden oldu. Ama baskı ne kadar olursa olsun zulüm, eşitsizlik, yoksulluk o kadar yüksek seviyede ki, insanlar bir olay olsun, bir kıvılcım çaksın da bu rejime karşı sokağa dökülelim, eylem yapalım diye beklemedeydiler. Mahsa Jina Amini’nin katledilmesi işte bu kıvılcımı çaktı.

Bugün toplum çok güçlü ve açık bir şekilde “Biz diktatörlük istemiyoruz”, “Biz İslam Cumhuriyeti istemiyoruz” diyerek devletin karşısında duruyor.

Bugün sürmekte olan halk ayaklanmasının yakın zamandaki örnekleriyle farklarına gelecek olursak. 2019 ve 2020’deki isyanlarda toplum bugünkü kadar bir ve bütünleşmiş olarak rejime karşı bir pozisyon almamıştı. Ama bugün toplum çok güçlü ve açık bir şekilde “Biz diktatörlük istemiyoruz”, “Biz İslam Cumhuriyeti istemiyoruz” diyerek devletin karşısında duruyor. Hatta bugün insanlar yalnızca İslam Cumhuriyeti istemiyoruz demiyor, aynı zamanda İslam’ın kendisini de reddediyorlar. Bu, geçmişteki ayaklanmalarla bugün arasındaki en temel farklardan birisi. Rejim önceki ayaklanmalarda da şiddete başvuruyordu, dayak atıyordu, kurşun sıkıyordu, katlediyordu ama önceki ayaklanmalarda halkın rejime karşı kendisini savunabilecek örgütlülüğü yoktu. Halk artık polise, devletin kolluk güçlerine karşı kendini savunmayı öğrendi ve bunu uyguluyor. Birçok videoda da izliyorsunuz, örneğin polis bir kadını, genci tutuklamaya çalışırken oradaki halk polislere saldırarak insanların gözaltına alınmasına engel oluyor.

Önceki grevler genellikle işçi sınıfının ekonomik hakları, çalışma koşulları üzerinden gerçekleşiyordu. Bugün ise işçiler Mahsa Jina Amini’nin katledilmesine karşı greve çıkıyor, buna neredeyse ilk kez tanıklık ediyoruz. Bunlar tamamen siyasi grevler.

Bugünkü halk ayaklanmasının geçmiştekilerinden farklarından bir diğeri de İran dışında yaşayan İranlıların, örneğin Almanya, Avustralya, ABD ve Kanada’da, bulundukları ülkelerde çok geniş ve kitlesel olarak sokağa çıkmaları, eylem yapmaları ve yaşadıkları ülkelerin rejimlerine İran İslam Cumhuriyeti ile ilişkilerini kesmelerine dönük sürekli dilekçeler yazıp baskıyı bu seviye artırmış olmaları.

Devam etmekte olan kitlesel ayaklanmada işçi sınıfının rolüne gelecek olursak. Örneğin, 10 Ekim gününde, İran’ın Güney Pars vilayetinde geçici statüde çalışan petrol sanayisi işçileri üç günlük greve çıktı. Ama bu grevlerin geçmişteki grevlerden de önemli bir farkı var. Önceki grevler genellikle işçi sınıfının ekonomik hakları, çalışma koşulları üzerinden gerçekleşiyordu. Ancak bugüne geldiğimizde, işçiler Mahsa Jina Amini’nin katledilmesine karşı greve çıkıyor, buna neredeyse ilk kez tanıklık ediyoruz. Bunlar tamamen siyasi grevler. Örneğin üç günlük greve çıkan Güney Pars bölgesinde 100 binden fazla petrol işçisi geçici statüde çalışıyor. Hükümet bu grevin diğer bölgelere sirayet etmesinden fazlasıyla çekindi. Ve bu grevin ilk gününün ardından, gece işçilerin yaşadıkları yerleşimlere baskınlar düzenledi. Birçok işçi o gece tutuklansa da grev ikinci ve üçüncü gününde de devam etti ve rejim de işçileri tutuklamayı sürdürdü. Üç günlük grev boyunca 250’den fazla geçici petrol işçisi tutuklandı. Ve tabii rejimin bu baskısı sonucunda işçiler grevi sonlandırmak zorunda kaldı. Yine bu süreçte Haft Tapeh’te ve başka birçok fabrika ve sektörde de grevler gerçekleşti. Bu grevlerde iktisadi taleplerin öne çıkarıldığını görsek de işçilerin bunu tercih etmesinin nedeni, siyasi taleplerle çıktıkları grevlerde rejim tarafından çok daha şiddetli bir şekilde bastırılmaları. O nedenle bu grevlerin önemli bir kesiminde ekonomik talepleri görmüş olabiliriz ama bunlar özünde rejim karşıtı, siyasal içerikli grevlerdi.

Kadınlar ve sanayi işçileri dışında eğitim emekçilerinin grevleri, üniversite, lise ve ortaokul öğrencilerinin boykotları gerçekleşiyor. Bugün İran içerisinde şu söyleniyor: “Eylemlerin kalbi üniversite ve liselerde atıyor.”

Mahsa Jina Amini’nin katledilmesinin ardından başlayan halk ayaklanması boyunca işçiler farklı günlerde, farklı sektörlerde birçok grev örgütleseler de bunlar yukarıda saydığım gerekçelerle süreklilik kazanamadı. Bu, işçilerin greve çıkmak isteyip istememesiyle alakalı bir durum değil. Ayrıca sokaklarda en çok atılan sloganlardan bir tanesi de “İşçiler greve!” Bugün içerisinde bulunduğumuz durumda devletin uygulamakta olduğu baskı ve şiddetin seviyesi oldukça yüksek. Öte yandan İran işçi sınıfının neredeyse yüzde 90’ı geçici işçi statüsünde çalışıyor ve evine ekmek götürebilmenin çabasıyla yaşıyor. Bunların hepsi birleştiğindeyse süresiz bir grev ilan edilmesi kolay olmuyor. Ancak halk ayaklanması öyle bir boyuta gelir ve işçi sınıfı da rejimin daha fazla ayakta kalamayacağına ikna olursa, işte o zaman birlik olup siyasal bir greve gitmelerinin önü de açılmış olur.

GD: Tam da bu noktada ufak da olsa bir katkı yapmak istiyorum söylediklerine. Aslında çizmekte olduğun çerçeve 2010 yılında başlayan ve tüm bölgeyi etkisi altına alan Kuzey Afrika ve Ortadoğu devrimci süreciyle birçok benzerlik sunuyor. Minimum 30 yıllık diktatörlük rejimleriyle yönetilen Tunus, Mısır, Suriye gibi ülkelerde kitlelerin “iş, ekmek, özgürlük” gibi temel talepleri hızlı bir şekilde “Halk rejimin yıkılmasını istiyor” sloganı etrafından devrimci seferberliklere dönüştü. Ve Bin Ali ve Mübarek rejimlerini deviren Tunus ve Mısır örneklerine baktığımızda ise ayaklanmaların diktatörlüğü alaşağı edebilmesi, iki ülke işçi sınıfının da grevlerle sahneye çıkmasıyla mümkün hale geldi. Bu tam da senin söylediğin gibi, işçi sınıfının rejimin daha fazla ayakta kalamayacağına ikna olmasıyla gerçekleşti. Çünkü hep akılda tutmamız gereken bir başka mesele, İran dahil bahsi geçen ve 30-40 yıllık diktatörlük rejimleriyle yönetilen ülkelerde toplumsal örgütlülük ve işçi sınıfının örgütlülüğü neredeyse atomize edilmiş oluyor. Ve yine karşılaştığımız bir başka husus ise rejimden kopulabildiği takdirde emekçilerin, kadınların, gençlerin ve tüm ezilenlerin seferber olmasını sağlayan talepleri gerçekleştirebilecek bir iktidar alternatifinin yaratılıp yaratılamadığı oluyor. Böylesi bir alternatifin açığa çıkmadığı durumlarda da ülke burjuvazilerinin demokratik gerici taktiklerle kitlelerin taleplerini soğurmasının önü açılıyor. İran’a baktığımızda da aslında İslam Cumhuriyeti’nin içerisindeki reformist kanat ya da Şahçılar gibi mevcut rejim yıkılsa dahi kapitalist sömürünün, baskıcı politikaların sürdürülmesi için devreye girebilecek unsurlar var. Bu çerçevede, bugün İran’da güçler dengesini nasıl değerlendiriyorsun? Ve rejimden kopuşu ve emekçilerin, kadınların, gençlerin, tüm ezilenlerin taleplerini sahiplenebilecek bir alternatifin inşasının olanaklarını nasıl görüyorsun?

İÖİB: Eylemlerin başından beri işçiler sokakta. Ama henüz eylemlere tam anlamıyla bir sınıf olarak katılmıyorlar, ayaklanmanın henüz o siyasi seviyeye ulaşamamış olması nedeniyle bunun bu şekilde olduğunu düşünüyorum. Daha ziyade yurttaş olarak sokağa çıkıyor emekçi halk. Şu an İran’daki seferberliklere aktif olarak katılan insanlarla iletişim halindeyiz. Onların da bize aktardıkları, şu anda birçok bölgede kadınlara ve gençlere ek olarak eylemlere öncülük edenlerin işçiler olduğu. Ama tabii bu öncülükten çok güçlü bir örgütlülük düzeyi olduğu sonucunu çıkartmamamız lazım. Ama yerellerde eylemlerin organize edilmesine öncülük edenlerin önemli bir kesimi genç öncü işçiler. Ve yine geçtiğimiz ayaklanmalardan farklı olarak bugün İran’da seferberlikler esnasında yerel, mahalli komiteler kurulmuş vaziyette. Bu komitelere öncülük edenler de yine genç, öncü işçiler.

Sokaklarda seferber olan gençler, kadınlar, işçiler ve onların oluşturdukları yerel komiteler kapitalist düzenin temsilcilerinin eylemlere sirayet edip etkilemesine izin vermiyor. Bugün seferberliklerde en çok atılan sloganlardan biri “Rehber de olsa, şah da olsa zalime ölüm!”

İran burjuvazisi ise telaş içinde. Ancak bir yandan da ayaklanmanın kendi çıkarlarına hizmet edebilecek bir hale gelmesi için çok çabalıyor. Eylemlerin başlangıcından bu yana şah rejimine dönmek istiyoruz diyenlerin sesi oldukça cılızdı ve birçok bölgede böyle bir talep dahi dillendirilmedi. Şu an sokaklarda seferber olan gençler, kadınlar, işçiler ve onların oluşturdukları yerel komiteler kapitalist düzenin temsilcilerinin eylemlere sirayet edip etkilemesine izin vermiyor. Örneğin bugün seferberliklerde en çok atılan sloganlardan biri de “Rehber de olsa, şah da olsa zalime ölüm!”

Oldukça yaygın atılan bu slogan İran halkının tamamını kapsıyordur demiyorum ama ayaklanmanın merkezine yerleşmiş olması İran halkının ne istediğini gösteriyor. Ne gerici bir molla rejimi ne de önceki şah rejimi.

Ama burjuvazi bütün imkânlarını kullanıyor. Özellikle medya eliyle, BBC Farsi, Radyo Azad, Manoto, Iran International gibi çok geniş mali kaynaklara sahip ve çok geniş bir kitleye erişebilen kuruluşlar eliyle İran halkının, eski şah Muhammed Rıza Pehlevi’nin oğlu Rıza Pehlevi’nin yeniden şah olarak başa geçmesini istediğine dönük kirli bir propaganda yapıyorlar.

Öte yandan İran halkı içerisinde, özellikle de gençlik arasında sosyalizme dönük ilgide yoğun bir artış söz konusu. Örneğin ayaklanmada en öne çıkan sloganlardan biri olan “Rehber de olsa, şah da olsa zalime ölüm” sloganı İran sosyalist ve komünist hareketinden gelen bir slogan ve sadece sokaklarda değil, üniversitelerde, liselerde de atılıyor. Bugün insanlar sürekli olarak eşitlikten, adaletten, hak ve hukuktan bahsediyorlar ve İran’da burjuvazinin bu talepleri karşılayabilme imkânı yok. Ve aslında insanlar bilinçli bir şekilde ifade edemeseler de talepleriyle birlikte sosyalizm fikrine çok yatkınlar. Ama maalesef burjuvazinin elinde çok büyük bir güç olduğunu da unutmamamız gerek. Kapitalist düzenin temsilcileri İran’da emekçi halk yararına, sosyalist bir rejimin inşa edilmemesi için haliyle büyük çaba harcayacak.

GD: Aslında birçok noktada benzer bir kavrayışa sahibiz. Biz de meseleye şu şekilde yaklaşıyoruz. İçerisinde bulunduğumuz çağda eşitlik, adalet, özgürlük, ekmek gibi kitlelerin en temel demokratik taleplerinin burjuvazi tarafından kalıcı bir şekilde karşılanması mümkün değil. Yani, 2008 yılında başlayan kapitalist krizin ardından dünyanın birçok ülkesinde, farklı momentlerde kitlelerin kendiliğinden bir şekilde ayaklandığı epeyce örnek gördük. Ve bu örneklerin çoğunda kitleler kapitalist sömürü politikalarını, baskıcı rejimleri karşılarına aldı. Ancak öte yandan, bu deneyimlerden de yola çıkarak şöyle bir eksikliği de tespit edebiliriz. Ki biz bunu devrimci önderlik krizi olarak tarif ediyoruz. Mücadele halindeki emekçilerin, gençlerin, kadınların ve tüm ezilenlerin taleplerini bir eylem programı etrafında birleştirecek devrimci bir alternatifin eksikliği. Buradan İran’a bağlayacak olursak… Tabii ki İran sosyalist hareketinin önemli bir kesimi maalesef ki sürgünde. Ancak sen şu anda İran sosyalist hareketini nasıl değerlendiriyorsun, güçleri ve İran içerisindeki etkileri ne durumda? Ayrıca sen de mücadele ve grevler içerisinde yetişmiş bir işçi önderisin. Ahvaz Çelik grevi döneminde kurduğunuz İran Özgür İşçiler Birliği’nin bir parçasısın. Peki İran’da şu anda benzer başka örgütlenmeler de var mı?

İÖİB: İran İslam Cumhuriyeti rejimi 43 yıldır ülkede sosyalizmle mücadele ediyor. On binlerce onurlu İranlı sosyalist bu rejim tarafından idam edildi. Tahmin edeceğiniz üzere İran’da sosyalizmle ilgili bir kitap okumak suç. Toplu ortamlarda buluşup sosyalizm hakkında konuşmak suç. Dolayısıyla bu 43 yıl içerisinde İran toplumu sosyalist fikirlerle çok aşina olamadı. Rejim, toplumun sosyalizmle olan aşinalığını koparmak için büyük bir gayret sarf etti. Ve tabii İslam hükümeti üzerinden topluma sürekli olarak kendi ideolojisinin propagandasını yaptı. Bu ortam da İran’daki sosyalist, komünist örgütlenmelerin işini çok zorlaştırdı. Bugün İran’da sosyalist düşünceye, fikirlere en çok meyli olan kesim ise genç öğrenciler. Kendi aralarında sosyalist fikirleri tartışıyorlar, sosyal medya aracılığıyla birbirleriyle iletişime geçiyorlar. Ancak herhangi bir devrimci partinin, grubun ülke içerisinde faaliyet yürütmesine hiçbir izin yok. Ve dediğiniz gibi, bütün devrimci oluşumlar İran dışarısında faaliyet yürütüyorlar. Ama tabii ki sürgündeki birçok grubun ülke içerisinde ilişkide olduğu kesimler var. Tabii gizli bir şekilde de olsa bu örgütler ülke içerisinde ilişkide olduğu kesimlerle eğitim, örgütlenme gibi faaliyetlerini sürdürmeye çalışıyor. Ancak mevcut koşullardan ötürü bu örgütlerin hiçbirinin ülke içerisinde çok güçlü ve etkin olduğunu söyleyemeyiz.

İkinci sorunuza gelecek olursak. Evet, İran Özgür İşçiler Birliği gibi başka işçi örgütlenmeleri çalışmalarını sürdürüyor. Bizler de onlarla iletişim halinde kalmaya çalışıyoruz. Yine sosyalist gruplarla da iletişim halindeyiz.

Bu sadece İran halkının ayaklanması değil. Aynı zamanda bölge halkları için bir ayaklanma. Ve enternasyonal dayanışma bağlamında kurumlardan ellerinden gelen tüm desteği sunmalarını talep ediyoruz.

GD: Mevcut halk ayaklanmasını karakterize ederken belirtmiştin: İran dışında yaşayan İranlılar çok kitlesel bir şekilde bulundukları ülkelerde dayanışma eylemleri düzenleyerek ellerinden gelen desteği sunmaya çalışıyorlar. Ancak şu ana kadar yurtdışındaki İranlılar dışında örgütlenen ciddi bir uluslararası kampanya maalesef ki açığa çıkamadı. Öte yandan İran emekçi halkının 43 yıllık diktatörlük rejimine karşı sürdürmekte olduğu seferberlik çok hayati bir öneme sahip. Ve biz İUB-DE olarak, bu halk ayaklanmasıyla mutlak suretle enternasyonal dayanışmanın artırılması gerektiğini düşünüyoruz. İran halkının, diktatörlük rejiminin yıkılması, kolluk güçlerinin şiddet, katliam ve baskılarının son bulması, tutukluların serbest bırakılması taleplerinin uluslararası arenada sınıf örgütleri, sendikalar, sosyalist partiler, kadın ve gençlik örgütlenmeleri gibi geniş bir yelpazede sahiplenilmesinin çok önemli olduğu kanaatindeyiz. Ve aynı şekilde böylesi geniş bir kampanyanın örgütlenmesiyle destek olacak kurumların kendi ülke rejimleri üzerinde İran İslam Cumhuriyeti ile ekonomik, diplomatik ve askeri ilişkilerini sonlandırması talebiyle yaratacağı basıncın da İran emekçi halkının seferberliğine önemli bir katkı sunacağı muhakkak. Ama tabii ki böylesi bir uluslararası kampanyanın kapsayıcı bir şekilde örgütlenmesi için İran içerisinde faaliyet sürdüren kurumların bu çağrıyı ortak bir şekilde yapmaları da oldukça önemli. Bu çerçevede, uluslararası desteğin sağlanması bakımından senin düşüncelerin neler? Ve özellikle İran içerisinde faaliyet sürdüren kurumlar olarak sizlerin uluslararası kamuoyundan beklentiniz neler?

İÖİB: Açıkçası dediğiniz gibi, sınıf örgütlerinin, siyasi yapıların ve diğer kitle örgütlerinin İran’daki seferberlikle uluslararası bir dayanışma örmesini bizler de çok önemsiyoruz. Bu birlik ve dayanışma vurgusu, bugün İran halkının da en çok ihtiyaç duyduğu noktalardan bir tanesi. Bu dayanışma bir yandan İran’ın birçok bölgesinde seferber olan halk için gerekli. Öte yandan eylemler süresince rejim tarafından tutuklanıp hapse atılanlar da böyle bir dayanışmaya ihtiyaç duyuyor. Çünkü Mahsa Jina Amini de gözaltındayken polisin işkencesi sonrasında hayatını kaybetmişti ve bugün eylemlerde tutuklanan herkes için böylesi bir risk söz konusu. Halk ayaklanmasıyla dayanışma için gerçekleştirilecek bir uluslararası kampanyanın bence iki önemli noktası var. Biri rejim karşıtı mücadelenin sahiplenilmesi, diğeri ise tutsakların serbest bırakılması için baskı oluşturmak. Ve tabii en önemli şeylerden birisi de diğer ülkelerdeki sınıf örgütlerinin, sosyalistlerin ve kitle örgütlerinin İran İslam Cumhuriyeti rejimiyle ilişkilerin kesilmesi adına kendi devletlerine baskı yapması. İran İslam Cumhuriyeti rejiminin seferberlikler neticesinde devrilmesi sadece Türkiye, Irak, Suriye gibi yakın ülkelerde değil Ortadoğu ve Kuzey Afrika bölgesinde ve hatta uluslararası ölçekte emekçi halklar adına önemli bir etki yapacaktır. Bundan dolayı da hepimizin bu ayaklanmanın başarıya ulaşması için mücadele etmesi gerekiyor. Bu sadece İran halkının ayaklanması değil. Aynı zamanda bölge halkları için bir ayaklanma. Ve enternasyonal dayanışma bağlamında da kurumlardan ellerinden gelen tüm desteği sunmalarını talep ediyoruz. Bu noktada hem İşçi Demokrasisi Partisi’ne hem de İşçilerin Uluslararası Birliği – Dördüncü Enternasyonal’e İran’daki halk ayaklanmasına göstermiş olduğunuz ilgi ve dayanışma için de ayrıca teşekkür ederim.

GD: Asıl biz sana teşekkür ederiz. İDP’nin de İUB-DE’nin de temel perspektifi devrimci bir enternasyonalin inşası. Bunu inşa etmenin yollarından biri de farklı ülkelerdeki devrimcilerle acil talepler üzerinden birlikler oluşturmaktan geçiyor. Ve tabii dünya halklarının, emekçilerin, kadınların, gençlerin ve tüm ezilenlerin seferberlikleriyle dayanışıp, bu seferberlikler içerisinde kitlelerin taleplerini sahiplenip ileriye taşıyabilecek alternatiflerin yaratılma çabasından. Bu da biz devrimci enternasyonalistlerin en temel sorumluluğu.

Eğitim emekçileri 2 Kasım’da iş bırakıyor!

0

AKP iktidarı 2022 yılının ilk aylarında, uzun süredir bir ihtiyaç olarak çıkması beklenen Öğretmenlik Meslek Kanunu (ÖMK) ile ilgili düzenleme yaptı. Ancak AKP iktidarı tıpkı diğer konularda olduğu gibi kendisinden bekleneni yaparak eğitim emekçilerinin yarasına merhem olmak yerine tuz basılmasına neden olan bir yasa hazırladı.

Meslek kanunundan beklenen neydi?

Başta da belirtildiği gibi eğitim emekçileri uzun süredir öğretmenlerin kangrenleşen sorunlarına çözüm üretecek bir meslek kanununun çıkmasını bekliyordu. Hiç şüphesiz bu sorunlardan en önemlisi eğitim emekçilerinin uzun süredir beklediği, özlük haklarında ve ekonomik konularda avantajlar sağlayacak 3600 taban aylığı düzenlemesiydi. AKP iktidarı uzun süredir 3600 ek göstergeyi dile getiriyor ama bunu her seçim öncesinde bir seçim malzemesi olarak kullanmaktan başka bir şey yapmıyordu.

Diğer önemli bir beklenti de öğretmenler arasındaki ücretli, sözleşmeli, kadrolu gibi ayrımların ortadan kaldırılarak kadrolu ve güvenceli bir iş talebiydi. Zira aynı okulda aynı işi yapan eğitim emekçilerinin arasında suni olarak yaratılan bu ayrımlar eşit işe eşit ücret anlayışını boşa düşürüyor, eğitim emekçileri arasında sorunların çıkmasına neden oluyordu.

Özel sektörde çalışan eğitim emekçilerinin de meslek kanunundan büyük beklentileri vardı. Başta taban ücret uygulamasının geri getirilmesinden, çalışma saatlerinin düzenlenmesine kadar pek çok konuda meslek kanunundan beklentiler içindeydi özel sektörde çalışan eğitim emekçileri.

Bu taleplerin yanı sıra atama ve yükselmede mülakatın kaldırılması, arşiv taraması uygulamasının kaldırılması, giyim, ulaşım, yemek, kira, çocuk yardımı gibi ekonomik iyileştirilmeler yapılması, vergi dilimi adaletsizliğinin ortadan kaldırılması gibi pek çok beklentisi de vardı eğitim emekçilerinin meslek kanunundan.

ÖMK ne getirdi?     

Maalesef AKP iktidarı yasalaştırdığı ÖMK ile yukarıda sayılan hiçbir beklentiyi karşılamadığı gibi eğitim emekçilerinin karşısına yeni sıkıntılar çıkardı. Bu sıkıntılardan en önemlisi de eğitim emekçilerini kendi içerisinde bölen “kariyer basamakları” uygulamasıdır.

Kariyer basamakları uygulamasına göre on yılını dolduran eğitim emekçileri yaz tatili boyunca uzun bir hizmet içi eğitimden geçirilecek ve kasım ayı ortalarında bir sınava alınacaktır. Sınavda 70 barajını geçiren eğitim emekçileri “uzman” öğretmen olacaktır. Daha önce “uzman” olan ve uzmanlıkta on yılını tamamlayan eğitim emekçileri ise yine aynı sınavla “başöğretmen” olacak ve her iki kademede de eğitim emekçilerinin maaşlarında artış sağlanacaktır.

Eğitim emekçileri rahatsız

ÖMK’nin getirdiği bu kariyer basamakları uygulaması iktidar yanlısı olsun olmasın tüm eğitim emekçilerini oldukça rahatsız etti ve yaz boyunca özellikle sosyal medya platformları üzerinden büyük protestolar gerçekleştirildi.

Başta Eğitim-Sen olmak üzere birkaç sendika alana indi, kendi güçleri oranında sokak eylemleri, basın açıklamaları gibi protesto eylemleri düzenlediler.

Geçtiğimiz haftalarda ise ÖMK’ye karşı olan 13 sendika Ankara’da bir araya gelerek bu yasaya karşı gösterilecek tepkileri ortaklaştırma kararı aldılar. Bu ortaklaşmanın en somut adımı da 2 Kasım Çarşamba günü yapılacak olan bir günlük iş bırakma eylemi olacaktır.

2 Kasım’da eğitim emekçileri grevdeler!    

Başta Eğitim-Sen olmak üzere Eğitim-İş, Hürriyetçi Eğitim-Sen gibi ÖMK’ye muhalif 13 sendika 2 Kasım Çarşamba günü bir günlük iş bırakacaklardır. Kariyer basamakları sınavının ortadan kaldırılması talebi başta olmak üzere, 3600 ek göstergenin bir an önce tüm kamu çalışanlarına verilmesi, eğitim emekçilerinin insanca yaşayacak bir ücrete kavuşması, bu bağlamda sosyal ve ekonomik iyileştirmeler, vergi dilimi adaletsizliğine son verilmesi gibi somut talepler ile iş bırakacak 13 sendika, taleplerin yerine getirilmemesi durumunda eylemlerin artarak devam edeceğini de belirtiyor.

Yapılacak bu grev 15 Temmuz darbe girişiminin ardından yapılacak bir grev olması açısından oldukça önemlidir. Bilindiği üzere 15 Temmuz’dan sonra AKP iktidarı bu darbe girişimini muhalifleri sindirmek için bir araç olarak kullanmış ve çıkarılan hukuksuz KHK’lerle binlerce emekçinin işine haksızca son vermiştir. Bu KHK süreci özellikle kamuda çalışan emekçilerin üzerine büyük bir korku bulutunun çökmesine neden olmuştur. Bu nedenle kamu emekçilerinin üzerine çöken bu korku bulutunun dağıtılması için de önemli bir dönemeç olacaktır 2 Kasım grevi…

Bartın: İşçiler ölüyor, çünkü işçi denetimi yok ve rejim umursamıyor!

0

Israrla önlemler alınmadığı, masraftan sürekli kaçınıldığı, gerekli denetimler yapılmadığı ya da bilinçli olarak gereği yerine getirilmediği ve caydırıcı, gerçekten cezalandırıcı yaptırımlar olmadığı için işçiler ölmeye devam ediyor.

Bartın da Soma gibi bunun çok can yakıcı örneklerinden biri. Ne yazık ki, ilk olmadığı gibi maliyetten kaçınmanın, en yüksek kâr hırsıyla hareket etmenin sonucu olan ihmal, tedbirsizlik ve umursamazlık nedeniyle benzer facialar, bu koşullar değişmediği sürece, kaçınılmaz olarak, yaşanmaya devam edecek.

İş kazalarında yaşanan işçi ölümlerinin bir savaş bilançosunu andırması bu gerçeğin bir yansıması. Türkiye’nin iş kazalarında dünyanın önde gelen ülkelerinden olması bunun bir göstergesi. Soma gibi bir katliam sonrasında dahi iktidarın patronlardan yana davranmaktan bir milim geri atım atmaması bunun bir kanıtı.

Bütün bunlar işçi ölümlerinin kader, kısmet, şansızlık ile açıklanamayacağını da net olarak göstermekte. İşçiler işin fıtratından ya da kaderden dolayı değil, patronların utanç verici açgözlülüğünden ve iktidarın işçi sağlığı ve güvenliğini umursamamasından dolayı ölüyorlar.

Buna dur demenin ilk ve en etkili yolu tüm işyerlerinde işçi denetiminin sağlanmasıdır. İşçiler birinci elden işçi sağlığını ve güvenliği sağlayacak süreçte etkin olmalıdır.

Soma katliamının öncesini anlatan işçilerin felaketin habercisi işaretleri günler öncesinden yönetime bildirdiklerini, karşılığında yönetimden “bir şey olmaz” cevabını aldıklarını ve çalışmaya devam etmeye zorlandıklarını biliyoruz. Bartın’da da işçiler ve aileleri aynı şeyleri söylemekte.

Hatırlayalım, Sakarya Hendek’te 7 işçinin öldüğü, 127 işçinin yaralandığı havai fişek fabrikasındaki patlama öncesini de işçiler birebir aynı şekilde anlatmışlardı.

Hemen tüm iş cinayetleri öncesi benzer şeylerin yaşanmış olması işçi denetiminin ne derece hayati olduğunu ortaya koymakta.

Lakin işçiler örgütlü ve güçlü olmazsa işyerinde işçi sağlığı ve güvenliği denetiminin de organik bir parçası olamaz. Müfettiş denetimleri nasıl kâğıt üzerinde kalıyorsa işçinin denetimi de kâğıt üzerinde kalır.

Bartın örneğinde olduğu üzere sendika bürokratlarının utanç verici işbirliğini de, rejimin umursamazlığını da, patronların açgözlülüğünü de aşacak olan işçi sınıfının örgütlü olması ve etkin işçi denetimidir.

Fransa’da petrol işçilerine destek ve ücret artışı için grevler büyüyor

0

18 Ekim’de Fransa genelinde yaklaşık 140 şehir ve kasabada çeşitli sektörlerde grevler ve seferberliklerle ulusal protesto günü gerçekleşti.

Eylül sonundan beri grevde olan petrol şirketi TotalEnergies işçilerini destekleyen, işçilerin grev hakkını savunan ve ücret artışları talep eden eylem çağrısı işçi sendikaları CGT, Force Ouvrière (FO), Birleşik Sendikalar Federasyonu (FSU), Solidaires ve dört öğrenci örgütü tarafından yapıldı.

Protestonun merkezinde, asgari ücretin 2000 avroya çıkarılması (mevcut ücrette 300 avro artış) var. Özellikle gıda enflasyonunda yüzde 10 artış yaşanan enflasyon sarmalının derinleştiği ülkede ücretler yerinde sayıyor.

Sağlık, eğitim, kamu ve taşımacılık sektörünün yanı sıra petrol işçilerinin ve 19 nükleer santralden 11’inin işçilerinin de katıldığı protesto günü ülkede hayatı neredeyse felç etti. Paris’te 40 bini aşkın işçi ve gencin seferberliği, ülke genelinde gerçekleşen 140 eylemden yalnızca biriydi.

18 Ekim Salı günkü grev, bölgesel trenlerin sadece yarısının çalışmasıyla ulaşımda özel bir etkiye ulaştı. Başkente yakın demiryolu hatlarının yüzde 25’i durdu. Şehiriçi otobüsler de etkilendi ve hatların üçte biri askıya alındı. Metrolarda da grev vardı. Paris ve Londra bağlantısının yanı sıra Fransa ve İspanya arasındaki demiryolu bağlantıları da kısıtlandı. Eğitim ve sağlık sektörlerinde grevin kısmen gerçekleşmesine rağmen protesto gününü örgütleyenler, sonraki günlerde güçlü eylemlere devam edeceklerini açıkladılar.

Grev öncesinde, 16 Ekim Pazar günü Paris’te sol örgütlerin çağrısıyla “hayat pahalılığına karşı” yürüyüş gerçekleşmiş ve yürüyüşe yaklaşık 100 bin kişi katılmıştı.

Toplumsal huzursuzluk artıyor

Fransa’nın “Sıcak Ekim”i, Avrupa’nın ikinci en büyük ekonomisinde biriken büyük toplumsal huzursuzluğun; petrol ve petrokimya şirketleri büyük kârlar elde ederken enflasyonda artış nedeniyle Fransız işçilerinin yaşam standartlarındaki ani düşüşün bir sonucu. Mevcut durum, Putin’in Ukrayna’yı işgaliyle ağırlaşan ekonomik krizin ortasında büyük çokuluslu şirketlerin kâr etmeye devam ettiğini gören işçilerde büyük hoşnutsuzluğa yol açtı.

Petrol grevinin izinde

Büyük protestoların yaşandığı günün arka planında, petrol şirketi TotalEnergies rafinelerinde ücretlerde artış talebiyle eylül sonunda başlayan grev var. Çokuluslu petrol şirketi 8 milyar avro kâr elde ederken, işçileri bir araya getiren sendika yüzde 6’lık ücret artışı talep ediyor.

Ukrayna’daki Rus işgalinin de etkisiyle kapitalist ekonomik krizin derinleşmesi ve Rusya’ya uygulanan yaptırımlar sonucunda enerji fiyatlarındaki artış nedeniyle çoğu petrol ve petrokimya şirketi gibi TotalEnergies de rekor kârlar elde etti.

Petrol rafinerilerindeki grev, benzin üretimini yüzde 60’ın üzerinde azalttı ve her üç benzin istasyonundan birinde yakıt kalmamasına yol açarak istasyonlarda uzun kuyruklara neden oldu. Ancak Macron’un sağcı hükümeti, çoğu Total işçisini işe dönmeye zorlayarak kesintiyi yüzde 30 oranına düşürmeyi başardı. Hükümetin bu hamlesi, grev hakkını kısıtlayan bir tedbir olarak görülerek çoğu işçi tarafından reddedildi.

Tüm bunlar, Macron hükümetinin 2023 bütçesini parlamentoda hızlandırılmış bir şekilde kabul ettirmeye çalıştığı bir dönemde gerçekleşiyor. Hükümet aynı zamanda, 2019’da emekçi ve halk seferberliğiyle durdurulan ve emeklilik yaşını 62’den 65’e çıkarmayı hedefleyen emeklilik reformunu yeniden gündeme getiriyor.

İşçilerin Uluslararası Birliği – Dördüncü Enternasyonal (İUB-DE) olarak, başta petrol işçilerininkisi olmak üzere gerçekleşen grevleri ve ücretler için, enflasyona ve Macron hükümetinin kemer sıkma planlarına karşı savaşan Fransa işçilerinin ve gençliğinin seferberliğini destekliyoruz. Hükümetin TotalEnergies petrol işçilerinin grev hakkını kısıtlamasını reddediyoruz.

Protestoların bir genel greve dönüşmesi ve mücadelenin sıcaklığı içerisindeki işçilerin ve gençliğin, hükümeti ve kemer sıkma planlarını karşısına alan devrimci sosyalist bir alternatif inşa etme perspektifiyle örgütlenmesi doğrultusunda desteğimizi sunmaya devam ediyoruz.

Miguel Ángel Hernández, İUB-DE Venezuela seksiyonu Sosyalizm ve Özgürlük Partisi (PSL) önderi

Brezilya: Bolsonaro’ya karşı Lula’ya eleştirel oy vermeye çağırıyoruz

0

İşçilerin Uluslararası Birliği – Dördüncü Enternasyonal (İUB-DE) Brezilya seksiyonu Sosyalist İşçi Akımı (CST), Brezilya’da ikinci tura kalan başkanlık seçimlerinde Bolsonaro’ya karşı Lula’ya eleştirel oy vermeye çağırıyor. Açıklamanın çevirisini okurlarımızla paylaşıyoruz.

Seçimlerin ilk turunda Lula/Alckmin oyların yüzde 48,4’üyle (57 milyon) birinci sırada, Bolsonaro ise yüzde 43,2’siyle (51 milyon) ikinci sırada yer aldı. Simone Tebet (yüzde 4), Ciro Gomes (yüzde 3) ve yüzde 1’in altında oy alan diğer partileri (NOVO, UNIÂO, PTB ve DC) saf dışı bırakarak oyların yüzde 91,6’sını toplayan sözde “kullanışlı” oy için bir basınç vardı. Bu kutuplaşmada UP, PCB ve Polo Socialista Revolucionario (Sosyalist Devrimci Kutup) adayları da yüzde 1’in altında kaldı.

Seçimlerin ikinci turu olacak ve işçi sınıfıyla halk kesimleri bu yeni seçim üzerine düşünmeli. Bolsonaro projesini yenmeliyiz. Aşırı sağ; neredeyse 700 bin ölümün, maaş kesintilerinin, Eletrobrás’ın özelleştirilmesinin, emeklilik reformunun, yerli topraklarındaki maden faaliyetlerinin, kaynaklardaki kesintilerin ve kadınlara, siyahlara ve lgbti+lara dönük suçlardaki artışın sorumlusudur.

CST olarak, bu soykırım projesine son vermek isteyenlerin yanında olacağız. Geniş Lula/Alckmin cephesinin işçi sınıfı ve halk kesimleri için bir çözüm olduğuna güvenmiyoruz, ancak bu ikinci turda, neofaşist Bolsonaro’yu yenmek için Lula’ya oy vermeye çağırıyoruz.

Bolsonaro’ya karşı Lula’ya eleştirel oy vermeye çağırıyoruz!

Bolsonaro’nun seferberlikler yoluyla gitmesi için verilen mücadelenin en başından itibaren parçası olduk ve Bolsonaro’nun aşırı gerici projelerine sokaklarda ve seçimlerde karşı çıkıyoruz. Sosyalizm ve Özgürlük Partisi’nin (PSOL) radikal eğilimi olan CST olarak Polo Revolucionario Socialista’yı oluşturduk; başkan adayı olarak Vera Lucía için işçilerin kampanyasını yürüttük ve devlet yönetimine, senatoya ve meclise işçilerin ve gençliğin gelmesini savunuyoruz.

Çünkü Lula/Alckmin’in sınıf uzlaşmacılığı emeklilik reformunu, sosyal kesintileri, emek reformunu ve yoksul ve işçi halka yönelik büyük saldırıların hiçbirini ilga etmeyi önermiyor. İttifaklar ve sınıf uzlaşmacılığı hükümette zaten denendi ve işe yaramadı. Aynı zamanda bunlar, Bolsonaro’nun gitmesi için sokaklarda radikal bir muhalefet yaratmaya da yardımcı olmadı.

Bizleri sömüren ve haklarımızı elimizden alan çokuluslu şirketleri, milyarderleri ve patronları karşısına alabilecek bir hükümet kuramayacaklarını söylüyoruz. Tarım ticareti, topraksız ve yerli halkın düşmanıdır ve dolayısıyla bu geniş cephe, işçilerin ve gençlerin hayatlarında istedikleri değişime engel olmaktadır. Geniş cephenin şu anda kamu idaresini ortadan kaldıracak yeni “idari reformlar”ı tartıştığına dikkat çekiyoruz.

Aşırı sağı hükümetten kovmak için her işyerinde, okulda, evde Bolsonaro’ya verilecek oylara kararlı bir şekilde karşı çıkacak ve sokaklarda olacağız. Politik bağımsızlığımızdan vazgeçmeksizin ve kendi çizgimizi koruyarak, ikinci turda Bolsonaro’ya karşı Lula’ya eleştirel oy vermeye çağırıyoruz.

Patronlarla ittifak politikası karmaşa yarattı

Bolsonaro’nun eyaletlerde aldığı oylarla birlikte seçimlerin ikinci tura kalması, çoğu işçiyi ve genci hüsrana uğrattı. Sonuçları bir bütün olarak değerlendirmek ve bu ikinci turda Bolsonaro’yu yenmeye dönük güçlü bir kampanya için ortak eylemleri tanımlamak gerekecek. Lula/Alckmin’in geniş cephesi ve PT, PSOL, REDE, PSB, PCdoB liderliğinin ilk turda kazanma ihtimalini mutlak bir hedef haline getirdiği ve sonucun çoğu yoldaşı hayal kırıklığına uğrattığı kabul edilmelidir. Ancak gerçek şu ki, Bolsonaro 2018’de ilk turda büyük farkla kazanmasının aksine bu sefer aşırı sağ projenin eskimesi nedeniyle ilk turda kaybetti ve ikinci oldu. Öte yandan Bolsonaro’nun partisi Temsilciler Meclisi ve Senato seçimlerinde beklenenin üzerinde oy topladı ve Rio de Janiero’da Claudio Castro ve Minas’ta NOVO partisinden Romeu Zema bölge yönetimlerini ilk turda kazanmayı başardı.

Şurası açık ki, Lula’nın patronlarla ittifak politikası ve 2 Ekim’den itibaren “yeniden mutlu olacağımız” bir dönemin açılacağına dönük yanılsamalarla dolu “barış ve sevgi” kampanyası emekçileri ve gençleri Bolsonaro tehidi karşısında silahsızlandırdı. Bu yanlış politikanın bir başka ifadesi Lula’nın “hangi partiden olursa olsun seçilenleri” tebrik ettiği açıklamasında kendini gösterdi. Biz Bolsonaro ve partisini tebrik edemeyiz. Dolayısıyla, Lula’nın sınıf uzlaşmacı politikası kafa karışıklığına ve karmaşaya neden oldu. Bolsonaro’ya karşı ikinci turda daha iyi örgütlenmek için bu tutumun değiştirilmesi gerekiyor.

Bu nedenle 2003 ve 2006 Lula hükümetlerinin “olağanüstü mirası”nı öne çıkartan, Dilma yönetiminin krizini yaşamış emekçiler ve gençlerle iletişim kurmayan ve yalnızca PT’yi destekleyen insanları biraraya getiren mitingleri eleştiriyoruz. Lula/Alckmin’e oy vermeyenler, PT ve PSDB hükümetini eleştirenlerdir çünkü bu hükümetler, kampanyanın bahsettiği gibi harikalar yaratmamıştı. Tam olarak bu nedenle, kendisini Ciro ve Tebet’e gitmiş oyları kazanma hedefiyle sınırlayan, yalnızca demokratik meselelere ve geçmiş hükümetlerin sözde mucizelerine odaklanan söylemlerle etkileyemediği kesimlere yönelmeyen bir kampanya büyük bir hata anlamına geliyor.

Bolsonaro karşıtı sokak seferberliklerini sona erdirmeye çalışmaktan ve çoğu 2018’de Bolsonaro’yu destekleyen sözde “demokrat” patronlar ve aşırı sağ partilerle tepeden yapılan anlaşmalarından uzak durmak gerekiyor. Bu patronlar arasında Fiesp başkanı Josué Gomes; Peninsula’dan Abilio Diniz; CSN’den Benjamin Steinbruch; Riachuelo’da Flávio Rocha; Bolsonaro yanlısı web sitesi Brasil Paralelo’nun kurucusu Henrique Viana; Casas Bahia’dan Michael Klein; BTG Pactual’dan Marta Cachola ve Bradesco’dan Luiz Carlos Trabuco Cappi bulunuyor. Patronların ve temsilcilerinin ikinci turda yolumuza engel olmalarına izin veremeyiz. Otoriter yönetim ile mücadelenin yanı sıra ücretlerin ve bakım tesislerinin savunusunu, işten çıkarmalara karşı mücadeleyi ve aynı zamanda milyarderler ve bankacılara karşı mücadeleyi de dahil etmeliyiz.

İşçi sınıfının ve ezilenlerin gündemiyle bir “katılım” örgütlemek

İkinci tur mücadelesini başlatmak için düşmanı iyi değerlendirmemiz gerekmekte. Fabrikalarda ve proleter bölgelerdeki kampanyalarımızda gördüğümüz kadarıyla Bolsonaro’nun seçim çalışması, işçi sınıfına duyarlı bir demagoji yaptı ve yapıyor. Oylarını artırmak için Auxilio Brasil adlı hükümet desteğini 600 reale çıkarmaktan, akaryakıt fiyatlarını düşürmekten bahsediyorlar ve istihdamın arttığı, yolsuzluğun sözümona bittiği yalanını söylüyorlar. Aynı zamanda da feministlerin, siyahların ve lgbti+ların gündemlerine karşı aşırı gerici propagandalarına devam ediyorlar. Asgari gelir, enflasyon, istihdam ve yolsuzlukla mücadeleden bahsederek Bolsonaro’nun asli destekçisi muhafazakâr kesimlerin ötesindeki seçmenleri kazanıyorlar. Bu ekonomik meselelerin gündeme getirilmesinin Bolsonaro’ya oy kazandırdığının altını çizmek gerekiyor. Daha fazla işçinin ve gencin Bolsonaro’ya (örneğin Tebet ve Ciro’dan vazgeçerek) oy vermesini önlemeye çalışmak büyük önem taşıyor. İşçi sınıfının ve emekçi halk kesimlerinin gündemine sahip çıkarak, Bolsonaro’ya karşı ve Lula lehine eleştirel oy için el ilanları dağıtmak, toplantılar düzenlemek, yayınlar yapmak, işçilerin ve emekçi kesimlerin yoğun olduğu yerlerde ajitasyon yapmak gerekiyor.

İUB-DE Brezilya seksiyonu Sosyalist İşçi Akımı (CST)

Tarihte bu ay | İzlanda’da kadın grevi

0

24 Ekim 1975’te İzlanda’da, kadın nüfusun yüzde 90’ının katıldığı ve eşdeğer işe eşit ücret ile istihdam alanında cinsiyetçi uygulamalara son verilmesini talep eden, kitlesel ve militan bir Kadın Grevi (Kvennafrídagurinn) örgütlendi. Bu grev daha sonra “Uzun Cuma” olarak anılacaktı. Ücretli bir işe sahip olan kadın işçiler o gün işlerine gitmezken, ev işleri ve çocuk bakımı benzeri ev içi işler de o gün tamamen durdu. Grevin etkisiyle İzlanda parlamentosu, eşdeğer işe eşit ücret verilmesini güvence altına alan bir yasa çıkarmak zorunda kaldı.

1975 Kadın Grevi’nden önce İzlandalı kadın işçiler, erkek işçilerin ücretlerinin yüzde 60’ından daha az kazanıyorlardı. Kadın örgütlerinin temsilcilerinden oluşan bir komite, ulusal bir kadın greviyle bu uygulamanın yenilgiye uğratılmasını hedeflemeyi önerdi. Grev önerisi kısa sürede benimsendi ve radyo, televizyon, basılı yayın gibi araçlar üzerinden kadınların greve katılması için güçlü bir propaganda örgütlendi.

Grev gününde, İzlanda’nın başkenti Reykjavik’te 25 bin kadının bir araya geldiği bir miting örgütlendi (bu, o sırada nüfusu 220 bin olan İzlanda’nın yüzde 8,8’i anlamına geliyor). Mitingde kürsüye çıkan konuşmacılar arasında bir ev içi bakım işçisi ile bir kadın işçi de vardı. Grevin organizatörlerinden birisi de, İzlanda’da en düşük ücretli işlerde çalışan kadınları temsil eden Sókn sendikasıydı.

O gün İzlanda’da birçok ürünün stokları tükenme tehlikesiyle yüz yüze geldi. Önce şeker, kalem ve kâğıt stokları azaldı çünkü patronlar, erkek işçilerin işlerine çocuklarıyla geleceklerini belirtmelerinin ardından, babaları çalışırken oyalansınlar diye, toplu bir şekilde çocuklara şeker, kalem ve kâğıtlar almışlardı.

Stoğu tükenen ürünlerden birisi sosisti: Kadınlar yemek yapmayı reddettikleri için, pişirilip hazırlanması kolay bir gıda olarak, büyük oranda sosis tercih edildiği için.

Her on yılda bir, 1974 Kadın Grevi’nin yıldönümünde, kadınlar işten erken çıkmayı sürdürüyorlar. Kvennafrídagurinn, tarihte örgütlenen ikinci kadın greviydi ve kendisinden sonraki kadın grevleri üzerinde doğrudan bir etkiye sahip oldu. İzlandalı kadınlar 2010 ve 2016’da yine kadın grevleri ile iş bırakmaları örgütlediler. Bu deneyimlerin birikimi, 8 Mart günlerinde örgütlenen uluslararası kadın grevlerinin politik kökenlerini oluşturdu.

Genel-İş üyesi Kadıköy Belediyesi işçilerinin Disiplin Kurulu’na ortak cevabı

0

DİSK/Genel-İş Anadolu Yakası 1 No’lu Şube Yönetim Kurulu’nun istemi üzerine, DİSK’in 16 Şubat 2022 tarihinde “Hayat Pahalı, Emek Ucuz, Bu Böyle Gitmez” sloganıyla Kadıköy İskele Meydanı’nda gerçekleştirdiği basın açıklamasında, sendika ahlak ve ilkelerine aykırı davranışlarda bulundukları gerekçesiyle 19 Ekim 2022 Çarşamba günü Şube Disiplin Kurulu toplantısına sözlü veya yazılı savunma vermesi istenen kişilerin ortak yazılı cevabını okurlarımızla paylaşıyoruz.

Sayın Disiplin Kurulu üyeleri,

Bizi bu noktaya getiren sürece herkesin vâkıf olması sebebiyle tarihleri ve olayları anımsatmanın yeterli olacağı kanısındayız.

Biz, ekonomik krizin ağırlaştığı Kasım 2021’den itibaren, şube yönetiminin katılımıyla düzenlenen temsilci toplantılarında, Temmuz 2022’de başlayacak ve ne zaman sonuçlanacağı bilinmeyen yeni Toplu İş Sözleşmesi ile elde edeceğimiz zammı bekleyemeyecek kadar yoksullaştığımızı, bu nedenle işçiler olarak vakit kaybetmeden sendikanın önderliğinde işverenden ek protokol ile enflasyon oranında zam talep etmemiz gerektiğini dile getirdik. Bu konuda son derece isteksiz bir tutum sergileyen şube yönetiminin konuyu başkanla görüşeceğini tekrar etmesine karşın aylar boyunca hiçbir sonuç alınamadı.

9 Şubat 2022’de DİSK/Genel-İş TİS Daire Başkanı Çetin Çalışkan’ın katılımıyla bir temsilci toplantısı gerçekleştirildi. Şubat 2021’de Kadıköy Belediyesi işçileri olarak grevdeyken bize sendikanın grev fonu olmadığını, dahası onaylamadığımız hiçbir sözleşmenin altına imza atmayacaklarını söylemesiyle hatırladığımız Çalışkan yaklaşık bir saat boyunca grev sürecine ilişkin, kimseyi tatmin etmeyen bir açıklamada bulunduktan sonra mevcut ekonomik kriz sürecinde sendika genel merkezinin, TİS’ine 1 yıldan az kalmış belediyelerde ek protokol imzalanmamasına yönelik bir kararı bulunduğunu ve bu kararın tüm sendika şubelerine aylar önce yazıyla bildirilmiş olduğunu belirtti. Merkezin bu kararını işçi temsilcileriyle aylar boyunca paylaşmayan şube yönetiminden bu konuda bir açıklama alamadık. Onun yerine, ek protokol ile zam alındığı takdirde TİS’te iyi bir zam oranı elde edilemeyeceği telkin edildi (23 Eylül 2022’de imzalandığı iddia edilen fakat 19 Ekim 2022 itibarıyla hâlâ işçiyle paylaşılmamış olan TİS ile %20-%30-%20 zammın altına imza atılmış olduğu söyleniyor. ENAG’a göre Eylül 2022 itibarıyla gerçek enflasyon oranı %186 olarak açıklandı.)

15 Şubat 2022’de konfederasyonumuz DİSK tarafından, SMS aracılığıyla, Kadıköy İskele Meydanı’nda düzenlenmesi planlanan bir eyleme çağrıldık. Hayatın pahalılaştığı tespitinde bulunan fakat buna karşılık muhatabı işverenlerden işçiye zam talebinde bulunmak yerine siyasi iktidarı suçlamakla yetinen konfederasyonun havada kalan çağrısı tabanda hâliyle olumlu yankı uyandırmadı. İşçilerin çoğu katılım sağlamak konusunda isteksizdi. Biz her koşulda orada bulunmamız gerektiğine inanıyorduk. Öte yandan, konfederasyonumuzun pahalılık tespitine ekleyecek sözümüz vardı. İşçi arkadaşlarımızı kendi dövizlerini hazırlayarak eyleme katılmaya davet ettik. İşçinin haklı öfkesini yansıtan sözünü sansürlemek hiçbirimizin aklından geçmedi, geçemez de.

2021 Kadıköy Belediyesi Grevi’nin, işçiden habersiz, %8 zam altına atılan imzalarla bir gecede sonlandırılmasına ek olarak, bir sonraki şube yönetiminin (o tarihte) %124’ü bulan enflasyona karşın ek protokol imzalanmayacağı yönündeki genel merkez kararını işçiyle paylaşmaması, tabanda sendikaya yönelik ciddi bir öfke ve hayal kırıklığı yaratmıştı. Dolayısıyla, hazırlanan dövizlerde, ek protokol talebinin yinelenmesine ek olarak bu öfke ve hayal kırıklığı da kendine yer buldu. Ne yazık ki DİSK, devrimciliğinden beklendiği üzere işçinin talebine kulak vermek yerine yalnızca birkaç metre ötesinde geçinemediğini anlatmaya çalışan işçisini görmezden gelmeyi seçti. Bu şekilde davranarak, işçi nazarında kaybettiği güvenilirliği telafi etme fırsatını da kaçırmış oldu.

18 Şubat 2022 tarihinde temsilcilerden oluşan WhatsApp grubunda, bir şube yöneticisi tarafından 9 temsilcinin isimleri ile birlikte, hiçbir gerekçe gösterilmeksizin temsilcilik görevinden alındıkları mesajı paylaşıldı. Söz konusu temsilciler, soru sormalarına fırsat dahi verilmeden birkaç dakika içinden gruptan çıkarıldılar.

Ancak haftalar sonra, Genel-İş’in internet sitesinde yayınlanan bir açıklamada, söz konusu temsilcilerin DİSK’i karaladığı ve itibarını zedelediği, dahası kişisel çıkarlarını ön plana koydukları gerekçesiyle görevden alındıkları belirtildi. Binlerce işçinin ivedilikle zam alabilmesi için çabalamanın hangi yönüyle kişisel çıkar sayılabildiğine dair bir açıklamaya ise yer verilmedi.

Bildiğiniz gibi, işçilerde oluşan öfke ve hayal kırıklığının tarihi biraz daha gerilere gidiyor. KHK sonrası yapılan ilk toplu sözleşmede (2019) genel merkez yöneticileri temsilcilere baskı kurup toplu iş sözleşmesini istedikleri gibi imzalattılar. Asgari ücret %26 zam almışken, Kadıköy Belediyesi işçilerine brüt 380 TL uygun görüldü. Elbette işçilerden eleştiri geldi. Sendika genel merkez yöneticisinin “İBB’den 80 bin üye gelecekken, 2300 Kadıköy işçisi bekleyebilir, risk alamayız” ısrarı üzerine sendikaya üye olmuş işçilerin sefalet günleri başladı.

2020-2022 toplu iş sözleşmesi’nde sendika genel başkanının, grevde olan 2300 işçiye tek bir açıklama yapmadan, gece yarısı işçilerin iradesini çiğneyip %8 zamma imza atarak işçileri sefalet ücretlerine mahkûm etmesi öfkeyi ve hayal kırıklığını iyice artırdı. Sendikanın daha sonra internet sitesinde, işçilerin TİS ve grev sürecindeki kayıplarına odaklanmak yerine hayalî düşman ilan ederek eleştirileri savuşturmaya çalışması ise talihsiz bir dikkat dağıtma çabası olmanın ötesine geçememiştir.

Kasım 2021’de enflasyon yükselirken ve bizler giderek yoksullaşırken sendikanın hiçbir adım atmaması, adım atanları cezalandırmaya çalışması, işçinin iradesine saygısızlık değilse nedir? Bu olay ve olgular bir arada ele alındığında kesin olan şey şu ki sorguya çekilmesi ve hesap vermesi gereken, temsil ettikleri işçilerin hakkını ve kendi haklarını savunan işçiler değil, bizzat sendikacılardır.

16 Şubat günü işçiler kendi sözleriyle, kendi pankartlarını hazırlamak suretiyle çağrıya cevap vererek eyleme gelmişlerdi. Temsilcilerin oradaki onlarca döviz içinde 3 tanesi nedeniyle görevden alındığını biliyoruz: “Sendika Belediye El Ele İşçi Sefalete”, “DİSK Kazığı mı Yiyoruz?” Sen Sendikasın Kendine Gel İşçine Sahip Çık”. İşçileri göz göre göre sefalete iten bir anlayış karşısında bu dövizlerin tek suçu ancak hafif kalmaları olabilir. Dahası, bir işçi arkadaşımızı da, 16 Şubat günü eyleme katılmadığı halde katıldığını iddia ederek kendisine alenen iftira etmek, sırf eleştirel tutumu nedeniyle bu disiplin soruşturmasına dahil etmek de bu itham ve iddiaların altının ne denli boş, eleştiriyi susturmak için başvurulan yöntemlerin ise yazık ki ne denli tanıdık olduğuna dair iyi bir göstergedir. 

                                                           ***

Belgelerle sabit olan bu olgular ışığında, savunma yapması gereken tarafın, Disiplin Kurulu’nda savunma yapmak üzere çağrılan bizler olmadığı aşikârdır. Kaldı ki disipline konu “sendika ahlak ve ilkeleri” aşağıdaki gibidir:

“Demokratik bir kitle örgütü” olma iddiasındaki Genel-İş,

Tüzüğünün Amaç ve İlkeler başlıklı 4. maddesinde işçi sınıfının ortak hak ve çıkarlarının “toplumcu, çoğulcu, katılımcı ve özgürlükçü temellere dayalı gerçek demokrasi ortamında kazanılıp geliştirilebileceğinin bilincinden” söz etmekte; “Sınıfın onursal görevi olarak, demokrasi dışı tüm yönetim biçimleri ve insanlık dışı uygulamalarla mücadele etmeyi, temel amaç”; “Tüm sendikal çalışmalarda tabanın söz ve karar sahibi olmasını, demokrasinin ve demokratik hukuk düzeninin her alanda egemen kılınmasını temel ilke” saydığını iddia etmektedir. Sendikanın Yetki ve Etkinlikleri başlıklı 5. maddesinde ise “ulusal düzeyde ve örgüt içinde çoğulcu, katılımcı ve özgürlükçü bir demokrasi ortamının gelişmesini sağlamak, sendikanın yapısı içinde yer alan en alt birimlerden en üst birimlere kadar demokrasinin doğrudan işlerliğini egemen kılmak, işyeri sendika temsilcilerinin işyerinde çalışan üyeler tarafından seçilmelerini sağlamak, işyerlerinde çalışma birimleri oluşturarak, yönetimsel işleyişte, aşağıdan yukarıya doğru demokratik katılımı gerçekleştirmek, her aşamada sendika içi demokrasiyi ve tabanın söz ve karar sahibi olması ilkesini eylemsel olarak yaşama geçirme”yi saymaktadır.

Benzer şekilde, “evrensel temel hak ve özgürlüklere” sahip çıkma iddiasındaki Türkiye Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu DİSK,

Tüzüğünün, Amaç ve İlkeleri’ni açıkladığı 3. maddesinde “Sınıfının onursal görevi olarak, faşizme, cuntacılığa, oligarşiye, baskıya, zulme ve işkenceci tüm rejim ve dikta yönetimlerine karşı mücadele etmeyi temel amaç”; “Tüm sendikal çalışmalarda tabanın söz ve karar sahibi olmasını, demokrasinin ve demokratik hukuk düzeninin her alanda egemen kılınmasını temel ilke” saydığını belirtmekte; Görev ve Yetkileri başlıklı 4. maddesinde ise “Demokratik sınıf ve kitle sendikacılığı ilkelerinden” ve “Örgüt içi sendikal demokrasiyi yaşama geçirmekten” söz etmektedir.

Bu doğrultuda, DİSK’e bağlı bir sendikanın, kendini karşısında konumlandırdığı siyasi iktidarla aynı yaklaşımı benimseyerek, seçilmişleri yukarıdan talimatla görevinden alıp yerlerine kayyım atama yoluna başvurması kabul edilemez. Kurum ve örgütleri itibarlı kılan demokratik, şeffaf ve hesap verebilir olmalarıdır. İşçinin iradesini gasp eden, tabanın taleplerine kulak tıkayan, seçilmiş işçi temsilcilerini tepeden inme bir şekilde tasfiye ederek susturan, eleştiriyi göğüsleyemeyen, biat etmeyenleri susturmak için düşmanlaştıran sözümona demokratik bir kitle örgütünün karalanabilecek ya da zedelenebilecek bir itibarı olduğundan söz edilemez.

Bir yılı aşkın süredir devam eden ve şiddetini daha da artıracağı öngörülen yoksullaşma karşısında işçi hareketi müthiş bir devinim içindedir. Bu devinime uyum sağlayamayan arkaik örgüt yapıları; yukarıdan aşağı talimatla işleyen dikine hiyerarşiler, demokrasiyi seçime indirgeyen ataerkil bürokratik anlayış, toplumsal olarak çeşitlenen işçi tabanından ve taleplerinden kopmuş durumdadır. Bunun böyle devam edemeyeceği açıktır. Dar siyasi ve ekonomik çıkarlar doğrultusunda hareket eden sendika bürokrasileri, değişime direnç göstermekte ısrar ettikleri takdirde geriye bir sendika kalmayacak, yeni ihtiyaçlar ve yükselen talepler yeni örgütlülük ve mücadele biçimleri doğuracaktır. Biz, devrimciliğine gönülden bağlı olduğumuz konfederasyonumuzun talihsiz bir şekilde içine saplandığı çıkmazdan kurtularak işçisine kulak vermesini, işçi demokrasisini işleterek temsilde eşitlik sağlamasını, diğer bir deyişle söz konusu değişim ve dönüşüme ayak uydurarak devrimci geleneğiyle birlikte yarına taşınmasını arzu ediyoruz.

Şayet DİSK ve ona bağlı Genel-İş’in tüzüklerinde yer alan ve yukarıda alıntılanan amaç ve ilkeler geçerli ise “sendikanın ahlak ve ilkelerine aykırı davranışlarda bulunma” suçunu açıkça, bugün burada disiplin suçu iddiasıyla savunma yapması beklenen bizler değil, savunma bekleyen taraf işlemiştir. Gerek sınıfımıza, gerekse devrimci ahlak ve ilkelere asla ihanet etmediğimiz için alnımız ak, başımız diktir. Biz, tüzüklerinizin geçerli olduğu varsayımından hareketle, işçiler ve işçi temsilcileri olarak, sizden tatmin edici bir savunma ve özeleştiri bekliyoruz.

Saygılarımızla.

Kadıköy Belediyesi işçileri, işçi temsilcilerine sahip çıkıyor

0

Şubat ayında DİSK Genel-İş Sendikası 1 No’lu şube işçi temsilciliğinden antidemokratik ve bürokratik yollarla alınan belediye emekçileri için bugün basın açıklaması düzenlendi. Kadıköy Belediyesi bahçesinde, işçi temsilcilerinin savunmaya çağrılmasına karşı gerçekleşen basın açıklamasında işçiler, temsilcilerine ve kendi iradelerine sahip çıktıklarını ifade ettiler. Sendikalarda işçi demokrasisi için mücadele eden belediye işçileri, emek dostlarını yarın (19 Ekim Çarşamba) 12.30’da Genel-İş 1 No’lu şube önünde gerçekleştirecekleri basın açıklamasına çağırıyor. Bugün yapılan açıklamayı aşağıda okurlarımızla paylaşıyoruz.

Merhaba! Siz işçi arkadaşlarımızı ve değerli basın mensuplarını selamlıyoruz.

Bugün burada toplanmamızın sebebi, seçimle göreve gelmiş işçi temsilcilerimizin 18 Şubat günü bir WhatsApp mesajı ile görevden alınmış olması ve bugüne dek beklenerek yarın kendilerini savunmak üzere disiplin kuruluna çağrılmış olmalarıdır. Dün öğrendik ki görev yapmakta olan 9 temsilci arkadaşımız  disipline sevk edilmiş.

Şube yönetimi ve Genel Merkez bu antidemokratik tavrında ısrarcı olmaya maalesef devam etmektedir.

Arkadaşlarımız işçiye ne yalan söyledi ne de kendileri için konfor alanı yaratmaya çalıştılar. Sendikasına aidiyeti yıpranmış işçiler olarak, yaşanan ekonomik krizde işçiler daha fazla yoksullaşmasın diye sendikayı işçi haklarını savunmaya, yani işini yapmaya davet ettiler.

Biz, Kadıköy Belediyesi işçileri olarak temsilci ve öncü işçi arkadaşlarımızın mücadelesini destekliyor, yapılan antidemokratik uygulamayı kınıyoruz. 23 Eylül’de imzalanan TİS’i işçiyle paylaşamayan, işçiye sahte evrakla grev kararı asma eyleminde halay çektiren, işçilerin Ek Protokol talebine sahip çıkmayan, yoksullaşmamıza neden olan sendika yönetimi önce bunun hesabını vermelidir.

Yarın öğlen 1’de, görevden alınan temsilci arkadaşlarımız DİSK/Genel-İş Anadolu Yakası 1 No’lu şubeye sözlü veya yazılı savunma vermeye çağrılmıştır. Burada kendini savunması gereken temsilcilerimiz olmadığından, hazırlanan ortak cevap metni disiplin kurulu ile paylaşılacak ve sendikanın kendini savunması istenecektir.

İrademizi kimseye ezdirmeyeceğimizi herkes bilmelidir. Yarın öğlen 12:30’da sizi de işçi iradesine, irademize sahip çıkmak üzere orada olmaya çağırıyoruz. Bu böyle gitmez. Ya hep beraber, ya hiçbirimiz.

Kadıköy Belediyesi İşçileri

Kadın, yaşam, özgürlük!

0

Geçen haftalarda İran’da Mahsa Jîna Amini’nin ahlak polisi tarafından gözaltına alınması sonrası ölümü kitlesel protestolara yol açtı. Yıllardır molla rejimine karşı direnen kadınlar korkusuzca sokakları doldurdular, başörtülerini yaktılar, saçlarını kestiler. Diktatörlük rejiminin erkek egemen baskılarına ve kapitalist sömürüsüne karşı sadece kadınların değil emekçi ve ezilen halkın da seferber olması, protestoları rejim karşıtı bir mücadeleye dönüştürmüş durumda. Türkiye dahil dünyanın pek çok yerinde İran halkıyla dayanışmak için sokağa dökülenler, “Kadın, yaşam, özgürlük” diyerek mücadelenin sesini yükseltiyorlar.

Öte yandan, bugün sadece molla rejiminin baskılarıyla karşı karşıya olan İran’da değil, dünyanın hemen hemen her yerinde rejimlerin patriyarkal sisteme daha fazla yaslandığını, kadın ve LGBTİ+ düşmanı tutum, söylem ve politikaları öne çıkardığını görüyoruz.

Kürtaj hakkına saldırılar sürüyor, kürtaj mücadeleleri de…

Bu kapsamda, 28 Eylül Dünya Güvenli Kürtaj Günü’nü geride bırakmışken, tüm dünyada kürtaj hakkı için verilen mücadeleleri bir kez daha hatırlamak önem taşıyor. Latin Amerika’daki yeşil dalganın etkili olduğu yerlerden biri olan Venezuela’da kürtajın yasallaşması ve ceza olmaktan çıkarılması için yıllardır bir seferberlik sürmekte. Venezuela’da kadınlarda önlenebilir ölüm nedenleri arasında 3. sırada gizli kürtaj yer alıyor. Bundan en çok etkilenen de yoksul kadınlar oluyor. Kapitalist Maduro hükümeti ise kamusal sağlık politikalarını hayata geçirmek yerine kemer sıkma uygulamalarına devam ediyor. Erkek egemen sistemin bedenleri üzerinde söz sahibi olmasını kabul etmeyen kadınlar parasız, güvenli ve yasal kürtaj haklarını elde etmekte kararlılar.

Kürtajın, 28 Ocak 2021’de yürürlüğe giren yeni yasa ile neredeyse tamamen yasak hale geldiği Polonya’da bir yandan hükümet kürtaj karşıtlığını sürdürürken, liberal muhalefet partisi de kadınların bedenini seçim malzemesi haline getiren beyanlarda bulunuyor. Tüm bunlar olurken, savaştan kaçıp Polonya’ya sığınan ve kürtaj olmak isteyen Ukraynalı kadınlar, Polonya’nın kürtaj yasaklarıyla karşı karşıya kalıyorlar. Diğer yandan Macaristan’da, kürtaj olmak isteyenlere kürtajdan önce fetüsün kalp atışını dinleme zorunluluğu getirdi. Macaristan’ın Tek Adamı olan Orban hükümeti bu hamleyle kürtaj olmak isteyenleri travmatize ederek caydırmayı ve baskı uygulamayı hedefledi. Kadınları ucuz işgücü makinesi olarak gören iktidarlar, kürtaja erişimi zorlaştırmak için her yolu deniyor.

Bir kişi daha eksilmemek için…

Diğer yandan, rejimlerin etkin önlemler almak yerine uyguladıkları cezasızlık politikaları nedeniyle, neredeyse tüm dünyada kadın cinayetlerinde artış görülmekte. İşte bu yüzden Türkiye’den Meksika’ya, Ekvador’dan Güney Kore’ye kadınlar sokakları terk etmiyorlar. Son olarak Güney Kore’de 28 yaşında bir kadının, kendisini üç yıldır taciz eden bir adam tarafından öldürülmesi üzerine kadınlar, kadın cinayetlerinin durdurulması için sokaklara çıktılar. Türkiye’den de çok iyi bildiğimiz gibi hükümetler kadınları korumak için gerekli koruma mekanizmalarını işletmedikçe ve cezasızlığı sürdürdükçe failler bundan cesaret alıyor.

Patriyarkal kapitalist hükümetlerin kadınlar ve LGBTİ+larla derdi bitmiyor. Buna rağmen kadınlar ve LGBTİ+lar patriyarkaya, dinci ve otoriter baskılara ve kemer sıkma politikalarına karşı birlikte mücadele ediyor. Haklarımız, hayatlarımız ve özgürlüğümüz için bu mücadeleyi daha da ileri taşımak ve tüm dünyada kadın ve LGBTİ+ mücadeleleriyle enternasyonal dayanışmayı sürdürmek her zamanki önemini koruyor.

Ukraynalı sosyalistler Dudin ve Popovich: “Ukrayna’da sol, bağımsızlık ve sosyal haklar için verilen mücadeleyle kuruldu”

0

Vitali Dudin ve Zakhar Popovich, Ukrayna’da devrimci sosyalist bir örgüt olan Sosyal Hareket’in (Sotsialnyi Rukh) Sekreterlik üyeleri. Sosyal Hareket, bir yandan neoliberal Zelenski hükümetine karşı mücadele verirken diğer yandan da Rus işgaline karşı verilen askeri direnişe katılmış vaziyette.

Ukrayna, Lviv’e giden İUB-DE (İşçilerin Uluslararası Birliği – Dördüncü Enternasyonal) heyeti, 1 Mayıs’ta Dudin ve Popovich’le bir söyleşi gerçekleştirdi. Söyleşinin çevirisini okurlarımızla paylaşıyoruz.

Lucha Internacionalista (LI): Ukrayna halkının direnişi herkesi şaşırttı. Bunun nedenleri nelerdir?

Vitali Dudin (VD): Sanıyorum ki bunun temel sebebi, ülkemizi savunmak zorunda olmamızın verdiği güçlü ahlaki gerekçeydi. Halk, bu ülkenin evleri olduğunu ve bu savaşın haksız olduğunu biliyor. Bu savaş, bağımsız bir halk olarak Ukrayna halkının bizzat varlığına karşı veriliyor. Savaş, Ukrayna halkı için varoluşsal bir tehdit. Buka veya Irpin’de gördüğümüz şey soykırımdı. Ve Rus propagandasının argümanlarına bakacak olursak, şurası açık ki, onların hedeflerinden birisi de Ukrayna halkının yıkımı. Bana göre işgalcilerin politik hedefi halkımıza boyun eğdirmek, onların egemenliğine son vermek ve onları Moskova’ya bağımlı kılmak. Ancak Ukrayna halkının büyük direnişi sayesinde bu plan başarısızlığa uğradı. Şimdi ise Donbas, Herson, Harkov ve Zaporijya’ya odaklanmış durumdalar.

LI: Uluslararası sol, Ukrayna konusunda bölünmüş durumda ve sadece bir kısmımız Rus işgaline karşı direnişi destekliyor. Aynı şey Ukrayna solunda da oldu mu?

VD: Bizim örgütümüz, Sosyal Hareket, 2013-2014’teki Maidan Onur Devrimi’nden sonra kuruldu. Maidan toplumumuzu değiştirdi. Rusya yanlısı partiler yok oldular; önce kendilerinin örgütsel krizi dolayısıyla, sonra da 2015’te Komünist Parti’nin yasaklanması örneğinde olduğu üzere alınan önlemler dolayısıyla. Kremlin’le sahip oldukları ilişkiler nedeniyle bu partilerin toplumsal bir desteği yok. Hâlâ varlar ancak seçimlere girmeye güçleri yetmiyor. Sosyalist Parti de 10 yıl önce halkın güvenini kaybetti. Şimdi Zelenski onları yasakladı.

Zakhar Popovich (ZP): Kişisel olarak, bir şekilde işçi sınıfının taleplerini temsil ettikleri için çoğu sol oluşumun 2014’ten sonra ortadan kaybolmasına üzülüyorum. Ama ne yazık ki bu oluşumlar Rus şovenisti ve Rus emperyalizmi yanlısı bir karaktere sahiptiler. Rus imparatorluğunun söz konusu olmadığı bir sosyalizmi hayal edemiyorlardı. Bu politika ile Ukrayna koşullarında halk desteğini kaybetmeleri kaçınılmazdı.

LI: Zelenski hükümetini savaş sırasında çıkardığı çalışma yasası nedeniyle kınadınız. Ayrıca bazı partileri yasakladığı için.

VD: Biz radikal bir toplumsal dönüşüm ve toplumun demokratikleşmesini isteyen devrimci bir gücüz. Ancak şu anda Ukrayna anayasasını bazı hakları garanti eden bazı olumlu değişiklikler için bir araç olarak görüyoruz. 15 Mart’ta kabul edilen ve patronların hiçbir risk almadan maaşlarımızı kesmelerine olanak tanıyan bu olağanüstü iş kanunu ile işçi haklarımızdan vazgeçmeye niyetli değiliz. Siyasi özgürlüklerden bahsettiğimizde ise ideolojik nedenlerle baskıya karşı olduğumuzu açıkça söylemeliyiz. (…) Gerçekte sosyalist olmayan bu burjuva partilerini desteklemiyoruz ama siyasi sisteme katılmaları için bunlara yasal olarak izin verilmemesini de haklı bulmuyoruz. Dolayısıyla yasaklanan partilerin ne sosyalist ne de enternasyonalist olduklarını söylüyoruz ancak buna rağmen bu kararnamenin var olma hakkının olmadığını açıklamamızda da açıkça belirtiyoruz.

ZP: Bunlar küçük partiler, ama bu önemli değil. Bu partilerin herhangi bir temsiliyeti olmasa bile, bu konuda herhangi bir yasal prosedür izlenmedi.

LI: Rusya’da savaşa karşı düzenlenen protestolara ve Belarus’ta partizanların da işgali durdurmak için verdikleri mücadeleye tanık olduk. Onlara mesajınız nedir?

VD: Rus emperyalizminin başlattığı bu savaşı durdurmak için hükümetlerine karşı mücadele veren tüm bu insanlarla dayanışmamı ifade etmek istiyorum. Biz Rus halkına karşı değiliz; Belarus rejimini uydu haline getiren Rusya’daki bu faşizm yanlısı, emperyalist ve oligarşik rejime karşıyız. Elbette savaş karşıtı protestoların boyutu tartışılabilir. Bunları organize etmenin çok zor olduğunu biliyoruz. Oradaki birçok insan, belki de atomize edildikleri ve bireysel olarak izole edildikleri ve sosyal koşullarının iyileştirilmesi için mücadele edemediklerinden dolayı Rus şovenist propagandasını destekliyor.

LI: Sosyalizmi inşa etmenin gerekli olduğunu söylüyorsunuz. Bir işçiyle konuştuğunuzda, bunca yıllık Stalinist baskıdan sonra bu önerinizi nasıl karşılıyor?

VD: Elbette Ukrayna’da sosyalist olmak ülkenin tarihi nedeniyle zor. Bu yüzden mesajımızı insanlara ulaşacak şekilde oluşturmaya çalışıyoruz. Öncelikle işçi sınıfının mevcut toplumsal taleplerinden ve küresel bir siyasi ve ekonomik dönüşümden bahsetmek zorundayız. Ve elbette buna sosyalizm diyoruz çünkü yapılması gerekeni en iyi ifade eden kelime bu: şirketlerin toplumsal mülkiyet yapılması, zenginlere yüksek vergiler getirilmesi, şirketlerin işçi kontrolünde altında işletilmesi… Bugün esas olarak mevcut durum hakkında politika üretiyoruz ama amacımızın sosyalizm olduğunu söylemekten asla vazgeçmedik çünkü aksi takdirde Ukrayna’da hâlâ var olmayı sürdüren popülist partilerle karıştırılabilirdik. Bugün işçilerin korunmasından bahsediyoruz ama geleceğin sosyalizmde olduğunu söylüyoruz.

ZP: Politik programımızın özü, 2014 yılındaki Maidan Devrimi sırasında yayımladığımız bir bildiriydi. Kendimizi Lenin’in Nisan Tezleri’ne ve Troçki’nin Geçiş Programı’na dayandırdık. Mevcut devrimci durum altında, aynı fikirleri yeni kelimelerle formüle etmeye çalıştık. Ve bu, son derece yaygın bir karşılık buldu: siyasal gücü, oligarşi dışındaki kesimlere vermek. Sovyet mirası nedeniyle Ukrayna’da sosyalizm gözden düştü, ancak sosyalizmin ana fikirleri hâlâ popüler. İnsanlar bir alternatif arıyor ve biz de onlara bunu vermeye çalışıyoruz.

LI: İşçi sınıfına ve uluslararası sola çağrınız nedir?

VD: Dünyanın her yerindeki yoldaşlar, lütfen Ukrayna’yı destekleyin çünkü bu, uluslararası işçi sınıfının çıkarınadır. Bir diktatörün küresel bir savaş çıkarabildiği bir dünyada toplumsal haklar ve insan onuru mevcut değildir. Aynı zamanda Ukrayna’nın borçlarının iptal edilmesi talebini destekleyin; bu, başka ülkelere de yardımcı olabilir.

ZP: Dış borçların iptali talebi, aynı zamanda Batı emperyalizmine karşı da bir önlemdir. Borç, en yoksul ülkeleri kontrol etmek için başvurulan bir araçtır.